Alle inzendingen over draad

Ik heb de draad weer opgepakt en daarbij een flater geslagen, dat luchtte enorm op. Guus ga naar huus.....…

welwillend been zich wetens tegen God`s open deuren richt een exotisch joch kijk ik niet vol aan zijn tafels zijn te leeg poppenhuisjes trippelen langszij bewoners moeten bukkend leven of blazen zij zich klein in glas en loop ik als reuzin voorbij ach, was ik maar later weggegaan dan had ik de grote vrouw gevraagd waarom ze gouden draden…

O, verlies de draad niet in de doolhof, Je bent op doorreis naar jezelf.…

Ons levens(on)geluk hangt aan een zijden draad, die doorgeknipt kan worden.…

Groteske kunstenmaker, opgestegen In 't cirkus Wetenschap naar slappe draad Van logika, danst ijv'rig en kordaat De mensengeest om Waarheids liefdezegen; En, gracelijk jonglerend akrobaat, Houdt hij aan puntige apperceptiedegen Het kennisfruit, het voze, aaneengeregen, Of zich Haar sterrentrots verbidden laat.…

zaten wij met onszelf in de knoop dwaalden langs koorden met kronkels strekten nu twijnen wij draaien om elkaar heen wordt het geheel meer dan de som der draden…

Je zei 't zelf, als een rode draad loopt 't door ons leven, we komen elkaar hoe dan ook toch steeds weer tegen. We hernieuwen opnieuw, starten met een nieuwe rode draad. Doen we vandaag toch weer een goeie daad.…

onverbrekelijk verbonden door draden geweven door tijd heen verzonden al ons halve leven gebeurtenissen gebeurd onherstelbaar geraakt onze liefde verkleurd de code gekraakt het onverbrekelijke verbroken de draden versleten anderen die opdoken nooit geweten voorbij, over en uit toch onverbrekelijk gebleken de tijd in z'n achteruit…

Stapel de stenen in de bouwput van het leven sloop scherpe kanten, maak zachte ronde hoeken let op de val kuil, sommige wanden zijn onbegaanbaar door een té ingrijpende sloop leef je het leven dubbel en blijf je op zoek naar die ene draad, die wijsheid met warmte verbindt…

Spreekt hij zacht een woord laat een enkele zin letters dansen hervonden gedachten in gedichten schrijven taal dichterbij wat rest is stilte langs draden kilte…

handen als deuren bedekken haar gelaat zoekt in beslotenheid de verloren draad kluwen van vergetelheid in tranen gewaad…

Via draden. Kabels. En via die Ether. De geleidende fijnstoffelijke substantie die golven en deeltjes en kwantumverschijnselen toestaat. Maar hoe kwam ik hier ook alweer op? O ja, ik was teruggereisd uit Frankrijk naar de Veluwe en was een paar dagen de draad kwijt. De kluts.…

De draad al tijden kwijt Enkel druk ik twijfels uit Gevoelens overrompeld door spijt Nooit voelde ik me zo uitgebuit De ooit zo dikke draad Is langzaam afgebrand Ooit in onoverwinnelijke staat Niets leek er aan de hand Gevoelens zo gestorven Over en uit met onze smart De draad lijkt nu echt bedorven Ooit de draad naar jouw hart…

woede verengt tot rode draad bepaalt woord en daad handelen in eendracht laat onmacht kantelen het evenwicht is zoek de schaal die doorslaat balanceert onhandig gedoe houdt de voeten paraat vluchten kan niet zonder plan gaat in rook op vuur negerend woede, verengd tot rode draad…

Ik pak de draad weer op en zal genieten van het leven met echte vrienden om me heen die me aandacht en liefde geven Ik pak de draad weer op en pluk de dag zoals die komt er is nog zoveel te leren hoe moeilijk ik er ook voorstond Ik pak de draad weer op en laat alles rustig bezinken want ik heb een doel voor ogen en wil niet in verdriet…

Een vrouw van zesenzestig doet een draad door een naald. D.w.z. probeert.…

ik ben de eenogige piraat bewaker van de gouden dukaat aan de afschuwelijke draad ik hinkstap met een krijtstomp naar een getekende hemel de poort knelt door de muitergom mijn schip vergaat ik ben de eenogige piraat aan de afschuwelijke draad…

Zij reikt twee draden aan mij. Ik brei aan haar. Ik vermeng de kleuren rood, blauw, geel tot één geheel aan haar. Samen breien we tot de draad veel te strak gespannen staat.…

draden!…

Ik zag alle mensen in vezels van licht als wit spinrag in fijne draden circulerend van hoofd tot teen en armen wezen een lichtgevende richting wij stonden in verbinding via een bundel lange draden hielden het perfecte evenwicht volledig in harmonie niets kon veranderen in de vezels van het licht.…

's Nachts elkaar beminnen als fragiele vlinders op een passiebloem in het virtuele bloembed Letters in woord weven met vurige draden tot zinnelijk geheel in een erotische silhouet Toen je een luide roep naar werkelijkheid deed, vloog ik weg zonder belet Eer de draden tussen ons ontwikkelden tot leugens in het verradelijke vangnet…

Ragfijne druppels vloeien tergend langzaam licht dampig tussen onze vochtige lichamen waar verweven draden onzichtbaar vlammen door temperament samengesmolten als een hunkerend naar liefde gesponnen web vurig vlieden verbrande zinnen verstrengeld verbonden daar waar samengekomen draden luiken…

je huist in pluizen wol het uitzicht stoffig en je hoofd is overvol de zachte draden haken niet van binnen laten zich niet spinnen en tot garen klaren je wilt weven het leven in patroon vorm en kleuren naar het dagelijks gebeuren het pluizen maakt je dol de rode draad is al versleten dagen zijn aan het vertragen omdat de uren…

Liefde nemen en steeds weer liefde geven, en de draad oppakken, de draad van ’t leven. Vallen, struikelen, wankelend verder gaan, en met een hart vol twijfel stil blijven staan.…

door de wolken stof dans ik in de vergetenheid suikerspinnen kleuren de zoetigheid van wonden stoplichten zijn enkel rood een teken om eens stil te staan het web te overdenken en een rode draad te vinden de wegen in de woestijn onvindbaar door de storm en denk je het te zien dan leek het even zo te zijn…

Zij gaat gesierd met Zilveren draad duizendmaal meer is zij ons waard Zijn Hand zal haar omgeven zó wordt haar taak tot goud geweven. -------------------------------------------------------------- © Auteur: Cobie Verheij - de Peuter (april 2005) geschreven voor Oranjevereniging Rijnsburg ter gelegenheid van het Zilveren Regeringsjubileum…

zij kent de stilte van de cocons verweeft draden van zijde tot draagbaar kleed ‘t eenzaam verworden tot iets en al mijn slechte eigenschappen lijkt ze te mogen tekens in taal te begrijpen zinnen in regels dwars door gesneden smeult warmer binnen het gezaaide weet ze kant en klos te vatten toen er was duister verlicht oogst en tijd…

ik lees boeken en handen aan lange tafels in stille zalen en verloren ruimtes volg ik aders en lijnen, gesprokkelde letters tot zinnen gevormd kan ik waarzeggen, toekomst voorspellen in alle rust het einde dromen of blijf ik hangen in sprookjes, het schrijven in stilte van een eigen verhaal…

Een draad geweven van hier naar daar, een woord gegeven, een klein gebaar, wat stilte, wat dromen, en lente die komt... de zon door de bomen en alles verstomt.…

Spelden draad garen en een gefronste kop zo zie je er volgens mij tegen op om bomen alweer knoppen aan te naaien. Uitgeblust vraag je of ik de rollen om kan draaien. Natuurlijk is dat geen probleem in een vingerknip bevrijd ik je.…