Alle inzendingen over janken

Het is om te janken, dat arme sloebers krom liggen voor premies die opgezopen worden en wie zich NU nog afvraagt waarom die omhoog moeten heeft NU het antwoord.…

Ik ben een vette kater en jank tot ochtenddauw dan ben ik aan het hunkeren naar een kattenvrouw. Die wil ik dan beminnen bespringen ook daarbij ja zo’n heerlijk wijffie wil ik aan mijn zij.…

Je kunt janken zoveel als je wilt, als je maar lacht om je eigen gejank.…

Het is om te janken, zoveel als er tegenwoordig in allerlei televisieprogramma's wordt gejankt.…

Als u wilt lachen en janken, tegelijkertijd, google dan "Le petit train" van Rita Mitsouko (youtube, de clip).…

Geert Wilders is roepende in de woestijn, hij wil niet janken zoals de wolven in het bos, ook al klinkt dat lied nog zo correct en meegaand.…

Jouw leraren waren Angelo Jank, Jordan Jakob en Caroline Kempter. Angelo Jank was een dierenschilder, gespecialiseerd in paarden en ruiters. Hij was getrouwd met barones Anna von Thüngen. Hun kinderen zijn: dochter Ali en zoon Hans. Caroline Kempter (1856 - 27 augustus 1925) was een leerlinge van de Zwitserse schilder Adolf Stäbli.…

De dunne snaren zijn veel te strak gespannen bieden weerstand aan alles wat hen beroert Het piepen gaat over in hartbrekend janken noodgedwongen stel ik de gevoelige snaren bij…

Een groepje acteurs nabij Schwanken Bracht tragisch toneel op de planken Zelf vond men het echt Als stuk niet zo slecht 't Publiek vond het zelfs om te janken…

Pijn als meiregen die maakt dat je groter wordt dan het jongetje, onwelkom bij verjaardag klasgenoot = boerenzoon, wegrennend: niet janken, niet janken……

Ons elftal leeft nog, dus ik kan wel janken, Ik huil oranje tranen van geluk. En Tsjechië kan voor mij niet meer stuk; Hoe moeten wij die spelers ooit bedanken? O ja, daar schiet mij toch al wat te binnen: We laten ze in de finale winnen!…

Als wazigheid je niet meer zint was dan het grove zout uit de mist strooi kwistig met regentranen en jank als een vroegtijdig verlaten kind laat de ogen verfrist weer open gaan en denk: ik word straks weer bemind…

toen het regende in mijn hart leerde jij mij schuilen en ik mocht je niet danken toen het verdriet mij te veel was kwam je samen bij me huilen en ik mocht je niet danken toen alles donker was in mij hield jij mij in het leven en ik mocht je niet danken nu de zon weer in mij schijnt wil ik je alles geven en ik kan alleen maar janken…

je hebt de muren weer hoog opgetrokken het goud van tralies slaat zwart uit de open ruimte kan je niet meer lokken je cel weerkaatst zelfs geen geluid schreeuw maar zonder woorden jank je tranenloos verdriet alleen zijn pleegt zijn eigen moorden er is niemand die het ziet…

Hij kan niet meer janken of kermen kreeg voor altijd eelt op zijn ziel dat was om zichzelf te beschermen z'n jeugdjaren waren niet al te stabiel. Nu hij op middelbare leeftijd zit lijkt hij gevoelloos, star en stug beziet het leven tè zwart-wit ik vraag beleefd, geef zijn ziel terug.…

Ik ben niks ik ben niemand en nergens toe in staat dan te janken in m'n slaap.... Zie mij kijk maar goed van voor naar achter ik spring in het rond.... Maar daaronder koud en kil warmte ken ik niet want ik ben de lucht die ik adem niet waard…

toon ik mijn schaduwkant als silhouet in priemend blauw gelijst dat zielsverdriet naar boven krijst verkracht onteerd en aangerand lange halen smijt ik de argeloze hemel in woest roep ik de echo op om mee te danken schreeuwend beschuldig ik je schone schijn hoog haal ik uit met het kwijl op mijn kin koud laat je me schreeuwen, krijsen, janken…

Ze woelt zich bloot terwijl ik jank, de eenvoud van haar boezem vraag. Toen werd ik een jongen en mijn agenda roodbeklad. Gisteren was dat.…

Jij voelde mijn verdriet jij huilde met mij mee zo zaten wij te janken wij samen met zijn twee. Ik had dat even nodig een steuntje in de rug ik zal dit lang onthouden ik vergeet dit niet zo vlug.…

Ik sta daar dan te janken de hele nacht door lang o ik ben mijn hondje kwijt ik ben zo vreselijk bang.…

Tranen worden tegen de muur gespijkerd, ze zijn nog aan het janken. Diepe krassen jammeren met dalende vuisten in de ruw snijdende planken. Platvloerse woorden worden gehamerd in mijn keel, vlijmscherp beschadigen ze mijn doodsbange beeld.…

de maan is weer weggegaan nu jij de stilte leeg naast het janken van de hond legt ik draag het gehuil uit armoede omdat mijn handen en ogen moe zijn en ik geen andere slaap kan vinden voor deze besmette dood doortrokken in de grond zinkt het braaksel naar zilte nachten zelfs de hond ligt aan mijn voeten overdag…

Hij kan met zijn gitaar zingen, janken en liefkozen....…

Ik liet ze binnen bood ze angsten aan ze wilden niet beminnen neuken en dan gaan onderliggend janken eerloos mijn verzet vaak om stilte bidden als er weer niets werd gezegd ik vergrendel zonder sloten mijn ramen zijn gebroken het uitzicht splintert weg in een leven zonder hopen gebarsten is mijn kop gedachten zijn mijn scherven…

liet ze binnen bood ze angsten aan ze wilden niet beminnen neuken en dan gaan onderliggend janken eerloos mijn verzet vaak om stilte bidden als er weer niets werd gezegd ik vergrendel slotenloos ramen zijn gebroken uitzicht splintert weg in een leven zonder hopen gebarsten is mijn kop gedachten zijn mijn scherven het lichaam is…

Ik kan wel janken ik ben bang weet, er is iets mis het duurt me te lang. Ben moe, kan niet denken 't is raar in mijn hoofd een tweede aneurysma die m'n licht snel dooft? Ik wil niet zielig doen maar het wordt me te veel lezen, reacties, mailen ben tè involved, tè emotioneel.…

Wat zou je snikken, huilen, janken, brullen. Was ik maar dood, wat zou ik smullen!…

'k Wil wel eens janken om niks of juist om alles wat er gebeurd en heb wel eens in stilte om het leven even getreurd. Maar altijd, net op het randje zie ik de zon weer verschijnen de lucht weer opklaren en de wolken weer verdwijnen.…

mijn angst heeft vingers van een droom gekregen ze aaien teder en ik lach onverhoeds verkrampen ze en scheuren dat wat ik als kwetsbaar zag ze graaien buiten zinnen met nagels in mijn geest wat heel voorzichtig was geheeld blijkt nooit echt dicht te zijn geweest ik gil de werkelijkheid te hulp jank badend in mijn zweet verbijsterd…

het luisteren, hoe jij vertrouwen schepte in het leven ik wil je bedanken voor alle zorg die je als vanzelfsprekend, zonder de juk af te werpen, droeg ik wil je bedanken, maar ik ben te laat, jouw heengaan... te vroeg ik zal je bedanken in een gebed waarin mijn eerbied en respect voor jou tot in de hemel reikt maar ik wil alleen maar janken…