Alle inzendingen over bloedprikken

Ik zit in een wachtkamer voor mensen die bloed moeten laten prikken. Dat is op zichzelf al een bijzondere categorie. Je komt daar niet voor de gezelligheid. Niemand zegt: “Goh, zullen we vandaag eens lekker samen wat bloed laten aftappen?” Er zijn vier kamers. Drie daarvan werken met een nummertje, zoals bij de slager. Dat geeft houvast. Structuur…

Twee afspraken in het ziekenhuis, eentje voor de pletmachine en eentje voor bloedprikken, wat nog wel even zal duren ook nog maar dit terzijde.…

Oh die gaat nuchter bloedprikken, denk ik nog. Gordijnen open en zet de koffie maar aan, want een dag zonder koffie is als een tja in dit geval een bed zonder partner zeg ik maar. Dan gaat de voordeur open en stapt het onderwerp al binnen, al terug van weggeweest. Zooo dat is vroeg zeg, supervroeg.…

Toch maar eens naar een dokter, die liet bloedprikken, en dan: komt het monster tevoorschijn. Het monster met een naam, de naam die we allemaal haten: kanker. Ze probeerde van alles, echt alles maar niets mocht baten, de kanker was te ver haar organen ingedrongen. Artsen zeiden: uitbehandeld, machteloos, reddeloos, redeloos, wanhoop.…

Terwijl ik in de wachtruimte voor het bloedprikken zit, zit er een kind met moeder te wachten en het kleintje vraagt: mamma, waarom wordt zwarte piet nou niet zwart meer? Hoe gaan ze dat doen dan? Want je kunt toch ook die mevrouw (het gaat om een kind hè?) die daar zit ook niet wit maken?…

Als ik bij de arts binnen zit, krijg ik te horen dat er (ik moest vorige week bloedprikken) weinig goed was, sterker nog: alle waardes waren verhoogd! Dat is minder goed nieuws, maar toch zat er wel iets van goed nieuws, want: de waarde die in mijn geval zou moeten bepalen of er weer sprake was van kanker, die was goed! Dus toch een pluspunt!…

Opnieuw ga ik op verzoek van mijn specialist weer laten bloedprikken. Wat dat betreft word ik heel goed in de gaten gehouden, gelukkig maar. Als ik aankom ziet de wachtkamer er verlaten uit, zeg maar ‘ leeg ‘ dus…ik trek m’n nummertje en meteen hoor ik ‘ ploink ‘ kijk op m’n briefje en zie dat ik meteen naar binnen mag…jawel!…

Kijk, ik moet gaan bloedprikken en oh ja het is koud maar goed ingepakt is het te doen, de afstand is te verwaarlozen, een krappe tien minuutjes op de gemeente cabrio en ik ben er!…