Alle inzendingen over evenwicht

oordeel had geveld mobiel vrouwliefje had gebeld “schat ben wat later thuis” toen voelde zij zich afgepeld ontpit en helemaal ontveld en wilde graag naar huis hij heeft nog wijn voor haar besteld en toen zijn geld werd nageteld verdween hij uit het zicht hij had zich niet eens voorgesteld is als een lor ver weg gesneld in wankel evenwicht…

Mijn liefde is een koude maan Vol gaten en vol kraters Mijn hart voelt zo verloren aan Zo zeldzaam maar verlaten De kleur van mijn bevroren zijn Wordt niet een tintje warmer Alleen als ik de zon aankijk Glanst weer mijn treurig marmer Het licht dat in haar ogen ligt De woorden die ze spreekt Geven mij weer evenwicht Voorkomen dat ik breek…

Ik oefen in het behoud van de soort streef echter bewust naar de orde van aarde een vruchtbare laag op gestold steen schimmels hebben een naam muteren tot een plaag tot menselijkheid tot heerser over leven maar in de orde van aarde zijn er schimmels… om het behoud van evenwicht…

Moraal van dit gedicht: hoe je het ook went of keert de zorgen zijn in evenwicht.…

De nacht is mijn vriend, donker lacht hij naar een verleden en ben ik jong, de droom is levensvatbaar. De dag gebiedt werk, een wekker mekkert opstaan, je moet er op uit, de jaren hebben je versleten. Ik dans het koord, heen en weer, uiteindelijk boeit het mij niet meer.…

Als een koorddanser, voetje voor voetje glijd ik over het dunne touw tussen dalen van wanhoop en bergen zelfvertrouwen. De nacht is mijn vriendin, zij stuurt mij dromen en donker lacht ze me uit en giechelt na bij mijn eerste kopje koffie. Ik haat haar maar ze belooft steeds weer de nacht, de onmacht. Ik dans het koord, heen en weer.…

Hoe kalm en wijs en rustig evenwichtig was de mens nu is hij overspannen de bovenboog houdt vast hij mijmert spant en barst in woede angst en twijfel de onderbouw is uit het lood…

Soms vliegen harde woorden kris kras over mij heen en beuken ze met vuisten op mijn hout generfde hoofd, vaak schoppen ze tegen mijn schenen die zo stijf zijn als een plank of gaan ze op me zitten bij gebrek aan een bank, maar wat er ook gebeurt ik sta garant voor evenwicht, behalve bij een verhuizing dan sjouwen ze me mee, omdat het…

Gezeten in een treincoupe stroomde het landschap voorbij het voelde als een afscheid was dit de laatste reis voor mij Stemmen die mijn oor niet bereikten omhulden mij met stilte schimmen trachtten mij aan te raken doch ik voelde alleen hun kilte Onmerkbaar voor de anderen met het wegsterven van de cadans komen lichaam en geest weer samen…

‘De bronnen raken op’ zo wordt voorspeld, De mensheid is te groot nu in getal, Maar sinds de schepping weten wij toch al, Dat de natuur zichzelf weer steeds herstelt? Een virus is daarbij heel effectief, Dus H.I.V. is best wel positief.…

De hond was al een tijd alleen op pad, ze verlangde naar gezelschap. Op een dag kwam ze net aanlopen, toen een zeer eigenzinnige ezel haar baas juist de les las. Deze had blijkbaar nog niet door, wie het eigenlijk voor het zeggen had. De ezel zag er het nut niet van in op dìt moment déze last te dragen en ermee vooruit te lopen. Na veel geschreeuw…

Misschien ben ik daarom momenteel zo uit evenwicht... Ik mis je...…

Ben ik het zelf? Moe evenwichteling, Kroop uit tricot mijn vergeefs len'ge geest, Zoals naar 't donker kruipt een oud, ziek beest, Naar druipsteengrot van koele herinnering: Vol echo's was 't, metalen tinkeling; En wat ik hoopte als jongen, daar herrees 't, Zodat 'k vergat, wat 't leven was geweest En zijn zou, als 'k weer naar de wereld…

Iets stuurde mijn schommelend evenwicht. Kwam ik uit 't donker? Kwam ik uit het licht? Was 't zakken van mijn denken? Was het stijgen? Lang weet ik, dat mijn wereld is mijn eigen Prachtig paleis, door 't eeuwig Zelf gesticht: Kort weet 'k, dat er een schat begraven ligt, Zoals in sprookjes Zondagskind'ren krijgen.…

rol de stenen weg voordat je brekebenend vlinders tracht te vangen die jouw pad in alle kleuren blijken te behangen je blik omhoog maakt voeten broos in evenwicht en zonder zicht ligt struikelen voor de hand daar gaat je tand en weer een beurse plek je ellebogen schaven omdat ze je lichaam even niet konden vertragen…

Dat konden we laatst horen, omdat zij daar het evenwicht verstoren. De jacht moet terug, vindt men, en wel terstond! Toch zou de pil ook kunnen helpen, maar hoe krijgt een olifant dat voor elkaar?…

Dagelijks denk ik Eeuwigheden, welke ik nauwelijks bevat, totdat een nacht woelen, knetterende hoofdpijn, slaappil en Berusting, de poort openen tot aangename frisheid en nieuwe Inzichten.…

Mijn optimistische kant denkt: als het zo in elkaar zit, dan vindt het systeem altijd wel weer een nieuw evenwicht, ook als wij als mens het verpesten. Of dat een evenwicht is waarbij de mens nog kan bestaan is natuurlijk weer een heel andere vraag.…

Een verstoring in evenwicht, temidden van een grote groep. Je hebt me geleerd op 2 benen te staan, met de hulp van jou aan mijn zij. Ik kijk vluchtig om me heen, je staat niet naast mij... Ik begin je te zoeken, mijn gedachten op alle mogelijkheden gericht. Even kom ik op adem en verlies weer bijna mijn evenwicht.…

laten weven spin worden denk ook ik net als jij na zo gek nog niet dat over en weer missen van dat evenwicht…

Geluk is het wankele evenwicht tussen wat je hebt en wat je bent.…

Alles draait om mij. In deze wereld ben ik duizelingwekkend.…

Verwissel me niet met een vreemde die jouw hart slechts tijdelijk neemt maar je wezen onberoerd laat terwijl ik in gedachten meelijd als vervreemding daarna toeslaat Vermeng me niet met jaloezie dat zwaar explosieve mengsel slaat een gat in ons schilderij dat treurig zijn verf laat vallen naakt zonder inhoud achterblijft Vederlicht evenwicht…

Wie mij maakt tot evenwicht Voelt zich gelijk en bijzonder.…

lees met vreugde, hier, mijn laatste gedicht ik ga vertrekken op zoek naar het evenwicht soms moet men vertrekken schrijf nog daar waar ik kan dromen en opnieuw mijn woorden kan stekken…

Van Dale's online omschrijving van de woorden 'moederen' en 'vaderen', respectievelijk 'als een moeder zijn' en voor 'vader spelen' komt evenwichtige beeldvorming niet ten goede.…

Een wezensvreemde overdracht vindt plaats in negen maanden als de zaailingen van verre vaderen worden geoogst, gewogen en te zwaar bevonden heb ik met enig tegenwicht mijn evenwicht hervonden…

op zoek naar mezelf, grenzen verleggend al balancerend op het dunne koord voortdurend de lat steeds hoger leggend wordt vanwege mijn grote haast steeds mijn wiebelig evenwicht verstoord en stap ik er elke keer weer naast op zoek naar mezelf, een ideaalbeeld creeërend heb ik de eerste helft al achter de rug ondertussen af en toe mezelf…

III In grandioos gracelijk evenwicht Zwenkt de aarde om 't eindpunt van haar winterbaan; En, blauwgroen-fosferende karavaan, Trekt voort de Golfstroom, naar de pool gericht; En de optocht van zijn golven zie ik gaan Diep onder vlaggen van koralig licht; 'K zie hoe, rechtlijn'ge zomerdag, hij ligt Op grensloos vlak van nachtlijke oceaan.…

een ijskoud besef van haar na-dagen verstoort een fragiel evenwicht van zoeken naar zichzelf.…