Alle inzendingen over herke

Er broeit iets, een gevoel van saamhorigheid iets van blijheid, vrijheid misschien zoals een vogel, een bloem, een bij Ik zag de maan, z’n mannetje lachte vrij ons toe of beluisterend de melodie van z’n fluit misschien zelfs wel uit Er broeit al weet ik niet wat een gevoel, mijn gevoel, wat ik niet zie tenzij een ander het ook voelt en…

De roddeltante, die onbelemmerd en te lang verdeeldheid zaaide op de werkvloer en ontslagen wordt, zegt via haar advocaat: ‘Ik herken mij niet in alle kritische verhalen over mijn collegiale opstelling.’…

Herken je iets van wat eens was? Herken je iets van hoe ik was? Ik zie een lichtpunt in een traan. Spijt...? dat het ons zo is vergaan?…

Een roodborstje of vlinder Ik herken jou in geen één Ze geven mij enkel hinder Want hoe prik ik daar doorheen? Gewoon een simpel teken Dat alleen ik herken Wat voelt als een warme deken Zodat ik niet zo alleen ben?…

schuil je of herken ik de woorden niet de beelden niet ik hoor niets ik zie niets waar moet ik je vinden zie je ik ken je niet ik herken je niet zal het later pijn doen te vertellen ik heb je niet gekend?…

En nog, nu mijn ouderdom nadert, herken ik de klanken, herken ik wat Hij me leerde, mijn mentor, mijn goede, onvergetelijke Vader.…

geweten Versleten, opgevreten Zijn ziel is vervallen In mijn liefste Die ik niet herken…

Ik ben niet wie ik herken.…

ze baggert haar verrot verleden op papier elke dag wel eentje post urmend naar zichzelf zucht per etmaal blij ik herken haar uitermate exact gewoon in mij…

Waar ik in mijn dromen soms voor vrees is niet de pijn van ziekte of van ouderdom noch al die lange nachten of de eenzaamheid, maar het stil vergeten van je naam, het niet herkennen van je stem, je gezicht te vrezen als een vreemde vlek op het tapijt. Ik lees je dag na dag, de nachten ook, ik leer je binnenste vanbuiten en neem het…

Er is een zwerver gevonden zomaar ergens in een straat. Hij liep er op blote voeten in een vreemd uitziend gewaad. Donkerbruin waren zijn ogen, oosterse trekken en een baard. Wonden aan armen en benen, doch uiterlijk kalm en bedaard. Broeders van het leger des heils hebben hem netjes opgevangen. Hem van zijn rare goed ontdaan en het door…

Een stille traan glijdt uit mijn oog wanhopig, eenzaam Een stille traan biggelt langs mijn wang vergeten, verdwaald, wanhopig Een stille traan drupt in een plas opgeslokt, herkend…

Ik leef voor minderheidsgroeperingen aangezien ik mezelf er sterk in herken. Niet iets om me voor te schamen maar integendeel waarlijk karakter te tonen.…

Terug in het mooie Parijs loop ik bij Saint-Germain Plotseling sta jij naast me ik herken je aan je ogen Je pakt mijn hand vast ik heb geen wil meer En laat me meevoeren acht hoog nabij de Seine Je sluit de deur achter mij ik herken de gele sofa Het schilderij aan de muur zwijgend pak je me vast Ik voel je volle lippen strelende…

ik in mijzelf Van hem iets wat hij nooit kon openbaren Het is zevenentwintig jaar geleden Dat hij het leven gaf Maar ik herken hem In mijn sober leven en mijn gestage wedloop naar het dreigend graf…

Wanneer ik uit duizenden jou herken pluk ik met ogen de liefde stil…

als ik niet weet hoe of het heet dan voert mijn ziel naar zinnen waarin ik bèn en dàt herken wat mij ontroert van binnen…

Dus van veel muziek herken ik het gevoel meer dan de betekenis die de tekst eraan tracht te geven. En dat is bij mensen ook zo: ik herken aan hun 'sound' wie ze zijn. Niet noodzakelijk hun woorden. Hun sound zegt me waar ze als totaal mee resoneren. Wat hun trillingsgetal is.…

Ik herken mij daarin, zag DWDD, niets meer aan toe te voegen. Dag haas, ren maar lekker verder in 1 rechte lijn.…

Met elke stap is dichtbij wie me niet meer aankijkt niet meer vraagt of ik besta en niet meer begrijpt zonder mijn schaduw en een gezicht dat ik niet herken in alle vragen die me blind en hopend achterlaten dat ik niet meer eenzaam ben…

Tranen wellen op ik ben bezeten ik ben haar bezit ze duwt me onder mijn bebloede handen zonder waarschuwing: golven, haar golven overspoelen mij Golven eenzaamheid branding: ik herken het ruisen van een warme melodie…

dat ik mezelf even kwijt ben mijn lichaam herken ik niet mijn hormonen zijn van slag ik kan mijn draai niet vinden Ik wil weer even klein zijn kind zijn helemaal bij je wegkruipen schuilen Ik wil even niet meer weten wie ik ben ... dat ik ben ...…

geen geluid op een paar oorsuizingen na die ik herken als achtergrondmuziek geen licht op een flakkerende vlam na die me boeit als een nerveus schimmenspel niks levend aan de wand op een spin na die jullie meedogenloos slijmerig samenspint…

een spiegel met hart het luikje apart voor ons is uitzicht het inzicht heel transparant ik kijk in de spiegel verbeeld me de andere kant herken uit de verte de hulploze hand die wuift naar oneindig als mijn luikje sluit…

tussen de marmeren pilaren speel jij je spel ik achtervolg je op mijn lederen sandalen vang een glimp op van je kleed herken je lach en weet dat we later in elkaars armen komen tot bedaren…

O nacht, bevestig dat ik leef, ontken dat ik gelukkig ben, sta toe, dat de liefde mij bijstaat, dat ik wakend het slapen herken. Als ik van wolken en nevels niet weet, als ik neig naar wat niet is te vangen, is, wat mijn lichaam is, dood. Nacht, ik kom om van verlangen.…

In aanbidding strek ik me uit naar de hemel, vol verlangen om de bron van mijn leven te ontmoeten Ik ervaar het in Alles om me heen In de veelheid van gezichten herken ik de bron en geniet intens even raken onze zielen elkaar, om vervolgens verder te gaan.…

's Middags een Eau de Toilette die ik herken. 's Avonds draait de Radio 'zijn' nummer. 's Nachts voel ik zijn handen op mijn lichaam…………

Zo gaat het soms: in alles wat je ziet Herken je steeds jouw amoureuze falen Dat zich dag in dag uit maar blijft herhalen En om dat te ontstijgen lukt maar niet Sex and the City - schrijnend amuserend - Nu alle dagen extra confronterend…

Pa keek hem aan en vroeg 'herken je mij dan niet meer?' verbazing hij was hier nog maar net zei hij. Stil dwaalde hij af naar de lege hoek en daar, daar in alle stilte huilde hij om wat hem nu weer was ontgaan.…