Alle inzendingen over eigenwaarde

Vrouw wie ben je? Wat zie je als je in de spiegel kijkt? Wat is er met je gebeurd? Je leven wordt beheerst door een nachtmerrie. En als je gilt zal niemand je horen. Niemand interesseert het wat er met je gebeurt. Allemaal hebben we ons eigen verhaal. We worden behandeld als vuil en een hond heeft nog een beter leven. Waarom blijven we dan in…

Alles heeft zijn eigen waarde Mensen kijken, mensen praten Ik heb eigenwaarde…

Na een persoonlijke kennismaking met een befaamde artiest of hooggeplaatste politicus kunnen mensen hun lage gevoel voor eigenwaarde niet scherper etaleren dan met de ontboezeming dat dit 'ook net gewone mensen' zijn.…

ik was spoorslags door haar binnenland gereden had voren geploegd in haar eigenwaarde en haar zomerkleed mijn wreed vertoon lonkte naar haar jeugd vloekte binnenskamers heb haar als een jonge zeehond buiten spel gezet stil telt ze haar verdriet…

een kleine meis met krullen dacht met woorden over mij heen zij dichtte een lied in grijze haren om weer vorm te geven aan mijn uitgewaaierde eigenwaarde haar vingers schreven letters bouwde lagen met een schaar het teveel werd verdreven het couplet was klaar…

bloedrood gloeiend schoon en groeiend scherp en boeiend stralend bloeiend één nacht van storm haar lichaam knakt behoudt haar trots haar bloem in vorm bloedrood vervloeiend haar eer ter aarde haar ziel vermoeiend haar hart roodgloeiend haar eigenwaarde…

Wervelend komt de wind klaar strijkt neer een musje doodstil gelaten neergedrukt met opgeblazen veren het kent waar anderen nog zoeken zijn plaats in het heelal komen en gaan leven om leven dood om dood waarschijnlijkheid met eigenwaarde een ritueel.…

(voor Dorothy Hale (1905 - 1938)) Je bent geboren als Dorothy Donovan op 11 januari 1905 in Pittsburgh, in de staat Pennsylvania. Je ging naar een kloosterschool en daarna naar een toneelschool. Op je veertiende ben je van huis weggelopen om carrière te maken. Jouw ouders betaalden detectives om jou te vinden, maar nadat je geld op was, ben je uit…

(voor Clara Bloodgood (1868 - 1907)) Jij bent geboren als Clara Sutton Stephens op 28 augustus 1868 in Long Branch, New Jersey. Jouw vader was de advocaat Edward Stephens uit New York, de zoon van de schrijfster/redactrice Ann Sophia Winterbotham en de drukker Edward Stephens. Ann overleed op 20 augustus 1886 in Newport. Jouw moeder Anna Maria Sutton…

vergeten eelt in steeds overdreven krampachtige bewegingen hij en zij zwegen omdat elk woord verveelt dat d’reeds uitgeschreven dichter wil bedwingen ongehoorde zuchten schuren over zachte huid daar waar ongewenste lust zich openbaarde ongeboren vruchten geven nochtans geen geluid als haar hartstocht wordt geblust door eigenwaarde…

Toon me jezelf laat zien wie je bent ik wil je leren kennen of ben je met jezelf onbekend ? Misschien wil je me vragen maar misschien durf je dat niet wat ik over je zeggen kan wat men in je ziet Ben je de persoon waar iedereen naar uitkijkt of zoals je voor je houdt waar iedereen voor uitwijkt Ik kan…

zelfs met beide voeten op de aarde sta je in wankel evenwicht zelfs met voldoende eigenwaarde schrik je van een vreemd gezicht zelfs met vertrouwen in elkander weeg je ieder woord weer af zelfs met respect voor die ander schend je telkens weer zijn graf zelfs dat moet je hinderen leer je het je eigen kinderen zelfs dit…

slechts gehuld in een stilzwijgen betrad hij haar kamer, twee hoog wetend dat, wat zij ging krijgen was bedoeld voor die hij bedroog slechts gehuld in eigenwaarde staat zij weer naast het lege bed waarin hij zich openbaarde en zij niet goed heeft opgelet slechts gehuld in een boetekleed zwerft hij nu door het lege huis dat lijkt gevuld…

in vers vertrapte aarde staan mijn voeten onwennig ik volgde je lach en de ronding van mijn verlangens jij draait je om en vraagt waarom ik hier ben of ik je ken de aarde zuigt mijn woorden zacht naar binnen verlies mijn zinnen en mijn eigenwaarde doch zonder een geluid beroer je zacht mijn huid kust mijn koude lippen terwijl de ochtend…

Elkaar claimen hebben we afgeleerd we nemen elkaar zoals we zijn om te voorkomen dat de één de ánder bezeerd, laten we elkaar in eigenwaarde, en dat is helemaal niet verkeerd. Ik wil jou niet aan me binden, jij wilt mij niet aan je zij, maar wat wij in elkaar vinden, is uniek en laat ons vrij...…

Ons oermensen als de dag van vandaag helaas verleerd het echte jagen vergeten zijn wij het gevoel van eigenwaarde ergens verloren door de tijd Joeg de eerstelingen van ons mensen volledig in harmonie met natuur jachten wij reeds jaar en dag in galop voorbij aan onze ziel Waar is gebleven het oerinstinkt van op de elementen te willen…

Zijn woede schemert donkerblauw… paars rood het holle van je blik heeft geen inhoud meer en krijst daardoor zijn nood ik krimp ineen wanneer je zucht het valt wel mee alleen de eerste klap deed me ècht zeer daarmee sloeg hij alles stuk mijn liefde eigenwaarde en vertrouwen ik kan slechts rouwen om gevoelens die gestorven…

zwaar en hing tot op gelijke hoogte, de kruinen grepen op gesloten wijze in elkaar en het was er vochtig en verademend; een ruimte waar ik mijn ziel bevrijden kon uit het on-eigene en wat haar inspon en verstikte en waar ik ook zelf mijn ik te eigenen leggen kon, in aarde zijn en zich vertakkend loof en ondoor- dringbaar zijn in eigenwaarde…

Een woord om onrustige gedachten te ordenen Een hand Om dwalende ledematen te leiden Een oog Om een dolende ziel te hervinden Ik zag mij in jouw ogen In jouw handen In jouw woorden Maar ik wilde jou helemaal niet zijn Ga weg Uit mijn gedachten Ik orden Ga weg Ik stap zelf wel De wereld in Kijk maar Hoe ik mijn eigenwaarde…

Denken aan jou is sterven beetje bij beetje weer tot het besef ik was blind in vertrouwen en zie opnieuw mijn eigenwaarde dat ...wat ik nog had langzaam maar zeker met modder wordt verminkt.…

Houd steeds je eigenwaarden, Kijk zelfverzekerd om je heen. Want met een hand vol zelfvertrouwen, voel jij je nooit meer alleen.…

Alles kwijt, huis en haard, eigenwaarde, zelfvertrouwen door schaamte en vernedering was ik helemaal uitgeteld, kreeg daarna een aneurysma waardoor het keerpunt kwam en bleek het de moeite waard m'n leven weer op te bouwen.…

Gewalst wordt er over je gevoelens van eigenwaarde, je voelt je gemanipuleerd, maar of je van al die nare opmerkingen nu nog wat leert? 't Maakt je toch alleen maar bang, dat niemand dat toch ziet, de onzekerheid straalt van je lijf, toe, laat me niet alleen, blijf!…

in de kerker van gestorven liefde kijk ik door een roestig rooster de adem stokt wezenloos als ik het groene mos aanschouw ik blijf geketend aan koude stenen waren mijn ogen gesloten toen ik voor het ontluikende koos alle wegen leiden al jaren altoos naar krimpende eigenwaarde en kan slechts pijnlijk staren naar ieder die kennelijk het…

Ik dacht, volwassenheid, speelsheid, afstandelijkheid, eindelijk gevonden, eigenwaarde gewaardeerd, niets is minder waar. Ook hier vangt men vliegen af, muggenzift men je tot in het graf, mijn geluksnummer is vier.…

Verlangend om te voelen dat ik er zijn mocht deed ik mijn best om te presteren want ieder kind wil immers toch zijn bestaansrecht niet negeren Mijn gevoel mocht er niet zijn geplaagd door vernedering, was ik radeloos, maar voor de buitenwereld een schone schijn inwendig gekrenkt, kwetsbaar en broos Vragend om liefde en aandacht zoekend…

Je hebt een verre vriend, hij zag je gaan met lange rokken en de klompen waarvoor hier zelfs geen woorden zijn. Nu loop je aan de hand van beschrijving, bescherming van niks. Ze vragen je nu en later nooit meer terug maar jij, jij timmert lekker aan de weg naar nergens. Dat had je gedacht dat als bedacht verleden er ook een toekomst te spelen…

Ik kan het goed met mezelf uithouden.…

Iedereen verdwijnt als uitgaande kaarsen, het kleiner worden van de eigenwaarde. Doet me zwoegen en verbazen, toen ik me nog in liefde waande. Nu het schuilhouden van de 'ik' in stilte, dromen over verre lichten, in weemoed en alle prilte, schijnend op die prachtige gezichten.…

en zijn onverdiende loon ik zie het aan, doch niemand hoort mij klagen het rooien van de bintjes is gewoon een schaamteloze daad die af doet vragen of een beroep op normen ooit zal slagen toch blijf ik hard, negeer het machtsvertoon maar in september, bij die jonge sla zojuist geplant in toegewijde aarde bezwijkt m’n laatste restje eigenwaarde…