Alle inzendingen van Katja+Bruning

Het is niet te geloven hoeveel moeite ik moet doen om een beetje makkelijker te worden.…

Het is zinloos om iemand die nooit luistert te verwijten dat hij nooit luistert.…

Als een dictator mensen in de gevangenis gooit om hun overtuiging spreekt bijna iedereen daar schande van. Maar er zijn Christenen die geloven dat God mensen voor eeuwig naar de Hel verbant om hun overtuiging.…

Ontspannen zwijgen is alleen mogelijk tussen mensen die elkaar iets zeggen.…

Dufheid, gelijkheid, broederschap!…

In het sociale verkeer is het vaak de kunst iets te zeggen zonder iets te zeggen.…

Deze charmeur had buiten mijn mispuntvliedende kracht gerekend.…

Eén van de ergste euvelen: Principes die nooit sneuvelen.…

Ik sta erboven, maar ik lijd eronder.…

Geduld schept ruimte.…

Hij had een ochtendhumeur. Maar het duurde de hele dag.…

Astrologen astroliegen.…

Karel was een stille jongen. Maar op zijn saxofoon was hij de baas. Er waren heel wat beroerdere saxofonisten dan hij. Op Karels kapstok lag een zwarte hoed. Gekocht op het Waterlooplein. Die lag er nu een week. Karel kreeg een raar gevoel in zijn maag als hij langs de kapstok kwam en de hoed zag liggen. Niet precies misselijk. Meer alsof hij een…

Sommige dingen kun je niet kopen maar wel verkopen.…

Mijn eerste indruk van mensen is wat mij betreft in veel gevallen de laatste.…

Mannen zijn erg, maar vrouwen zijn beter.…

'Mag ik uw getuigschriften even zien?', vroeg schoolhoofd Thugt aan zijn sollicitante. De vrouw graaide in een zak van haar groezelige zwarte mantel. Een pad sprong uit haar jaszak en verstopte zich achter de prullenmand. Ze wierp een rolletje vlekkerige, vergeelde papieren op het bureau van het schoolhoofd. Thugt begon ze met grote interesse te…

Mijn natuurvriend had voor zijn verjaardag een boek over dierensporen gekregen. Tijdens onze avondwandeling door de duinen zochten we naarstig naar sporen van teengangers en zevenhoevigen. We vonden sporen van het wrattenzwijn, de gnoe en het Pater Davidshert en wilden voldaan weer op huis aan gaan toen we een vers spoor bespeurden. Het spoor was groot…

‘Udeldjoho! Udeldjoho!’ Een groenachtig gele vogel met grijze vleugels zat lekker te zingen boven in een grote eikeboom in de Haarlemmerhout. Een heldergele vogel, met zwarte vleugels, streek naast hem neer. ‘Dudeljoho! Dudeljoho!’, zong hij geduldig voor. ‘Het is bijna goed, beste jongen, alleen het is: ‘Dudeljoho! Dudeljoho!’ en niet ‘Udeldjoho…

Er was ereis een koningin die was heel erg verlegen. Niet in ‘t paleis bij haar gezin maar bij het plichten plegen. Zij bloosde en zij stamelde. Zij knipte naast de linten. Verwarde Jonkheer Haemelde met Freule van der Bhinten. Zij droeg een hoofddoek om heur haar. Zij droeg dus nooit een kroon. Zo’n kroon vond zij, dat stond zo raar.…

Een nevelring een lichte kring rondom de maan Een fluistering is rondgegaan Wie nu in het bos gaat hoort hoe de vos praat Hij zal de taal van de dieren verstaan Onder de maankring is alles verlaten Diep in het woud heerst een betovering houden vergadering wezens der nacht Wandelaar wacht voor gij nabij treedt want wie teveel…

Over de stenen van de bergbeek loopt Hiawatha met Morgendauw Ze passen op niet uit te glijden In hun blote voeten bijt de kou Hiawatha heeft twee staarten en een rechte veer Hij is parmantig en veel slimmer dan de sterke beer Morgendauw haar ogen als amandelen glanzen donker en groot Haar gladde haar gaaf als een hazelnoot beweegt niet…

Wie zal ik straks ontmoeten in deze donkere kroeg? Hij zal een dasspeld dragen. Ik ben hier veel te vroeg. Zullen zijn zware schreden en een terloopse zucht zijn aankomst mij verraden? Verspreidt hij wierooklucht? Zal hij in ’t wit gekleed gaan? Zullen zijn ogen, blauw beschaduwd in hun kassen vol goedheid zijn en trouw? Parelt zijn…

Met een huiverige morgen is het nieuwe jaar begonnen. Ik sta op de trein te wachten starend naar een hoge toren waaromheen wat spreeuwen spelen en ik krijg het langzaam koud. In de trein kijk ik naar buiten. Nevelwade ligt sinds eeuwen over doodgevroren velden. Marmeren beeldengroepen zwanen waken over starre sloten met een nooit vergane…

vreemd zoals iemand een gewone magere vent die op zijn gemak naar huis kuiert niemand ziet of hoort zo plezierig kan zijn om naar te kijken hij is gelukkig en hij weet niet eens dat ik hem zie die…

Ik zat te roken en te mailen kortom mij dodelijk te vervelen. Een stem klonk uit de prullenmand: ‘Hoedt u voor brand. Ik heb gezegd.’ Ik heb mijn oren niet geloofd maar wel de prullenmand gedregd een peuk, die stonk terstond gedoofd Werd mij een kool - ik redeneerde dat ik dit verre prefereerde boven uw jonge en begeerde (..)…

Was ik blind van de vlokken dat ik niet zag toen sneeuw onbetreden op 't tuinpad lag je blik van een schooier die iedereen mag? Ik liet je binnen en sinds die dag dronk je mijn wijn op at je mijn brood Je was maar een schooier die haalt met een lach vriendschap en vreten gratis gelag tot hij verjaagd wordt zoals door mij…

Lees mij en schrijf onbevreesd wat ge vindt van wat ge leest. Geef uw oordeel met venijn. Grijp uw hakmes, maak me fijn. Vindt ge mij een rampgedicht: zeg het recht in mijn gezicht. Laat mij voor mijn fouten boeten en bespot mij. Gips mijn voeten laak mijn metrum en mijn rijm. Merk dat hier de chute ontbreekt keur dat af met al uw kracht…

Ik wacht op Tjitske die met haar mandje over het bruggetje kaas is gaan kopen als een klein kindje staat in het hoge gras bij de sloot een ernstig kindje met groene vegen over de handjes en het gezicht dat naar de lucht wijst 'Allegear kleurkes allegear kleurkes yn 'e loft' Ze houdt een grote kale, versleten beer bij zijn…

‘…vanuit de Balearen ons land zal bereiken. We verwachten weinig verandering van temperatuur, geen bewolking en alleen aan de kust een zeer zwakke zuidenwind, windkracht 0,01,’ sprak weerman Erwin Grol. Op de monitor verscheen het beeld van een zonovergoten strand, bedekt met lijven. Het zweet liep met kriebelende straaltjes langs de weerman zijn…