Alle inzendingen over droom en herinnering

Decor der mimespelers Wereld van droom en herinnering Stille getuige van een innige liefde, Voor immer geborgen in de stilte van mijn denken Een wondermooie stilte ... Als van een gedicht zonder woorden.…

laat jouw vingertippen zachtjes tijd aanraken ontglippen uit handen als een korreltje zand tot waar eeuwigheid verglijdt in angstig dromen de herinnering vervaagt door eenzaamheid omhels dan heel even de dag het ontwaken de tijd zal jou raken nog even te gaan…

In herinnering bewarend hoe het allemaal begon…

Het was lang geleden geweest dat Bjarne zich iets van zijn dromen kon herinneren. Maar deze dinsdag in de tweede week van juni 2024 was de herinnering aan zijn dromen overduidelijk een herinnering aan de liefde.…

Maandagochtend probeerde ik me mijn droom te herinneren. Ik zat een wijf te betreuren, moest bijna huilen. Waarom moest mij dat gebeuren? Shit man, alsof ik in een slechte film was beland. Ik kan me het slot van de droom nog wel voor de geest halen. “Ik reken op u, zoals u ook altijd op mij kunt rekenen”, zei een stem. Toen ging de wekker.…

Niemand in huis Zelfs ik ben niet thuis Haar kunstbontjas op de stoel Zij zit er niet in Ik hoest beleefd De kamer blijft doofstom Er is iets geweest, maar hoe? Ik leg de lakens toe Ik doe het licht aan Ik ben er nog niet Wel haar geur Maar dat geloof ik zelf niet ---------------------------------------------- Uit: Gedichten…

Het leven is te kort om ons alle illusies te ontnemen…

Ik leef bij de dag. Elke dag zoek ik naar iets opwindends. 's Morgens zeg ik :"wat is het opwindendste dat ik vandaag ga beleven?" Vervolgens leef ik de dag. Naar morgen moet je me niet vragen.…

Vannacht kwam ik mijn ouders tegen, twee bleke schimmen die naar elkaar toe negen in het witte licht van een lantaarn. Aan hun geluk te zien kon ik nog niet geboren zijn. Ze waren jong en heel verliefd. Een groot verdriet bedroefde mij omdat ik wist hoe het zou verdergaan. Zij schaterde om iets dat hij haar toegefluisterd had. Hij lachte…

Koud is de twijfel die we delen in onze verre dromen die we dromen met de angst dat we altijd wakker zullen blijven en dromen onze laatste laatste herinneringen zullen zijn…

snakkend wakker geworden in een zuur en stinkend bed te midden van verdampende benauwdheid hoewel ze reeds uit het zicht verdwenen is om elders nachtrust te verstoren zijn hier nog steeds haar verse natte sporen omringd met een lijntje zout blijft bedbreed uitgesmeerd de herinnering geconserveerd mijn angstdroom onverflauwd…

De kleuren van mijn dromen spatten caleidoscopisch uit elkaar een sterrenregen blijft achter voor de dag en in het zonlicht vonkt het na zodat elk beeld dat zich vasthecht op mijn netvlies beklijft in herinnering…

O, kindren, kindren, die nooit wezen zult, Omdat uw moeder alle warmte weerde, En liever ’t hart door eigen gloed verteerde, Dan u te dragen in een schoongeduld… Hoe heeft uw liefheid toch mijn droom vervuld, Als in den nacht de schimmen wederkeerden, Die daags ik uitdreef, naar ’t mijn wil begeerde, Maar die dan kwamen, klagend hoogmoed’s…

mag ik je dromen bewonen in je herinnering komen je sussen in slaap liefde bedrijven en over je schouders wrijven als het even niet gaat de nacht met je delen tot morgen mag ik dit dromen vannacht…

mag ik je dromen bewonen in je herinnering komen je kussen in je slaap de liefde bedrijven en over je schouders wrijven als het even niet gaat de nacht met je delen tot morgen mag ik dit dromen vannacht…

mag ik je dromen bewonen in je herinnering komen je kussen in je slaap de liefde bedrijven en over je schouders wrijven als het even niet gaat de nacht met je delen tot morgen mag ik dit dromen vannacht…

Vriendschap geeft ogen aan de afstand en een stem aan de stilte.…

Kon ik eraan doen, dat je lichaam was om op te vreten Nee, ik zal deze herinnering nooit vergeten. Het zal er misschien nooit meer van komen En kan ik er enkel nog van dromen. Ik zou het weer zo doen, neen ik heb geen spijt Nu rest me enkel de herinnering, die blijft me bij.…

ik lig al dagen in een gele plas zo luieren velen in nat vergeten ik droom van toen ik een baby was men bekijkt me, wansmakelijk bij het eten misschien neem ik beter eerst eens een bad zo luieren velen in nat vergeten ben ik er nimmer, doet iemand dat wat heeft men aan mij straks herinneringen misschien neem ik beter eerst eens een bad…

tast ik naar herinneringen die ik door angst nooit meer vergeet de nachten droom ik korter diep in me ben ik vrij de vingers van mijn dromen zal ik breken ze hebben dan geen macht meer over mij…

je bent pas ontwaakt onder zilveren lakens en in jouw gezicht weerspiegelt de herinnering van een koele droom in een ruimte vol ochtendglorie en koffiegeur.…

ik schrijf om te herinneren maar ook om te vergeten of om te kunnen zeggen wat anderen reeds weten ik schrijf om te verjagen of in mijn hart te sluiten om niet te hoeven praten of juist te moeten uiten ik schrijf om druk te zijn of om stil te blijven om weg te kunnen dromen of angsten te verdrijven ik schrijf voor jou alleen of honderdduizend…

In de wereld van droom en slaap ben ik voor altijd bij haar. Mijn droom is een kostbaar geschenk, een kleinood dat de ongenadige tijd teniet doet, verzacht, overbrugt, zoals een brug, uit graniet gehouwen, het woeste water van een ontembare rivier overspant.…

thuisreis was het een droom of verwaaide herinnering door mensen gekneed tot een heilig beeld toch wandel ik bewogen naar huis mijn rugzak vol kruimels en sporen van bemoediging…

liefde de pijn en de herinnering Al wat er ooit was tussen jou en mij…

Een sliert herinneringen aan zoveel mensen die ik ooit en ergens zag en die mijn wegen kruisten. Een voetafdruk, wat dromen en van verlangen zingen. Een sliert herinneringen en alles gaat voorbij maar hier en nu vol adem en lichtheid soms en ernst. Het deint en schommelt verder maar laat zich niet bedwingen.…

vannacht droomde ik je rug het bewegen van je armen voor de Steinbach je drie namen moeder, mevrouw, Rebecca riep ik waarom niet eenmaal je omgedraaid ------------------------------------ Uit: 'Het Albanese wonderkind', 1991.…

achteloos scherven lijmend waarheid liegende dromen…

in mijn dromen vond ik jou weer terug De liefde die mijn leven veranderde bijna volwassen ben ik nu ik zoek mijn gevoelens wonend in een klein dorpje alle herinneringen zijn er nog niets ben ik vergeten en ik wandel en ik droom en vind mijzelf terug in het heden genietend van deze voorjaarsdag ik wandel en neem opnieuw afscheid…

van een papieren droom…