Alle inzendingen over briesje

Bij zonsondergang Steekt er een klein briesje op Die de dauwgeur brengt…

De opgeklopte ophef over de VPRO-documentaire over minister Kaag ervaar ik als een briesje in een glaasje water.…

Ach, was ik maar de wind door hoge bomen gevangen dan kietelde ik hun kruin met een briesje van verlangen...…

gelukkig de zon, briesje wind vogels zingen, ik zing mee als een vrolijk klein kind Door het raam schijnt het geluk de vogels zingen over de liefde het bijna ontdooide ijs op de plas verraad dat het gisteren nog winter was…

een laatste lach haar diepste tranen samen in vreugde verdriet laten gaan waar ik geraakt door dromen een streling zo zacht in breekbare woorden stil als de nacht zoek naar een kus lachende ogen droog ik tranen sluimerend zacht en hoor ik jouw stem een briesje van woorden eindeloos zacht in de stilte van dromen…

Lange ranken in gothische bogen twee spinnen hebben hun webben daarin gehangen ze zijn online en draaien langzaam op hun bolle tere zeilen in het zachte briesje…

Jij zo teder zo zacht Maar ook zo energierijk vol van kracht Je waait over de zee en de aarde Je hebt een enorme waarde Van briesje tot orkaan laat je jezelf gaan Zonder jou is er geen bestaan…

Zo rustig in uw ligstoel op het strand, Het zilte briesje streelt uw glimlach zacht, En niemand die nog iets van u verwacht, Dus droomt u zich stil naar de overkant. Maar voordat u uw leven heeft voltooid, Hebt u nog in wat ogen zand gestrooid.…

Slowdown is het ritme lachende gezichten caleidoscoop aan kleuren tientallen beelden zout briesje in de haven muziek op het ritme van mijn hart verlichte masten schimmen op de tafelberg ik geloof dat ik droom...…

Ze leek zelfs stormverwachtingen van code rood met haar glimlach als een mogelijk zacht briesje te kunnen voorspellen.…

De zucht was als een briesje De wind een grenzeloos land Bellende wintervlokjes Vloeiden van mijn hand Over de heuvelende donsjes Vlokte een veertje vrij Vrij, wilde zwevend worden Zwevend over de vallei De vleugels vingen samen Het gezang in de koude nacht De noten opgedragen Aan de winter die op mij wacht…

waar die fluisterende stem, het zingen der wind als een lied vol liefde bekoren wil weerspiegelt een ster in gelaten tranen de glinstering breekt haar duister gevoel overheerst beklemming de troosteloosheid waar toekomstdromen niet langer zijn flakkert een briesje stormwind aan haar liefde verloor fluisterende woorden…

zal ik wolken raken de eindeloze dreiging van grijsgrauwe stormen die vernieling zijn verschijnen als schicht die zichzelf weerkaatst verwoesting scheppen in schoonheid van licht zal ik geraas ondergaan gebulder beheersen bedarend als briesje het lot weerstaan bevend als riet dat buigzaam gebleken de stilte aanvaardt waar stormen…

De warmte zou ook vandaag de wereld geselen maar de open balkondeur en de ventilator lieten vooreerst nog een licht briesje passeren dat mijn lichaam verwende. Ver weg koerde een duifje…

is het misschien een dun draadje geblazen door een briesje? een heel klein dingetje dat huppelt door de tijd? een zaadje verscholen in de krater? misschien is het wel verstandig er verre van te blijven jij gelooft dat jij gelooft dat ik het mis?…

Slechts troosteloosheid overheerst Als blijkt dat ‘t opkomende briesje Zich niet tot een stormwind waadt En langzaam afsterft Tot het laatste zuchtje wind...…

Het geeft daar zo onbekommerd en zorgeloos met haar carillon een melodie ten beste die de zorgen van de mensen op het terras verlicht, terwijl de warmte van de dag nog niet heerst en een aangenaam briesje de zintuigen verwent.…

Ik voel jouw piepklein handje je streelt dan zacht mijn wang zachter als een briesje wind als ik weer naar jou verlang je bent voorgoed verdwenen een grafje heb ik niet geen plek om zacht te wenen nog steeds doet dat verdriet Jouw liefde blijft aanwezig jouw broer gaf ik je naam zo ben je nooit afwezig en blijft je naam bestaan…

Een briesje beweegt de takken en zwarte vogels duiken onder in de boom. Het gouden licht van oktober kondigt een nieuwe herfst aan die ik zeer verwelkom.…

Briesje deed melancho dansen, na het laatste zonnebad. Pas, had ik nog lief gehad, slechts een tel zag ik je glanzen. Verzonken stal ik je van het zand, wilde je de zee weer schenken. In parelmoer bedacht mijn denken, zowaar een foto van dit strand.…

Als de wind nooit meer zou waaien en 't altijd windstil zou zijn dan zal ik dat briesje missen aan het strand dan minder fijn... Als er nooit geen wolk zou wezen die geen regen meer bevat ja, dan zou ik biddend vrezen want al het groene ligt dan plat...…

Een zwak briesje beroert het gebladerte en zet het in beweging en een lichte, bleke hemel vertoont zich achter de grillige openingen in de bladertooi.....…

Roosjes sieren een geurige wand Viooltjes lachen naar mij Margrietjes knikken me aardig gedag En toch, ik ben niet blij Voel de warmte van de zon Een briesje streelt mijn wang Vogels zingen een liefdeslied En toch, ik ben zo bang Druppeltjes kussen mijn mond Mijn schommel laat me zweven Een regenboog kleurt mijn haar En toch, ik voel…

Een schommel waait nog na in het winterse briesje verdriet tocht er door kieren die geen deuren hebben een bal rolt en geen voet die hem wegschiet Vanuit een wak kijkt het water glazig de bevroren tranen uit de treurwilg vandaan hij staat verstijfd van de harde regen die zijn schors doet beslaan Verre klanken…

een dag van kleine dingen over het water deinden kringen Zeven kuikentjes op rij zacht, liefelijk en adorabel zoals een hoogspanningskabel zoemde het morgenlicht door Mei Zonder spanning of gevaar kabbelde voorjaar door het riet dat lenig boog en hier en daar een watersnip ontsnappen liet Het licht wilde die dag niet wijken een briesje…

wind door jouw haren streling zo zacht geschitter door tranen gehuild in de nacht verdriet door dromen een wens in jouw ogen elke ster droogt een traan verdrijft stil verdriet tot in het ochtendgloren sterren zich verschuilen de wereld stopt met huilen jouw hart de vreugde voelt van liefde ontluikend warm als de zon waar een briesje…

Een vleugje ochtendzon Warme en zwoele zucht De dag verlicht in goud Zacht oogt de zomerlucht Een briesje van welbehagen Streelt aangenaam de ziel De geur van witte jasmijn Zo heerlijk en toch subtiel Een dagdroom in de nacht Geluksgevoel teer en klein Langzaam kom ik tot bloei Als een duinroosje zo fijn Iedere schaduw is verstild…

in de zonnige soberheid van Porto-Rico wuift Maria de nacht uit haar lakens door het open venster lift de zwaluw mee op het briesje kwinkelend voor de nieuwe dag zo rolt de wind de rotsen af over de grote plas waar soms vissen mee vliegen een walvis zijn staart roert en de wind van richting verandert door de scherpte van een haaievin…

Ze wiegen lichtjes in een briesje. Een Licht vervult mijn kamer, een Lentelicht; het trekt grillige sporen over de wanden en over het plafond (is het het Licht dat door de door mij zozeer vereerde Romantici, onder aanvoering van Novalis, zo verheerlijkt werd, dit in tegenstelling tot de harde, koude analyse van de Verlichtingsdenkers?…

In de schaduw van een boom, vang ik het laatste briesje op van de rijpe zomer, dartelend in mijn tuin. Daar waar de zon ondergaat wiegen enkele vogels in de zacht cirkelende stralen van de ondergaande zon. Wolkenstapels verzinnen witte feeën en kastelen, hoog in de betoverde lucht, waar ze meedrijven op mijn gesloten ogen.…