Alle inzendingen over grijsheid

Zo de wijsheid Aan de grijsheid Waar verknocht, En de ervaring Zielsopklaring Schenken mocht; 'k Zou de dagen Niet beklagen Vol van pijn, Die me een leven Heeft gegeven, Dat me moest tot leerschool zijn. Maar, o Hemel!…

Hoe het ook zij; misschien staat de grijsheid mij wel; vormt zij een symbool voor de mildheid, voor de wijsheid en waardigheid van de ouderdom die nadert.....…

in kille winterrust nevelt de hemel begrenzend over de wereld stil en statig staan daar sparren hun toppen zijn uitgeveegd door kille grijsheid tussen de rijzende stammen is het mistige niets van de winter…

onbewogen staan de bomen als skeletten hun takken een smeken hemelhoog gericht zonder schaduw werpend op in het naakte verstilde land waar de lucht van dode wintersloten ons beroert als wij de grijsheid weerspiegeld zien in een zwarte omlijsting van vergangkelijkheid.…

onbewogen staan de bomen als skeletten hun takken als een smeken hemelhoog gericht zonder schaduw werpend op het naakte verstilde land waar de lucht van dode wintersloten ons beroert als wij de grijsheid weerspiegeld zien in een zwarte omlijsting van vergankelijkheid.…

alleen achter een bureau het scherm is de enige kleur in deze grijsheid van regen en vitrage thee geurt en verwarmt maar niet als jij straks ga ik door de kleurloosheid naar jou toe wacht je op als was je in het wit gekleed vaste vreugde in een weifelende lente…

De hemel neemt wisselende tinten aan en het geboomte verkleurt; aarzelend wordt het geel en bruin zoals de grijsheid in mijn haar treedt zoals een ontdekkingsreiziger voorzichtig voet aan land zet op een nog onbetreden continent.....…

Spanning die rond raast in mijn hoofd Legt een band van ongeloof rond mijn hart De waarheid loop ik achterna Waar de werkelijkheid een vaag gegeven blijft Zie ik haar staan in de grijsheid van twijfel Bibberend kijk ik in mijn hart Is er nog iets weg gelegd Voor een nieuw bestaan…

Mijn verre jeugd ligt diep verzonken in een peilloze kloof; de aanzetten van grijsheid tasten mijn haardos als met voorzichtige handen aan. Loutering is mijn deel geworden en de wijsheid die ik wens mag mijn bezit worden. De Dood, die Gigant, verwelkom ik nog allerminst.....…

In het hart van mijn donkerblonde kruin nestelt zich een krans van grijsheid, voorheen ongekend, mogelijk een teken of symbool van de wijsheid die zo oneindig moeizaam en traag tenslotte komt met de ouderdom, met de jaren.…

In de verte opent zich op de ets, die dit alles afbeeldt, de blik op de grijsheid van de haven en de hoogbouw van haar omgeving torent hier bovenuit. Met veel weemoed en melancholie aanschouw ik mijn geboortegrond....…

Kindsheid ijlt als 't krieken, Jonglingschap heeft wieken, Kommer zweept de man, Grijsheid maant tot scheiden - Zweeft er tussen beiden Wel een enkele span*? Onder min en kozen Welken aardse rozen, Worden Tempe's* duin; Onder spel en dansen Vlecht de grijsheid kransen Om de kale kruin.…

leven zonder hart Te leven als een robot, die puur zijn taken doet Gegoten in een vast stramien Dagen vullen zich met nietsheid Sluiten naadloos aan in de keten van mijn leven Vertrouwdheid dooft het laatste vuurtje Dat me laat sprankelen voor wat leuks Alleen diep van binnen leeft iets Een gevoel van onbehagen Niet te willen opgaan in de grijsheid…

De grijsheid benevelt het landschap, slokt huizen, boerderijen, bomen op. Het geploegde land berust in voren, sneeuw, hagel, overgavevlaggen in top. De zwarte kraaien krijsen contrasterend met aanzwellend geluid op de snelweg. De kleuren op vier of meer autowielen slaan vloekend het ruimtelijke grauw weg.…

Nu sloop om wollen sokken De grijsheid ons op ’t lijf, en jeugd en bloei vertrokken. Thans spijt u, dat ge een perk, u voor ’t genot vergund, En achtloos doorgesleurd, niet weer herroepen kunt. Kom echter, laat ons thans ’t verwaarloosd zoet nog smaken, Waar naar ik… ’k zeg niet, haak, maar eenmaal placht te haken.…

De herfst zet weer in en in de esdoorn aan mijn venster zijn aanzetten van geel gebladerte te zien als de grijsheid die in de haardos van een senior zijn leeftijd aangeeft of zoals de ontdekkingsreizigers in lang vervlogen tijden haast aarzelend voet aan land zetten in nog onbekende en onbetreden territoria.…

Hoewel ze geen tatoeages of grijsheid had geprefereerd, was haar nieuwe vriend in het bezit van beide kenmerken en momenteel waren ze zeer verliefd op elkaar.…

De intredende grijsheid, die mij nauwelijks beangstigt, kan ik door de kleurspoeling nog vermijden en wegwerken.…

Zo weinig tijd hebt u met mij door gebracht, werd ik vergeten, weggeduwd in grijsheid der denken. Wees toch uw heden bewust, geniet van het heden, want spoedig bent u slechts verleden.…

zijn vriendje was els het konijn en wim het zwijn’’ Nu bezoekt hij een taalwebstee Klein model van het echte leven Om te verkennen en te beleven De zwarte kant valt tegen De witte valt reuze mee En elke fase van het leven Brengt eigen kleuren mee Van uiterst onbeschreven Tot bont gekleurde vrolijkheid Wellicht ontkleurt weldra de grijsheid…

Wat is Grijsheid? ongeneugd! Zwakheid, onlust, kommer, pijn, Onvermogen en gekwijn! Zo dit kwelligvolle leven Ons voor eeuwig waar gegeven Hoe rampzalig ware ons ZIJN! ---------------------------- anno 1824…

Groten, kleinen, grijsheid, jeugd, Allen gloeit de borst van vreugd. Juichend strekken wij de handen. Heil U! ruist door Hollands tuin, Heil U! jub'len strand en duin, Koningin, Koningin der Nederlanden! 't Vast verbond is thans gesloten, Tussen Volk en Koningin, Laat ons stil het hoofd ontbloten, Kinderen van één Huisgezin!…

De situatie dreigt, in combinatie met de smorende hitte en mijn tandpijn, dermate ondraaglijk te worden dat ik wegvlucht naar de w.c. van het restaurant waar koel, helder water uit de kraan stroomt, waarmee ik mijn gezicht kan verfrissen en waar ik tevreden constateer dat nog slechts geringe flarden van grijsheid mijn overigens nog donkerblonde haardos…

Geen speling van kleuren dan alleen de eentonige matte grijsheid zonder enige diepte. Geen schip te zien en heel vaag zie je nog net de oude kerktoren van Medemblik. Het weer wordt nu mistroostig.…

Een achtentachtigjarige dame uit onze groep, wier opgestoken haar nog steeds slechts flarden van grijsheid vertoont, vertelt, terwijl de pasteitjes, de frites en het stoofvlees geserveerd worden door een vrolijke en humoristische ober, die mij zijn glimlach niet onthoudt, over de harde bejegening die vandaag de dag gebruikelijk schijnt te zijn te midden…

Jij protesteerde tegen het vegeteren en de grijsheid van een provinciestadje. Dit bracht grote opwinding en wrok teweeg. Ze dreigden jou zelfs aan te klagen. Vervolgens verscheen jouw zomerroman 'De weg leidt naar het meer', geïnspireerd door jouw zomervakantie in Rõuge en een droom. Jij hebt het in 2 maanden in Tallinn geschreven.…