Alle inzendingen over eerdere waarden heri

Toch voel ik de behoefte om er bij wijze van uitzondering van af te wijken, al is het maar omdat het hier meer gaat om een onderbouwing van deze inzending dan om het gedicht zelf, dat trouwens nooit eerder is ingezonden. In het jaar 2009 schreef ik een Hartenkreet (nr.649) met de titel “De chemokar” en daaraan is het in hoge mate gerelateerd.…

Zoals je kijkt, en zoals je lacht, me teder streelt, lief en zacht, waarom ben ik jou, niet eerder, tegen gekomen? Zoals je praat, en van me houd, passioneel, ook al is het fout, waarom ben ik jou, niet eerder, tegen gekomen?…

Tot in mijn hoofd gekapt sta ik met mijn rug tegen de muur gedrukt, met mijn lichaam als in een strik geveterd krijg ik amper lucht en het voelt zo erg mis, mijn ogen kijken door een gordijn van water. Daarachter zie en voel ik voor het eerst weer een jeukend litteken dat om bloedend vlees gewonden is.…

Zoals mijn Zen-goeroe al eerder opmerkte: ’De waarheid is nergens lid van dus laat al je verwachtingen los want zij zijn je enige begrenzing…’…

het vel van mijn gedachten omwikkel mijn woorden met een zacht stukje huid blaas mijn adem in jouw handen schraap het eelt van mijn ziel keten het gewicht van zinnen vast in mijn gevoel waar het verstand elke letter telt dicht mijn ogen in de jouwe waar verborgen taal teder ontluikt en omhelst wordt door regels nooit eerder…

Wereld, wees een vriend Regel mijn scheiding voor ik trouw Wees mijn vuurwerk voor oudjaar Rust mij uit voor mijn burn out Corrigeer me voor mijn fout Dus vriend, wees werelds Omarm me voordat ik iemand mis Steun me voordat ik iets vrees Troost me lang voor sprake is van een treurige begrafenis Kom dus op tijd en liever altijd eerder…

Er is geen wind zolang richting ontbreekt lucht niet breekt door een verwoestend lint dat schreit over moeder aarde langzaam leurend heftig meesleurend alles van waarde…

Misschien hield ik van haar het meest omdat ik meer geworden was dan ik ooit eerder was geweest meer van mijzelf kon geven, het meeste van mijn leven -------------------------------- Uit 'Eenzang' (1992) van Elly de Waard (1940)…

Ik geef het onmiddellijk toe, dat ik me toen niet eens wist te herinneren wat ik twee dagen eerder als hoofdgerecht had gegeten, maar wél wist ik dat een geluid, een sfeer of een geur onmiddellijk herinneringen in mij konden doen ontwaken van iets wat tientallen jaren geleden had plaatsgehad.…

Toen ik jong was werd mij geleerd beleefd te zijn tegen ouderen Maar dat is zeker afgeleerd Deze manieren zijn aan het verouderen In de bus, daar hing een bordje achter de chauffeur Je werd verzocht om je plaats af te staan voor ouderen, niet voor de conducteur... waar zijn die normen toch gebleven Vervaagd zo door de tijd Of zitten we…

Probeer een keer Om me te laten En niet om me heen Om niets te lopen blaten Probeer een keer Me te respecteren Een weg te vinden Mijn eigen dingen te leren Probeer een keer Niet meteen door te slaan Mij accepteren En me me eigen weg te laten gaan Probeer een keer Te kijken hoe ik dingen doe Ook al heb je geen zin…

zelfs met beide voeten op de aarde sta je in wankel evenwicht zelfs met voldoende eigenwaarde schrik je van een vreemd gezicht zelfs met vertrouwen in elkander weeg je ieder woord weer af zelfs met respect voor die ander schend je telkens weer zijn graf zelfs dat moet je hinderen leer je het je eigen kinderen zelfs dit…

toen ik nog water was in onschuld en jij van drijven wist kleurde ik ineens van krijtwit vocht naar klonter grijs vlot omzeilboot gemist toen jij van drijven wist en schapen sturend voorging aan mijn bestaan om pad te effenen en alles moest recht op maar water stroomt niet omhoog dus ging ik plat toen ik je lijf haast niet meer drijfdragen…

Normen en waarden gedijen alleen op wormen en maden.…

En nú, ook nú zien de mensen, of ze nu geloven in G’d of niet, dat de fundamentele waarden van het mens-zijn stuk gaan. Vrouwen worden mannen, mannen veranderen in vrouwen, en te snel volwassen kinderen bezitten gewichtige agenda's.…

Het valt mij op dat er op deze site vrijwel geen wisselwerking bestaat. Het ene ego na het andere plempt hier zienswijzen zonder nazorg. 'Kijk mij eens citeren, rücksichtlos beweren, verhalen maar niet de rekening betalen, Dijken die zijken en reacties die een inzending onderuit halen'. Balkenende: "Toch" ? Rutte: "Mooi" ! Nederland in een notendop…

Ik herinner het me nog goed, na het zuur zou het zoet er onverbiddelijk aan komen. Beloofd is beloofd. Toch ? Helaas werd VOC-mentaliteit fuck-you werkelijkheid, pluche nam afstand en verneukte de kleine mens, kapitaal overschaduwde wederom de onderkast. En dan komt Beatrut mij vertellen dat ik duurzaam moet zijn met de paar centen die ik nog…

missen is vorm geven aan verloren kwaliteit in het duister tast men oude beelden af waaraan men lijdt waar het leven vaak eerder het onbewuste steelde schep ik nu alsnog, in de groeiende tijd, de echte waarde die immer gedijt…

Sinds de regeerders schermen met de termen Moraal, normen en waarden, eer, fatsoen, Is waar ze zelf staan duidelijk aan het worden De geest waart rond van Jan Pieterszoon Coen Die moordde met zijn V.O.C.…

De twee belangrijkste waarden in het leven zijn universeel, namelijk liefde en vriendschap.…

Eerder het omgekeerde. Ik heb vaak het gevoel dat de taal, die gehanteerd wordt, erg gedevalueerd is, uitgehold is. Dat de mensen minder gevoelig zijn voor de waarde van de woorden. Wat ik nu zeg, is natuurlijk generaliserend. Ik heb het idee dat de moderne dichter zich juist tegen die vervlakking en vervuiling van de taal verzet.…

ervaren die de hare niet meer was en de mijne nog zou baren maar als de deur naar de dood is dichtgegaan en de levenden elkaars weg zijn gegaan zal ik de geur van bloemen ruiken en de verse natte aarde geen klok mocht er klinken bij het naar beneden zinken en de wormen zullen voluit eten en de torren zullen nimmer weten de smaak van waarde…

kijken door mijn ogen zie ik bomen groeien mensen bloeien gras wat na één dag verdort door de kijkkast zie ik beelden komen mensen honen gras wat almaar groener wordt…

Het stinkt letterlijk en figuurlijk de verandering van de mens als ze het in een veelvoud krijgen een verslavend middel meer, meer en meer ik wil meer de waarde van het echte leven uit het oog verliezen geen oog voor de medemens individualisering van de maatschappij geef mij je glimlach maar die is meer waard dan dit alles bij elkaar…

Hoeveel mensen hier op aard Vinden mij nog iets waard? Ik ben van alles, behalve goed Na 14 jaar....verlies ik de moed Om te geloven in mezelf Alleen mijn dochter van elf Zij vindt mij wel aardig Voor één mens ben ik waardig Is dat genoeg, om te willen leven... en te moe ben om te kunnen geven?…

antwoord Is er achterliggend geweld Wordt hier de vrijheid in de kiem gesmoord De huiselijke vrede wreed verstoord Al je stappen nageteld Alle grollen doorverteld Het hinkelen op een slap gespannen koord Is wantrouwen wederzijds geboden Vertrouwen we ons zelf niet Zijn de feiten met de doden In ons graf liggen geheimen zoals je ziet De waard…

Het moet me nu toch eindelijk van het hart dat ik het leedvermaak van snelsonnetten een wandluis vind die deze site besmet en die cynisch mensen uitlacht in hun smart Ik dacht dat dichten: rijm, vers, aforisme, intelligentie zoeken is, geen escapisme…

Toen de waard in Westkapelle ons gisteren, met grote, dronken ogen minutenlang had aangestaard, en toen het hem met zijn door de drank getekende kop en zwaar bevende handen uiteindelijk toch gelukte wat ik niet voor mogelijk had gehouden, namelijk een glas wijn in schenken voor de bevallige dame die ik die avond tot mijn grote vreugde mocht begeleiden…

Alles van waarde is weerloos.…

niet veel zeggen, niet veel vragen, 'houd de eer maar aan jezelf' want hoeveel een mens kan dragen, blijkt uiteindelijk heel vanzelf... Al die jaren veel verdragen, met ons samen, met jezelf, was nog in de laatste dagen, steeds de eer toch bij jezelf. Welke engel kwam jou dragen? Herkende je die engel zelf? Niemand kon jou dat nog…