Alle inzendingen over dagbehandeling

Dagbehandelingen zijn de trend, dus waarom zou je voor zo iemand nog een bed opmaken? Je laat de patiënt gewoon in zijn auto langskomen. Amandelen knippen? Stoppen op de juiste plaats bij de K.N.O.-paal, en mond open. Wijd open! Knip! Effe spoelen, kilo pijnstillers, uurtje wachten, en hup, relaxed weer aansluiten in de file naar huis.…

Al jaren behoor ik tot het "interieur", ben ik "vaste klant" op de "Afdeling Dagbehandeling".…

Mevrouw is gearriveerd op de Dagbehandeling Oncologie....De verpleger verzoekt haar zich uit te strekken op het bed. Het grijze haar van mevrouw is als een keizerskroon. Ze klemt haar tas, een onmisbaar attribuut van de ouderdom, tegen zich aan alsof deze haar enige bondgenoot is in duistere tijden. De verpleger toont belangstelling.…

Ik ben "vaste klant" op de afdeling dagbehandeling en de horde onderling saamhorige verpleegkundigen staat trouw aan mijn zijde. En alsof het hier een restaurant is serveert men hier ook maaltijden en koffie met een koekje.....…

Toch bereik ik de hoofdingang en na het obligate wassen van de handen de afdeling dagbehandeling. De eveneens obligate computer bevat alle gegevens en toont zelfs mijn kleine portret in de linkerbovenhoek. Uit wat ik nu maar zal noemen de "cadeauverpakking" haalt de verpleegkundige de medicijnen en ze plant de naald in de huid van mijn bovenarm.…

Mijn verlate aankomst op de Afdeling Dagbehandeling van het Twee Steden Ziekenhuis wekte enige verbazing.…

Een wandvullende foto van kleurige platbodems dan wel roeiboten, die zij aan zij rusten op een watervlakte, ongetwijfeld ergens in een ver, tropisch werelddeel, bevindt zich achter de balie van de Afdeling Dagbehandeling in het Twee Steden Ziekenhuis. Dit panorama maakt een wonderlijke en verbazingwekkende indruk en lijkt hier misplaatst.…

Weer was ik welkom op de Afdeling Dagbehandeling van het Twee Steden Ziekenhuis. Op de derde verdieping was een bed voor me gereserveerd waarop ik me uitstrekte.…

Op de afdeling dagbehandeling zal ik meerdere personen aantreffen, hulpbehoevend en hulpeloos uitgestrekt in bedden, ten prooi aan mij onduidelijke en onbekende kwalen Mijn arme, verwaarloosde hart, diep verscholen achter de ribben in de borstkas, bonkt te hard en te luid en maakt overuren om de noodzakelijke zuurstof naar mijn longen te vervoeren.…

Op de Afdeling Dagbehandeling had ik verklaard "dat we het maar met elkaar gezellig zouden moeten maken", waar het allerminst gezellig was omdat ik twee van mijn medepatiënten, ten prooi aan de pertinente gruwelijkheid van de ziekte van Bechterew, tot mijn gezelschap moest rekenen.…

Later, op de afdeling dagbehandeling moet ik mij uitstrekken op een bed naast andere patiënten. In een klein flaconnetje bevindt zich de vloeistof, het preparaat, dat mij zou moeten bevrijden van mijn longaanvallen en de verpleegkundige zet fluks en voortvarend de injectienaald in het weke, zachte vlees van mijn bovenarm.…

Via dagbehandeling intensief begeleid. Mede ongetwijfeld door angst voor erfelijke belasting. Ik durf me uiteraard niet met hem te vergelijken. Joost is te ongewoon, getalenteerd en gedreven. Ook al denk ik iedere keer als hij begint te praten ‘die galm van Joost heb jij ook Joannes! Pas op met die prediker in je.’…