Alle inzendingen over knag

Nog eens… Ik had graag willen weten dat als je houten kast geluidjes maakt dat dat er op kan wijzen dat er een houtworm bezig is je kast te ondermijnen want houtwormen kun je horen knagen. Kun je houtwormen horen knagen?…

mijn vader was een trotse beverrat toen men besloot op beverrat te jagen begon de onrust flink aan hem te knagen de knager werd dat almaar knagen zat hij zocht vertroosting bij een fles jenever de trotse rat is nu een bange bever…

o Knagen van mijn harde zorg: -maar 'k heb een kind, en 'k heb een vrouwe.…

Een konijnenfokker in Schagen Heeft onlangs een rat doodgeslagen De man dacht: ach wat, Het is maar een rat Toch kan zoiets aan je knagen…

Nu heeft dan Talpa het totale voetbal Het ligt zo in de lijn dat binnenkort Ook een en ander 'gedecoderd' wordt Wat zeker knagen aan elkeens gemoed zal Zo maakt het geld van al ´t ontvankelijke Uiteindelijk het ontoegankelijke…

De verdachte is gestopt met eten Want ’s-nachts moet het licht gedoofd Zodat dan de spoken in zijn hoofd Niet meer knagen aan het geweten De één zijn dood is de ander zijn brood Maar in dit geval slechts infrarood…

De oude zottin en boze teef die blijft (aan wat over is) maanbot knagen.…

Laat de winter nu maar komen Ik heb de warmte niet meer nodig Laat die sombere korte dagen maar knagen aan het licht Zij kunnen mij niet donker maken De warmte heeft mij gevonden Dat het zweet mij uit breekt Het licht is zo fel Dat ik mijn ogen half sluit Zolang jouw hart mij maar omringt…

Loochenen de hete pijn, het razend knagen van hierbinnen. Roepen we, ja, roepen we, dit krijsen overstemmend. Roepen we om nog meer wijn, de pijn, de pijn... In memoriam Ton B.…

Waar wortels knagen en water kabbelt Waar schoonheid behagelijk siert Waar vroeger nu is en vandaag regeert Het is fijn in mijn stad te zijn Waar markten bruisen Schoonheid aanschouwend Torens nog echt zijn en mensen zo klein Mijn stad Mijn thuis Mijn spiegelbeeld Voor en na het slapengaan…

Maar na vijf weken in een dekenkist begon er twijfel aan zijn hart te knagen en Hugo zat zich somber af te vragen of hij zich heel misschien niet had vergist.…

Eenzaam en alleen tussen vier muren opgesloten Geen liefde om me heen ik voel me verstoten Ik wil de liefde voelen maar die is niet in de buurt Dan lig ik weer in mijn bed te woelen en niemand die mij de goede droom instuurt Zo voel ik me al dagen maar het kunnen ook weken zijn Het zit maar aan me te knagen Liefde krijgen vind ik…

Voelt fijn, vaart der volkeren en dan gaat het toch knagen. Aandachtshoeren krijgen de overhand, gouden ganzenveren worden in de verkeerde reet gestoken. Ik kwam in verbazing, teleurgesteld haak ik af.…

(Intussen knagen wij ongestoord tussen haakjes verder) De harde realiteit is hier een droom, een wereld in een wereld. Pas op voor onze woorden want ze vreten tussen de regels door en elke poging van een pointe onderstrepen wij met een knipoog.…

stook de vuren loeiend heet er branden engelen in de rook waar ik de namen niet van weet ze spoken door mijn geest het was richten op gezichten om de laatste blik te missen voor de kogel floot en insloeg met een niet te missen dood kan hun stemmen niet vergeten ze knagen aan geweten stook de vuren gloeiend heet menselijk…

een stil rumoer binnenin mij alsof je niet weet dat meer dan handen kunnen slaan de ochtend van de blauwe plekken zal wel zakken of ik laat ze wel knagen onder mijn lange jas die is nog wat zwarter dan het dreunen van je stem of de blinddoek die ik letterloos moet dragen om de kleurloze stenen te stapelen tussen het nachtbraken…

Voel je dan iets van binnen knagen? Of blijk je eenzamer dan zij te zijn? Ik vraag me af hoe je je voelt……

ik kommer slechts nog om mijzelf, knaag nog nauwelijks aan 't gewelf, van dit lijden naar het einde, maar als ik het onderspit dan delf, vraag ik naar meer dan slechts ikzelf, waarvoor ik dag na dag wegkwijnde.…

Ik weet nog moeder vroeger als ik de slaap niet vatten kon omdat de regen aan de ramen ruiste de avond door de kamer liep dat jij kwam zitten bij mij en zacht een liedje zong totdat de slaap begon te knagen aan mijn ogen en dat heel traag een droom uit klanken steeg die ik nu nog kan horen wanneer de regen ruist en jij weer bij mij zit…

Je geweten gaat knagen, En steeds blijf je vragen, Wat heb ik gedaan, Kun je met je schuld, gelukkig verder leven gaan?…

langs de lijn Het is niet mijn plicht om te presteren Het is niet mijn zaak om iets te doen Ik heb geen behoefte bij te leren Wil geen ervaring, blijf liever groen Het heeft geen nut mij iets te vragen Het is niet mijn taak om op te staan Voel geen behoefte uit te dragen Wil geen carriere, ook geen baan Heb geen geweten dat blijft knagen…

Het afgesneden zijn zal altijd blijven knagen Maar die pijn wordt een gekende metgezel Die een mens telkens weer leert te dragen…

De mensheid is totaal bescheten en gebeten door de Rede die U aan ons laat knagen!…

Dode takken die verdringen jaren leesbaar in de ringen versplinterd door het vele knagen. Herfst vergeten ritselt aderen. Mos was zwammen weken voor. Vliegjes dansen vroeger door hangen spinsels te vergaderen. De stam is gebarsten, de bast gaan rotten het leven kwam er weer in ravotten omdat het bij zagen is gebleven.…

stukje hemel dat tussen de tralies als gevangen ligt geen vluchtweg staat nog open dan de weg naar binnen, waar een soort leven verdergaat alle dromen afgekapt; de trein rijdt nog wel verder, maar jij bent te vroeg uitgestapt elk denken ingekort; als in een cirkelgang rond en rond gedraaid tot je er gek van wordt en het blijft knagen…

media vita in morte sumus gekraakt de allerlaatste roos die rood op geel de ijsselstenen muur besloeg de nacht zo streng en bitter van de dood verwoestte weer wie tijd van leven vroeg ik voel de oude worm hardnekkig knagen ik voel hoe krom en slom hier gangen boort die doorgedrongen tot de liefste lagen gestaag verteert wat nog aan…

Het zijn de slechtste vruchten niet waaraan de wormen knagen...…

Toch blijft het aan je knagen en je vraagt je af waar hij nu is, je krijgt geen antwoord op je vragen en steeds groter wordt dan je gemis. Je ligt er nachtenlang van wakker gaat in gedachten terug in de tijd, verloren jaren zijn niet in te halen dat is wat je het meeste spijt.…

buiten schijnt de zon dagen lengen nog wat dagen natuur oogt fris en groen in duin gisteravond voor het eerst sinds vele jaren vele konijnen jong en oud ze springen weer om te knagen en te vreten van het helmgras opdat de wortels groeien de korrels niet verstuiven de poolse paarden prachtig allemaal alleen ja moeilijk uit te leggen wat…

hoe heftig is vaak pijn ook ondraaglijk zelfs soms als een slapende vulkaan in het onderbewustzijn die bij tijd en wijle zich gaat roeren en haar verstikkende inhoud afvuurt naar het hart als vurige pijlen geladen met vragen en waaroms die onbeantwoord blijven maar wel aan het verstand gaan knagen pijn gaat soms gepaard met beelden…