Alle inzendingen over lacht

Ik lachte niet,maar hoorde alleen het harde dichtslaan van de deur wat achterbleef waren alleen de krant een paar oude pantoffels en zijn geur. Ik lachte niet, maar keek naar buiten en voelde de tranen in mijn ogen en vroeg me af:waar ging het mis waarom heeft hij me voorgelogen.…

Hij is ouder maar hij is dezelfde man die altijd naar me kijkt alsof hij schaamtevol zijn woorden zoekt en hoopt dat ik hem begrijp als hij hulpeloos lacht en ik dankbaar teruglach. Dan is hij weer mijn vader die me leert wat ik zal verliezen maar niet vergeten zolang ik blijf lachen.…

Ik breek de nacht die op me wacht en naar me lacht ongeacht dit tijdstip...…

Wat is het mooi een lied te zingen als de zonnehemel lacht... Maar een kunst, een lied te zingen Als het duister- op je wacht... Want na het duister van de lange nacht is er weer die aantrekkingskracht van de nieuwe, nieuwe morgen, als de zonnehemel lacht...…

Toen god de mens geschapen had lachte zij.…

Ik ben blij met een korte groet, of iemand die even naar mij lacht. Die kleine dingen doen me goed, het maakt mijn hart weer zacht.…

als je lacht zou ik de glinstering in je ogen willen vastleggen op onverwoestbaar papier bewaren als een kostbare schat tevoorschijn toveren op momenten dat het je even wat minder gaat als bewijs dat jouw wereld niet alleen uit duisternis bestaat…

zij lachte op die manier van pak me dan als je kan zij lachte van ik speel met je speel je mee? verlangens zij lachte omdat zij wist dat ik zou happen dit aas te mooi te laten liggen zij lachte hemelsbreed einde van de avond ik was weg van haar zij was weg van mij en toch wij vonden iets maar niet elkaar…

Want als je lacht waaien er sterren door mijn hart.…

als jij naar mij lacht voel ik me even zonder zorgen, jouw huid zo zijdezacht mooier dan het begin van een nieuwe morgen als jij naar mij lacht lach ik altijd terug, wetend dat ik je nooit zou krijgen slaak ik ook tegelijk een zucht jouw lach, mooier en feller dan de felste ster al het goud bij elkaar straalt nog minder ver, met jouw…

Toen god de mens geschapen had lachte zij…

Al is m'n wereld nog zo grauw Ik vind altijd mijn troost bij jou De hardste waarheid wordt verzacht Als jij maar naar me lacht…

wanneer het licht zoekt naar bekende ogen lijkt het in het donker zoveel mooier alles in de nacht is zo vreselijk zacht als je niet alleen bent zie, je lacht tranen vloeien over wangen uiteen op zoek naar het derde been…

mijn wuppie lacht in zacht oranje ik doe maar mee die bal rolt toch voor potten goud die pegels zijn al eeuwenoud winnaars lijken mensen zijn het ik van alle wensen die strijden met elkaar in het winnen van de prijs waarbij de loser weer alleen in stilte achterblijft pingel met je ego leer het spel van trainers door…

Ze lachte weer, toen ons favoriete strandpaviljoen in zicht kwam, we keken elkaar aan, het woord koffie zal in ons beider ogen wel zijn opgelicht als een heldere neonreclame, we dachten in ieder geval weer eens hetzelfde, we hadden er zin aan!…

Wanneer iemand buitensporig moet lachen - of juist niet - beweert die man of vrouw soms zich ziek of dood te lachen. Maar kan iemand zich werkelijk ziek of dood lachen? Voor mij is het geen vraag: zeker weten kan dat. Een beetje rare tante zou eens op mij passen toen ik een kleine jongen was en mijn ouders weg moesten. Ze heeft mij toen - zonder…

Na een maand intens verdriet, kantjeboord verwarring en ze niet allemaal meer op een rij hebben, dwaas gedrag en stupide handelingen/woorden, zit ik weer als een kloekmoedige cowboy in mijn lederen zadel. De Arabische hengst onder mijn kont is volop uitgerust, goed gevoed en dol op actie. Narrengedrag leidt altijd tot meer inzicht, zo bestond/bestaat…

goudgeel glanzen haar borsten in het welig decolleté kon ik met haar toch dansen mijn ogen hangen aan haar lippen en smachten tot van haar korset een knoopje openglijdt hoe zou ik het kunnen laten en wachten tot mijn kus haar lijf bevrijdt kon ik met haar toch dansen maar zij lacht en lacht en lacht haar mond knalrood kraakwit…

Charlotte Verboom: Wie het eerst lacht, lacht niet het best.…

men lacht, naar een pas getrouwd stel Zoals men lacht, bij het winnen van een spel Zoals men lacht, lach ik mijn bestaan Al bij het horen van jouw naam Zoals men peinst, bij een moeilijk besluit Zoals men peinst, over het nu van een synchronische fluit Zoals men peinst, over de ontwikkeling van een banaan Zoals men peinst, over het lot van…

Ik weet slechts, dat hij lachte, Hij lachte, toen hij haastig langs mij ging. Nu door de dagen en de nachten Martelt herinnering.…

Ik weet slechts, dat hij lachte, Hij lachte, toen hij haastig langs mij ging. Nu door de dagen en de nachten Martelt herinnering.…

… Ergens lachte het zoet en zacht… Ach, zonder u is alles zonde!…

geeft nooit de geest Je lacht erom als je het leest…

je kijkt naar mij maar bent mijn horizon al lang voorbij doolt in onbekende verten ik voorgrond niet in een wereld waar de waan het spook verscheurt en vreemde geesten krijsen toch wil ik bij jou blijven als een laatste draad voor je ons voorgoed verlaat ik pak je hand je kijkt verschrikt en voelt ineens je eigen ik en lacht…

je stond wat achteraf te spelen met je handen een vleugje wind verwaaide in je haar je ogen lachten ondeugende gedachten ik wachtte terwijl ik naar je vingers keek ze openden wat dromen en sloten stukjes tijd ik zag herinneringen komen die je nu liever mijdt ik vang je blik mijn handen op je huid we openen een wereld die anderen…

gesloten ogen zien auto's op de straat en bussen stoppen op de halteplaats een vage schreeuw als groet een flard muziek meeuwen vliegen over hun schorre kreten verjagen toch een ander soort publiek de trein van west hangt in ontsporen de wind draagt nu geen zachte regelmaat die het normale denderen doet horen dan lacht…

ik breng je zee de branding en wat golven zomaar cadeau, uit mijn herinnering gedolven je opent stralend als ik binnen kom en lacht in vleugjes lente je ogen schijnen zon ik zie geen steen of grauw beton als ik mijn armen om je sla met woorden verder ga je fluistert kus als een beginnen woelt door mijn haar verleidt me tot beminnen…

krassen over steen in sporen bloed ontmoet ik je onmacht scherpt de kale rots ik haal me open aan de bodem van je trots je splijt niet onder handen die je passie geven, je even door de hemel laten zweven het is voor jou passeren van wat tijd lustgevoel is geen bekroning van mijn strijd ik wil je ziel maar in je ogen lacht…

herinneringen slapen in nachten zonder schaduw ooit scheen de zon langs de maan op de sterren blind voor de dag mensen krioelen op de bodem wroetend in de tijd, de wind blaast erosie verbeter de wereld en jaag op de dood voor een nieuw perspectief sporen horen hier niet vandaag is gegeven om het leven te vergeten de kosmos lacht…