Alle inzendingen over gevecht

Bestrijden, 't Onrecht Aangaan, 't Gevecht Allerliefste, 'k blijf ervan dromen Jouw Liefde besprenkeld op mij 'k Hou van Jou, 'k hield van Jou 'k Hou van Jou Mag ik voor eeuwig verdrinken in Jouw Liefde? Mogen wij voor altijd bij elkaar komen?…

de hitte kastijdt dit glooiend land van weiden stieren grazen als prinsen in de zon trekvogels flankeren als witte jonkers het edel vee heet geblakerd lonkt de maestranza in Ronda is de locatie al volzet ongenadig sneeft het beest hier is de dood een feest.…

Ik wacht op het volgende gevecht.…

Maar toch hoe meer dat ik ontdek ben ik op zoek naar die ideale plek zeker als mijn ogen plengen mij even tot rust brengen het houdt mij recht maar waarom dat voel ik echt is mijn lichaam dan nog steeds in gevecht.…

Niet de vele knopen tellen de afstand noch de mijlen over zee onzichtbare draden worden verweven en hechten aan het tikken van vervlogen tijd daar waar het landen vaste grond geeft in geloof zal het hartenbloed weer stromen, twee handen leggen leven in een omarming van liefde…

ik ga niet om met charlatans dikke nekkenclub want dat is thans den haag vandaag links- dan wel rechtsom genaaid, verneukt, zo krom minimaal in elkaar gebeukt er blijft niets over politiek, ongelooflijk ziek de macht die onterecht de kiezer verkracht verwacht, zo gezegd het onverwachte ik val aan, in en op ik verkies het gevecht…

Ik heb op de dichter die in mij leeft aanslagen beraamd en aanslagen gepleegd. Ik stak hem vaak woedend een prop in de mond. En hij? Hij zong het in verzen rond.…

tel ben ik kwijt zit ik te wachten tot ik word bevrijd De teleurstelling en wraakzucht zitten diep in mij op een dag, ja dan ben ik vrij Het eten echt heel slecht ben ík het nu die tegen mijn lichaam vecht ~~~ De zon als een stralende bol in de lucht daar ben ik 'gebroken' naar toe gevlucht Mijn lichaam won het gevecht…

eens leerde ik hem kennen geheel niet tot mijn spijt domme streken haalde ik toen uit en daardoor raakte ik hem kwijt na een tijd van innerlijke pijn en verdriet was hij diegene die me weer zocht en vond en wist, zij is diep van binnen gewond liefdevol bleef hij mij ter zijde staan en sindsdien zijn we de rest van ons leven samen verder gegaan…

Onder mijn lach schuilt 'n triest gelaat Veeg mijn tranen weg niemand mag zien hoe ik mezelf haat Blij aan de buitenkant maar zo triest van binnen Kan ik mijn gedrag ooit nog overwinnen Ik vecht maar het voelt of ik stil blijf staan Vastgeroest in het slechte dat ik niet kan laten gaan…

als mist de dag aan flarden scheurt avondschimmen schetst en kleurt de nacht met grijsgrauw zwart besmeurt dan zal de ochtendstond zich wreken één zonnestraal de nevel breken…

zien en tasten vergeefs naar de ongrijpbare pijlers Het woord verdoezelt in verborgen taal synoniem aan het einde nu zichtbaar in een schrikbeeld De tranen echt van zilver in een intens verlangen naar overleven De vaag geëtaleerde gruwelen verscherpt door de verbintenis nu opgedrongen naar het centrum van ons leven Een onbeheersbaar gevecht…

Ik heb al mijn reserves verspeeld Mijn geduld op de proef gesteld Tussen hoop en vrees gebalanceerd Op de rand van de wanhoop geheld Ik heb alles zomaar laten gebeuren Al het onacceptabele geaccepteerd Mijn grenzen te ver overschreden Nu weet ik dat was echt verkeerd Ik ben er niet beter van geworden Het heeft me niets goeds gebracht…

Waarom al dit lijden Waarom al die pijn Je wilde hier niet weg, Je wilde nog langer bij me zijn, De strijd was oneerlijk, En geheel onterecht, Maar je verloor helaas dit gevecht, Lieve Eveline rust zacht.…

Bereisde Roel zag op zijn tochten Geweldig veel! Twee Bullebijters vochten, Voor 't wijnhuis, in een kleine Poolse stad, Terwijl hij juist aan 't venster zat: 'Zulk vechten, mensen! - - Zij verslonden Malkander letterlijk! Met iedre hap, ging oor Of poot er àf - en glad als vet er dòòr! Ons scheiden kwam te laat! wij vonden Het restje: -…

De witte rozen op je kist deden denken aan eerdere uren, voor elk levensjaar gaf jij een roos, waarmee je liefde wilde sturen. De witte tulpen op je kist, deden denken aan al die dagen, dat je er voor iedereen was, zonder opmerkingen of vragen. Die ene zwarte roos op je kist deed me denken aan je leed, aan die vreselijke pijn, de verloren…

Ik wilde echt een man zijn die de strijd niet uit de weg gaat.…

Leeg, verloren in mijn gemoed Krachteloos en pijnlijk bewust Verwerk ik mijn geestelijk bankroet doorwrocht door een onzalige zielenrust Hoe heb ik dit zo laten ontsporen Ik wierp mijzelf in het zwaard Alles lijkt oneindig verloren Niets blijft mij bespaard Mijn lichaam dweilt door de uren Sleept mij van dag naar dag Hoeveel kan ik nog…

geld,geluk gezondheid en genade ligt op de tafel niet eronder in de lade toon lef en durf uit de ballade gij vrouw,gij vent beproef het leven elk moment tegenslag en schade ook dat gevoel dat went deins niet voor het gevecht terug je leven eindigt met de spade grond op je buik en grond als steuntje in de rug…

Nooit was je zo zwaar. En zo mooi. Met ogen van lichtgroen water. Je vleugels ontplooid. Voorbij voorbij aan de laatste vader. In de morgen de woede doorstaan. De walg die omhoog kwam spoelen. 's Nachts door het zeewier gegaan. Het hoen van de wanhoop zien broeden. Zo moedig gestreden. Genoeg genoeg om de dans te ontspringen. Om straks…

Soms moet je een gevecht opgeven om jezelf niet te verliezen.…

In die tijd (het moet 1965 geweest zijn) droeg ik zoals toen te doen gebruikelijk mijn dikke bril met de jampotglazen, mijn bloempotkapsel en de onelegante, stijve kleding die we thuis toegestuurd kregen van een nichtje en niet te vergeten de hoge "Forma Natura" orthopedische schoenen waarop ik mij harkerig en stijf voortbewoog. Vermeld moet verder…

Daar sta je dan, te vechten met je tranen. Schaam je maar niet, huil maar lekker uit. Ik ben hier, ik sta hier voor jou. Omdat ik om je geef. Om dat ik van je hou. Ik ben er om je te helpen, te steunen, zoveel als ik kan. Ik ben je vriendin, helpen doe je dan. Jij bent mijn alles, mijn lieverd, mijn beste vriendin. Voor jou ga ik door…

---------------------------------- uit: 'Gevecht met spiegels', 1998.…

je moet voor wat je wilt betalen ik kan daarvan zo enorm balen ik heb zo veel te geven, ik kan iets voor je doen maar wat jij wil hebben is gewoon poen door geld zijn we wel ver gekomen maar kijk eens wat er komt van het inkomen gevechten om gebied gevechten om eer en we weten er komt daarvan veel verdriet maar van geld willen we wel…

Een gevlochten gevecht, dronken en vleugellam. Kolkend en wentelwiekend strooien woorden in het rond. Satellieten suizen signalen, aards gevecht tegen de dood. Ik draai en tol om mijn as, ik stijg op en wervel punten zonder wederkeer, zonde spat van mijn huid.…

Een waterstandbeeld in gevecht met de zwaartekracht.…

OORLOG ook al zal ooit iemand dit gevecht winnen de aangerichte schade laat alleen maar verliezers zien…

Het is niet relevant aan oorlog of gevecht, dat jij in mijn leven belandt; terecht of onterecht. Sinds ik je ken is er geen weg terug, ik weet nu wie ik ben jij bouwde een brug naar mijn innerlijk mijn hart, mijn ziel daarom niet verwonderlijk dat ik voor je viel.…

Aan het einde van de zwarte nacht werd het blauwe maandag Het regende paars tot in de rode ochtend De lavendelkleurige mist gaf het gras zijn oker Macabere wolkenpartijen domineren de dag en gaan een gevecht aan met het licht…