En ach, hoe lachte men steeds bij de bakker om die uiterst flauwe one-liners die ik debiteerde en die helemaal niet getuigden van werkelijke humor, hoewel men het zo opvatte, terwijl men niet wist dat achter mijn bordpapieren façade zoveel meer schuilging: de werkelijke humor, de diepgang en de ernst die men niet aan me waarnam en het trouwe ritme van…
omarming die verlangen deed
naar steeds weer opnieuw
die glimp van jou
je warme zachte flanken
verdronken
in bloedstollend mooie ogen
verloren
dit ongeboren kind en
jij
die jeugdig onverschillig
in mij dit craquele
veroorzaakte
pijnlijk gekrenkte dwaasheid
een facade…
Je gaat je eigen gang
probeert een manier te kiezen
die op de jouwe lijkt
wilt de grip niet graag verliezen
Maar achter de facade
zie ik ontsteltenis
een beeld dat wordt verdrongen
voor dat wat er nog is.
maar jij mijn lieve moeder
bent niet meer wie je was
ik realiseer me 't opeens
nu je zwaait daar achter 't glas.…
waarom praten we de pijn niet uit
zo kunnen we nimmer de deur
tussen heden en verleden sluiten
blijft het altijd tochten, stormen
zal de kou ons vereenzamen
in onszelf
het geluk om ons heen
is niet een met jou, met mij
de facade van de spiegel
reflecteert de pijn in ons hart
honderdduizend woorden
niet een uitspreekbaar
gedachten turbulent…
kralenkettingen en een verder onbeschrijflijke wildernis op de vloer lagen
Een "concurrentiedrift" ofwel "wedstrijdmentaliteit" die in meer normale en ordelijke tijden nooit aan het daglicht was getreden openbaarde zich nu in de persoonlijkheid van mijn "vriendin"; "Ik heb tenminste de PABO afgemaakt, jij niet" Met het wegvallen van iedere facade…
Maar er is ook geen maskering, alles toont zich in ware proporties; het leed, de vreugde en het chagrijn en het hele scala van mijn sentimenten tussen de bergtoppen en de ravijnen van het menselijke
(Maar achter de facade van de ondoordringbare gezichten van de anderen, achter hun starre, geveinsde glimlach, achter het pantser van het pokerface,…
Daar, in die buurt, de buurt waarin tien van mijn woelige jeugdjaren voorbijvlogen als de ijlende, rusteloze wind, verheffen zich nu de muren, verheft zich nu de façade waarachter zich een drama ontrolt. Van buiten af kan men die stenen façade nietsvermoedend beschouwen, onwetend als men is van de kwellingen die hart en ziel, geest en gemoed teisteren…
466
Bezig met laden