Alle inzendingen over hes

Woorden zeggen kan ik niet, laat staan hele zinnen. Ik weet niet hoe het einde moet, zelf niet hoe te beginnen. De keel zit helemaal dichtgeschroefd, piepend komt er soms wat uit. En als men denkt wat hoor ik nou, dat is dus mijn geluid.…

Ik vroeg hoe het kwam dat zij de liefdeskunsten en vele geheime bijzonderheden van Maria's lichaam kende, die toch alleen maar door de beminnende man gekend kon worden. 'O,', riep zij, 'wij zijn toch vriendinnen. Denk je soms dat wij geheimen voor elkaar hebben? Ik heb dikwijls genoeg bij haar geslapen en met haar gespeeld. Nu ja, je hebt daar een…

Als ik iemand uit de literaire wereld wens te omhelzen na mijn aardse leven, dan is het allereerst de vermomde discipel van de Christusgeest, Herr, Heer Hermann Hesse!…

Twee machtige, zelfzuchtige neigingen vochten in mij tegen de echte liefde. Ik dronk en ik was mensenschuw. Weliswaar besnoeide ik mijn quantum wijn aanzienlijk, maar om de paar weken wist de god me er door vleierijen toe over te halen me in zijn armen te werpen. Maar het is vrijwel nooit voortgekomen dat ik, om maar iets te noemen, op straat bleef…

'Ho!' riep Pistorius heftig. 'Het is een groot verschil of je alleen maar de wereld in je binnenste draagt en of je dat ook weet! Een krankzinnige kan gedachten uiten die aan Plato herinneren en een vroom schooljongetje volgt op een creatieve wijze diepzinnige mythologische samenhangen, gedachten die voorkomen bij de gnostici of bij Zarathoestra.…

Hij vertoefde ál te behaaglijk in het verleden, hij kende ál te precies het voorbije, hij wist ál te veel over Egypte, over Indië, over Mithras, over Abraxas. Zijn liefde was gekluisterd aan beelden die de aarde reeds had gezien en hij wist in zijn hart heel goed dat het nieuwe nieuw en anders moest zijn, dat het uit een verse bodem moest ontspringen…

Ik was niet op de wereld om te dichten, om te prediken, om te schilderen, noch ik, noch enig ander mens was daartoe op de wereld. Dat waren allemaal slechts bijverschijnselen. Het ware beroep voor iedereen was was slechts dat ene: zichzelf vinden. De mens kon uiteindelijk dichter worden of krankzinnige, profeet of misdadiger - dat was niet zijn zaak…

'Het goddelijke en het duivelse verenigen,' echode het in mij. Daar kon ik bij aanknopen. Dat was mij vertrouwd uit de gesprekken met Demian aan het einde van onze vriendschap. Demian had destijds gezegd dat we wel een god hadden die we vereerden, maar die vertegenwoordigde slechts een willekeurig afgesplitste helft van de wereld (de officiële, geoorloofde…

Ik durfde Marion geen arm te geven, maar zij haakte ongevraagd in, zoog met achterover geworpen hoofd diep de nachtlucht naar binnen en keek toen van die hoogte vragend en vertrouwelijk op mij neer. Het was net of ik nog altijd de lichte druk van haar hand op mijn haren voelde, zij liep langzaam alsof zij mij wilde leiden. 'Daarginds staan huurrijtuigen…

De rijzige dame heette Lotte, en ontfermde zich hartelijk over mij. Het was nu niet meer de eerste keer dat een mooie, liefhebbende vrouw mij met medelijden en een zonderlinge vertrouwelijkheid tegemoet trad, en ook al deed het mij deze keer evenzeer deugd als verdriet, ik kende deze melodie onderhand een beetje en vatte haar niet al te ernstig op.…

Was dit werkelijk de liefde? Ik zag hoe zij allemaal, deze mensen der hartstocht, als het ware door stormwinden opgenomen werden en het onzekere ingeblazen, de man vandaag door verlangen en morgen door verveling gepijnigd, duister liefhebbend en grofweg verstotend, van geen enkele neiging zeker en om geen enkele liefde blij, en de vrouwen in vervoering…

Wat zong zij toch prachtig, en ik dacht aan deze dagen van vervoering, welker gloed ik reeds voelde minderen, en ik voelde dat er onherroepelijk andere, koelere dagen op komst waren. Opeens glimlachte zij tegen mij en boog zich naar mij over, vanwege de muziek. Zij zag de droefenis in mijn blik en keek mij vragend aan. Zwijgend stond ik op, nam haar…

'Is het Heinrich?' vroeg ik. En weer knikte zij, om daarna plotseling op te schrikken en mijn hand vast te pakken. 'U moet mij vergeven! En u mag hem niets doen!' 'Dat ben ik ook niet van plan, kalm nu maar,' zei ik. Onwillekeurig glimlachte ik, want ik dacht ineens weer aan Marion en Lotte, die zich ook met zoveel bezorgdheid aan hem vastgeklampt…

Dan was ik toe aan de kroeg. Ik blies de lamp uit, liep op de tast de steile, oude wenteltrap af en ging een Veltlinerlokaal of Waadtlands wijnhuis binnen. Daar ontving men mij als de goede klant die ik was met respect, terwijl ik zelf gewoonlijk hooghartig en soms uitermate grof was. Ik las de Simplizissimus waaraan ik me telkens weer ergerde, dronk…

Op een rijpere, mooiere en toch ook veel kinderlijker manier sprak de heilige Franciscus dit uit. Hem begreep ik pas tóen volledig. Doordat hij de hele aarde, de planten, hemellichamen, dieren, winden en wateren bij zijn liefde tot God inbegreep, liet hij de Middeleeuwen en zelfs Dante achter zich en vond hij de taal van het tijdeloos menselijke. Hij…

Ik had mijn rode wijn in de fiasco naast me staan en imponeerde het arme, sober levende volkje met mijn forse wijnverbruik. Geleidelijk werden ook de schuwe meisjes uit de buurt vriendelijker en namen vanaf de drempel van hun huis aan het gesprek deel, lieten zich prentjes cadeau geven en begonnen aan mijn heiligheid te geloven, daar ik geen opdringerige…

Ik koesterde zoals men weet de wens om in een vrij groot dichtwerk de mensen van vandaag het weidse, stomme leven van de natuur te leren waarderen en liefhebben. Ik wou hen leren om naar de hartslag van de aarde te luisteren, aan het universele leven deel te nemen en ondanks de druk van hun kleine lotgevallen niet te vergeten dat we geen goden en door…

In elk geval was zij het die ook hem ertoe noopte de vormen in acht te nemen. Zij was veel te veel een hoogstaande vrouw om zelfs ten overstaan van vrienden de teleurgestelde, onbegrepen vrouw uit te hangen en haar verborgen verdriet aan wie dan ook te laten zien, ook al kon zij het dan voor mij niet verborgen houden. Maar ook van mij zou zij geen blik…

De opzet lukt en Strauss besluit er nog drie liederen bij te schrijven op teksten van Hermann Hesse. De filosoof en letterkundige Hesse bestrijkt met zijn proza en poëzie de tijdspanne van 1895 tot 1962, zijn geboorte- en sterfjaar. De drie gedichten door Strauss gekozen stammen elk uit een verschillende periode.…

De kwaliteit van het leven begint met onderkennen daarvan.…

De eerstvolgende tijd zal men mij tot vervelends toe met mijn gerestaureerde hes zien rondstruinen wanneer ik in de buurt ben. Misschien wel de komende veertig jaar.…

De aria van het aureooltje klinkt zwaar en moedeloos Ze spreekt de taal der lichtekooien Vloeiend over de tong Een keelgeluid verklapt het einde Geen kik, maar hese windhoos…

Eerst hees ze fier de Palestijnse vlag En nu wil ze zélf Arafat beschermen Door zich als schild over hem te ontfermen Ik vind dat ze dat niet alleen doen mag. Ik zei dat ik nog wel wat mensen kende Bijvoorbeeld Bush en Blair en Balkenende.…

Voor Achmed was het nieuwe-burgersdag: Al was het hemd hem van het lijf gevraagd, Hij was met vlag en wimpel toch geslaagd En dus nam hij de Nederlandse vlag En trots hees onze nieuwe landgenoot Toen voor de eerste keer het blauw-wit-rood.…

op een harp speel ik zacht over liefde en vertrouwen elke snaar raak ik aan om tot een geheel te komen zuivere klanken vormen een lied over ons leven en het bestaan ik raak je snaar met lage tonen woorden spreken met hese stem…

De lange uren alleen in het donker het te grote bed weer leeg en koud De beloning als ik je dan zie ondanks natte gezwollen oogleden en een hese dichtgejankte strot Ga niet meer weg blijf dicht bij me het leven is te kort voor telkens afscheid…

Ik hoor je soms hees fluisteren. Om ’t bed staat de stilte, de nacht. De bamboebosjes kraken zacht, Buiten in het verdere duister, Want het gaat sneeuwen in de nacht; Morgen is de wereld wit, Wordt het winter. Onze liefde… waarom huiver je?…

En plotseling kreeg ik een geweldige stomp in m'n rug, en ik hoorde een hese, betoverende stem, een hysterische stem die schor leek van de brandewijn, de stem van mijn lieve kleine schat, die zei: 'Zul je nu gauw je soep opeten, vervloekte schooier van een wolkenkoopman?'…

Hoe een woord trilt in zijn letter na letter uitgespeld op het ritme van een dans klanken die verder schuiven uiteenplooien in een zin hoor de slis en de plof vooral val niet over hun tongen ze krijsen zich hees in de schreeuw of zwijmelen stil in wel en in wee als zachte geruchten terwijl ik spreek.…

in het avonddwalen wanneer de nacht zich hees jankt door het knarsen van de tijd breekt mijn oog meer dan ooit door langzaam geweld van woekervrees onder het steenstof van mijn laatste schaduw schilfert het zwijgen in elk stilstaand ogenblik want meer dan toen heb ik het doodgaan begrepen nu de dag me ontglijdt in ieder gebroken…