Alle inzendingen over gaat het

Als men mij vraagt hoe het met mij gaat zeg ik meestal: "goed hoor". Intussen probeer ik alle touwtjes aan elkaar te knopen, maar "het gaat goed". Terwijl ik me in alle bochten wring met een soort van cynisme, wat mij overeind houdt, meestal.…

morgen gaat het gewoon verder omdat het uitsloven je hart eens opbreekt vier maar de pijl richt op die ritmische bossen…

Deze bank maakt ons duidelijk dat ook in Nederland het ene gat met het andere wordt gedicht...…

het zwarte gat waar ik in kijk is dieper dan ik dacht zwarter dan de nacht en hoe ik ook mijzelf verman en strijd tegen zijn kracht het gat heeft alle macht het zwarte gat dat zuigt en trekt aan flarden van mijn geest zo erg is het nog nooit geweest en wat ik ook bedenken kan het gat weet nog het meest omdat het mij steeds leest…

als wind gaat liefde ongrijpbaar mooi en pijnlijk als vuur gaat passie heftig en vluchtig als water gaat bloed in stromen gaat leven als gister over in heden nu verleden voorbij wat blijft…

Een mooi bijna rond gat, met een soort aanhangseltje aan de onderkant. Als een luchtballon met een tuutje er aan. Het gat zit op een druk punt, waar 's morgens bijna elke dag een file staat. Ik zie het helemaal voor me als ik straks dagelijks die plek passeer.…

Maar bestaat er dan geen maatstaf, gaat het eindeloos door, zien we nooit eens achteraf: de schoonheid gaat niet voor! Ik wil alleen maar zeggen, wat is nou nog mooi? als we zo onze grenzen blijven verleggen, blijft het een eindeloze gooi..…

Zo zal het ook met dat zwarte gat in het heelal zijn, je vangt de uitstraling van het fenomeen misschien, maar de kern niet. Ach wat moet en kun je er eigenlijk mee. Mocht de aarde door zo’n gat opgeslorpt worden wat dan? Wie gaat daar wat aan doen dan? Wie kan dat keren?…

De herinnering aan degene die ik lang was geweest vervaagde en de reflectie in de nu bijna beslagen spiegel verbleekte tot een wit vlak met een groter wordend gat ter plekke van mijn vastgevroren hand. Het laatste wat ik als entiteit met lichaam dacht, was: ”Hoe kan ik door dat gat in mijn hand kruipen”?…

Stilte: een gat in het geluid.…

Het is zo licht en al zo laat; Ik geloof dat ik maar gaat.…

Maar ik had het niet in de gaten.…

Mijn oom Willem had zulke stomme kinderen dat ie het zelf in de gaten had.…

De tijd is een gat waarin alles verdwijnt en dan weer verschijnt in vormen van leven die eindeloos geven. Tijd is een woord dat woede verstoort en liefde verspreidt naar oneindigheid. Eeuwige liefde zijn beeldschone woorden diep in je hart en warm in je ziel Waar vredige oorden met vogels en leven altijd zijn gebleven.…

Of ik zijn feilen maar even op kon vullen want zelf had hij niets meer in de gaten. Voor een verre kennis doe je natuurlijk wat je kunt, daar is het tenslotte een verre kennis voor, voor verre kennissen heb je alles over. Dus bij deze, verre kennis, neem ik jouw vaandel over en bedek daarmee jouw gat.…

mijn gedichten zoals mijn lichaam zijn woorden afscheidt er komt geen goud bij te pas in zulke termen ben ik ondeugdelijk voor de firma onkoopbaar, onomkoopbaar van weinig waarde het vliegtuig dat opstijgt met een weemoedige inhoud aan vernietiging stort neer en mijn stilstaande witte schaduw verbrandt er blijft niets over dan het gat…

herinnert mij aan jou Het licht wat ik in je glimlach kon zien En wat nu niet meer schijnt Het geeft niet wat het wordt Ik zal hetzelfde blijven ook als jij gaat……

Alles moet beter, mooier, groter in deze tijd maar dat gaat niet altijd. Alles moet liever, gezonder, rijker, dat proberen we toch. De mensen worden brutaler, vervelender er is geen respect, want onbeschofter,geweldadiger, smeriger en nietsontziend, tja dát lukt heel veel mensen wel.…

Daarna is het weer rauzen, gaat mijn meubilair er aan. Tevergeefs roep ik ze dan tot de orde, hautain gaat de staart omhoog en tonen ze mij hun zwarte gat.....…

het leven gaat door en door als maar door het stopt nooit houdt geen pauze het gaat alsmaar door verder eindeloos ver het kijkt nooit terug wil ook nooit meer terug het gaat door wat er ook gebeuren zal het leven gaat door ik ik bleef staan…

rouge kleeft aan de wangen van de stad er is nog geen traan gelaten als de eerste tram haar spoor trekt je gelach klinkt als het verdriet van morgen en de wind blaast gaten in mijn borst…

Soms worden gaten niet "gedicht"…

De wereld gaat en gaat, als lang na deze mijn roem verging, mijn kennis hooggeprezen. Wij werden vóór ons komen niet gemist, na ons vertrek zal het niet anders wezen.…

Dat echter de Derde Wereldoorlog, WOIII feit gaat worden, staat voor mij buiten kijf. Zou je in zo'n strijd als niet-gelovige buiten schot blijven of word je ongewild in het geweld meegezogen...? Inderdaad vrees ook ik voor het laatste...!…

Als alles voor de wind gaat Dan hoeft geen vogel er tegenin te vliegen Als alles voor de wind gaat Heb ik niets meer te verliezen Geen zorgen, niet morgen maar vandaag Is de dag van mijn dromen Laat ik alles uitkomen Als alles voor de wind gaat…

Jawel dat kan ik wel maar er wordt een spelletje met m’n brood gespeeld want in iedere boterham zit dus een gat! Huh? Een gat! Jawel en soms is het een kleintje maar de laatste tijd dus een gat van zeker 2 centimeter en dat wordt zo zachtjesaan echt niet lollig meer.…

haar lichte ernst verbergt ze achter stralend jonge ogen achterstevoren op de fiets lacht ze nog een laatste zwaai ze rekent op haar verstand om haar een handje te helpen en taalt vandaag even niet naar spannende smsjes ze gaat de wereld veroveren de geschiedenis overwinnen laat de natuur haar gang gaan streept zich naar de toekomst…

verdorie, ik heb zojuist een gat gedicht.…

Bang ben ik voor het zwarte gat, waarin ik dreig te vallen Onbekende krachten, sleuren me naar de rand. Wanhopig schreeuw ik in stilte. De laatste voordat ik val. Bang was ik voor het gat, waarin ik ben gevallen. Stiekem bevalt me het goed te leven in het zwart.…

Je nadert de middelbare leeftijd,ouder worden gaat snel, 't gaat met gebreken, dat zeker wel. De moraal van dit "verhaal" 't helpt geen barst, ouder worden we allemaal!…