Alle inzendingen over brullen

Ik hoor hem brullen terwijl zij geduldig wacht op zijn kikkersprong.…

Niemand kan zonder brullen aan het Fortuin ontkomen niemand kan zonder brullen zijn hartstochten verhullen. Steeds stiller meegenomen zacht sluipend op hun tenen steeds stiller meegenomen naar jongemeisjesdromen, Gingen zij en verdwenen ontvoerd, onteerd, ontorven, gingen zij en verdwenen op vlindervlugge benen.…

Stem als een orkaan, hij wil brullen en schreeuwen, ik mis hem zo, maar er is niets.…

vlokkerig valt de zwarte sneeuw als een wijd gespreide bruidsjapon naar bene licht schittert er schaars doorheen zich laser splitsend in het al heen de zwarte sneeuw; vallende tranen van de vergrijsde hemelse godenleeuw de aarde bedekkend, moede van het brullen, over de mensheid uitstrekkend…

Dwaze drinkers in kroegen, kreunend onder het gedreun van de S-bahn brullen broederlijk: Oost - pas op West - komt er weer aan!…

Je weet wel, lachen gieren brullen, doen jullie daar ook aan?…

Laat ons weer een woord gebruiken of rijm, of taal, of metrum, of laat ons denken, dat wij schrijven dat wij zijn, dat wij doen Kijk weer in de ogen van je duister spiegelbeeld, en verkracht de schoonheid van haar onontslotenheid Ja we zien die letters krullen, brullen als een houtvuur Laten we hopen dat het uitbrand en de as op de…

Het jonge kind met blonde krullen de ogen helder, hemelsblauw is een oud mens geworden met doffe ogen, de haren grauw De poppen zijn verruild voor kogels met de tranen komt het bloed voor huizen zijn er de ruïnes en niemand ziet wat het met haar doet Van warme familie naar de wezen in de puinhoop van donderende brullen hoor je haar zachtjes…

Maar ik ben altijd vrolijk zowaar steeds een goed humeur Ik ben altijd aan het lachen gieren brullen nooit een sleur Want blij zijn maakt gelukkig dus je krijgt een goed gevoel Leuke dingen liedjes zingen amuseren is toch cool?!…

Wat zou je snikken, huilen, janken, brullen. Was ik maar dood, wat zou ik smullen!…

ik las je namen in de krant in vette letters weergegeven voorgoed omgeven door een zwarte rand we liepen samen door het land grenzen werden opgeheven we lieten de gedachten zweven bespraken de planetenstand de tekens brullen nu als leeuwen vertwijfeld werpen wij het zand wat rest ons, die hier achterbleven dan dóór te leven zonder…

ach, praat me niet van wolken in de hogere sferen die schaapjes zijn te mak om daar te kunnen existeren ze hebben nog geen poot om op te staan vloeien zo uiteen en laten zich door wind oplossend gaan wil je echt met sterren gooien schepper spelen, het heelal ontplooien zwarte gaten vullen en de nova's laten brullen in hun stervend…

En ik dacht: De wind zal tegen hem brullen als een leeuw. Hij zal de weg verfoeien. Zeven mijlen verder en niet meer zullen de lippen verkleumd zijn die ik zo verhit kuste, Vergeefs want een kus warmt maar een keer. Langer had ik moeten kussen, En harder smeken met m'n ogen.…

het kleine afscheid dromen iedereen is weer gekomen om te zeggen wat er speelt de zon het strand de zee ik neem hun woorden mee als dadelijk de golven brullen dan kijk ik terug zal me met bruin omhullen ja, ja mijn brede mooie rug weeg woorden die gesproken zijn in het kabbelen van de vloed hun warmte deed me goed in koude onderstromen…

ze zitten braaf onrust waakt in schuifelende voeten een handje klapt applaus op een verkeerd moment drop en roze schuim vullen monden met of zonder duim de speler laat papier als tijgers brullen een rode lap loeit als een stier hij tovert lachjes met een grap en bouwt de spanning stap voor stap poppen spelen met de kinderen…

Je zette 't op een brullen en ik dacht, dan hebben we dat maar gehad. Kon er naartoe leven, dus wennen was zo moeilijk niet. Maar nu ik er op terugkijk, is 't net of ik nu pas zie, dat de tijd van dragen veel te kort was. Bij de eerste, zijn er zoveel vragen, hoe of dat 't "zonder" was.…

doorschijnende huid De wind laat zijn slappe huid wapperen als een losgeslagen dekzeil Een heuvellandschap van rode tumoren op zijn magere hoofd Gieren wachten in kale bomen op het onvermijdelijke Hoog boven de heuvels spreidt een adelaar zijn vleugels Gevlekte hyena’s kruipen onderdanig naar voren Maar mijn vader voelt nog steeds de leeuw in zich brullen…

Zomaar uit het niets begin je te brullen en om je heen te slaan. Of op de bank te springen, om vervolgens op je kop te staan. Nergens ben je voor te vinden, niets wil je doen. Alleen even stoeien kan leiden tot een zoen. Maar je leidt je eigen leven. En bent niet in staat te geven. Je bent er wel maar eigenlijk ben je er niet.…

De stalen vogel maakt zich klaar Motoren, brullen en gieren De start zet zich in... Ineens ben ik heel kwetsbaar... Ik doe een schietgebedje en vraag aan Onze-Lieve-Heer "Bewaar ons voor een ramp, en zet ons veilig aan de grond weer neer..."…

Steeds meer dozen raken al gevuld Met dierbare, persoonlijke spullen Ik loop er in een oude trui gehuld Zou 't liefste hard gaan brullen Dit huis waar zoveel is gebeurd Waar onze kinderen zijn geboren Wat zo naar ons gezinnetje geurt Dit huis gaat voor ons verloren We verhuizen naar een ander huis Ook mooi, maar ik moet bekennen Dat ik…

Soms schreeuwen mensen zo hard zo hard als een ‘gloeiende’ groeiende sneeuwbal welke met een dondervaart naar beneden rolt en steeds groter en groter wordt tot ie volledig uit elkaar barst, valt en verstomd in de stilte van het niets Want als iets niet helpt is het schreeuwen behalve dan bij levensnood Sos, help, help, help…

Twee clowns werken in omgekeerde volgorde door hun repertoire, hangen aan ringen als acrobaten, vallen nog harder als zij iemand horen brullen of stampen. Ze proberen te praten 'He,' roepen ze uit, slaan elkaar met de vlakke hand en vallen opnieuw. Een stem zegt 'Zo kan het dus ook!' - nu lijken zij door angst bevangen.…

Om wat gouden hebbedingen Brullen zij hun roversdeunen Vanuit wijde, open kelen Gooien hoog hun gouden schatten Naar het jagen van de wolken Die in wilde vreugde werpen Vuisten vol met ratelhagel Over knotwilgen die kreunen.…

Mijn God, wat zou ik haar graag wakker brullen, maar helaas is deze slaap voor altijd. De kans op herstel voorgoed verdwenen, Hoe onmenselijk is het om haar lijden te rekken? Niemand die is voorbereid om zo'n besluit te nemen, maar de tijd is gekomen om de stekker eruit te trekken.…

diepst van mijn gedachten Maar wel alleen een hele goeie Die niet maar wat zit aan te knoeien Zodat de mens ook na zijn dood nog lache Van mij af schud ik het boze Virussen en ziekte kiemen Verpak ik in gebruikte dozen Verbrandt ze in mijn hel Ik zorg voor mooie lieve eerlijke mensen Die ook elkaar slechts welzijn wensen Nooit meer brullen…

ondertussen een berenjong zojuist zijn moeder verloren vaderlijk in z’n klauwen waarna het jong zijn wonden schoon likte Wat later, tijdens een onbedachtzaam ogenblik stond de jager, nu zonder geweer oog in oog met de diep met wijd opengesperde bek grommende beer zonk inéén en smeekte om genade waarna de schuimbekkende beer hem leek toe te brullen…

ondertussen een berenjong zojuist zijn moeder verloren vaderlijk in z’n klauwen waarna het jong zijn wonden schoon likte Wat later, tijdens een onbedachtzaam ogenblik stond de jager, nu zonder geweer oog in oog met de diep met wijd opengesperde bek grommende beer zonk inéén en smeekte om genade waarna de schuimbekkende beer hem leek toe te brullen…

Het is geen lachen gieren brullen, maar een soort van humor die Simon Carmiggelt ook vaak om zich heen op straat zag. Als hij zag wat ik van de week – ik meen in het journaal - zag, zou hij denk ik net als ik, even een fijne glimlach op z’n gezicht hebben getoverd. Wat er gebeurde?…

Wáár is Vitellus, brullen de matrozen, Dat bakkertje was zo naar onze zin. Men heeft Vitellus gevangen genomen, Op een nacht, met veel ‘godsdienstig gespuis’. Toen de keizer het hoorde, liet hij hem komen, Hij wou Christus niet vloeken; hij moest aan 't kruis.…

diepe kuilen vol emotie vrij met mij, kom, ik wil meer kies jij voor de woeste duinen volg ik jou in een briesend spoor samen in het helmgras struinen vinden wat ik daar verloor kleur dan met mij de donkere uren van avondrood tot ochtendlicht laat de nachten dagen duren afscheid is alleen een vergezicht daar waar golven onstuimig brullen…