Alle inzendingen over naden

Goudplevieren verkondigen vaak uit lijfbehoud kun je nog plevieren, plevier dan goud Zo pleviert zo'n beest zich uit de naad terwijl het woord niet eens bestaat…

Heel even denk ik aan die naad, hoe die bewoog bij iedere stap. Dan veeg ik mijn hand af aan mijn schort en stapel verder.  …

Vaak wanen wij ons stiekem kampioen In op de naden lopen, tegels tellen En meer van die imaginaire spellen Waarmee we heimelijk wat tijd verdoen Zo mag ik graag een titel confisqueren In ´t rijmend-op-dit-nieuwsfeit-reageren…

Studenten, onderweg nog naar hun bullen Behandelen met tere raad en daad Gescheurde poot of loshangende naad En weten slappe lijven weer te vullen De kleuter weet meteen voor later dat: De juiste dokter trekt je zo weer glad!…

jij blaast woede door kleding in de kast vult gaten en naden met pijn die je hecht met scherpe naald en ijzergaren rijg je wonden aanéén tot de laatste druppel bloed uit je lekkende hart zich heeft vermengd wachtend op wat verder leeft en erbij komt liggen…

Ik hang mijn blindheid aan de kapstok, probeer een nieuwe jas maar bij het aantrekken krassen mijn vingers ongecontroleerd tussen de naden door.…

je bent van glas mijn hoekigheid wordt ronder als ik in je spiegelen mag je kaatst in lijnen die geen einde kennen mijn handen warm ik aan jouw oppervlak ik zoek naar je begin een naad, een draad die ik kan volgen open maar, ik wil erin versmelten met jouw beeld je transparantie proeven maar je bent gaaf, geen barst of kleine groeven…

je kerkte nog zwartgekoust maar riemde al je leest als een ondeugend naderend lentefeest de dominee sprak dungelipt over het beest dat Satan heet maar het puntje van zijn tong glinsterde zon wanneer hij jou aankeek hij wuifde toen jij weer de kerk verliet de naden van je kousen zaten nog rechter in de leer dan de meningen…

Genaaid in zwart Geregen in naden Van steen, van kleurloos, Zielloos hart.…

je draagt de jaren als een koningin maar een troonsafstand zit er al spoedig in naden zijn wat sleets herstelt op een paar plaatsen een ophaal is er steeds, maar niemand heeft iets in de gaten je kleedpalet is langzaamaan veranderd het lichte groen en blauw wordt voller zonder kou je groeit in aardekleuren wortelt meer in trouw…

Lopend over de naad waar schim en kille siddering samenkomen krijsen de zilvermeeuwen langs de kim pikken de echo’s van de dromen terwijl afgebladderde lokeenden en drenkelingen de zee uit worden geduwd en de laatste waarheden tevergeefs beademd worden Mompelend schopt de oude man het wrakhout voor zich uit een lege fles met een verlaten…

prostituée was het opeens zat en wilde voor zichzelf gaan werken Werken onder een baas, er was áltijd wat en financieel zou ze het óók gaan merken Ze had geen ervaring als zelfstandige en was niet bepaald gehaaid En voor ze het in de gaten had werd ze aan alle kanten genaaid Nu laat ze het weer over aan een baas en werkt zich weer uit de naad…

Knoopje voor knoopje sluit ik de weg af langzaam maar zeker wordt zelfs de kleinste opening dichtgeknoopt omkeren heeft geen zin mijn jas voelt als gedragen in een eerder leven terwijl hij niet meer gevoerd, noch mijn kleur is gevulde zakken kunnen geen kant op en puilen uit van verkeerd gestikte naden die slordig afgewerkt zijn…

Opvoeding: nadelig gevolg van samenwonen met ouders.…

De zon verdwijnt terwijl het nog dag is verlaten de vertrekken van vertier flarden van voorbij die ik nu opvis vage restanten van verkoold plezier Het treurlied kent slechts de laagste bassen de fluiten schuilen in de schemering gestaalde naden niet meer te lassen alsof elk drijvend schip die dag verging Verre kusten bleken onbereikbaar…

De leegte waaruit creatie voorkomt stemt tot nadenken.…

ellende uit de goot Neem daardoor de last Van anderen op mijn nek Door verblinding van vertrouwen En geloof in goedheid Ga ik constant op mijn bek Heb nu hele zere schouders Vol met allerlei verdriet Ondraaglijk zwaar geworden Man, ik hou ze bijna niet Heb daarom de keus gemaakt Ben gestopt met al dat steunen Werk mij niet meer uit de naad…

Ongrijpbaar en herhalend rimpelen kreten zich langs versleten naden, schaduwen op de muur vormen een vreemde en groteske parade. Mijn lichaam laat ik zakken in de wurggreep van de nacht, de afstand tot mijn blauwe lippen is door het scheuren van mijn tong verzwakt.…

Ik vlecht van riet een vaartuig groot en dicht met pek de naden. Het water stijgt, ik vaar als inval- kracht als veerman zonder vracht verdronken oorden over en zie dat wat er drijft geen vissen zijn. In de vierde wake raak ik verstrikt in lange draden van verwrongen en verstomde zendermasten op het hoge Bloemendaalse duin.…

Och ware ik in hun plaatse, ik liet u naad'ren, en ik sloot zo seffens al uw werk, al dat verzuchtte in onzen schoot, en 'k...: "Rap, van mijnen weg en uit mijn zunne, die parodie: houdt op en laat mijn werken, laat mijn blommen en laat mijn bie."…

Hij werkt zich uit de naad. De kerel kan niet meer en richt zich op. Hij staat, maar niet z'n jongeheer. Ze krijst: 'Ik ben heel boos! Slechts tot het halve werk beperk je jouw gevoos: veel minder paal dan perk! Mijn hemel, ik verwen je. Je bent geen slappe zak: een vent met inhoud ben je, een grote zak tabak!'…

Neem de breinaalden ter hand, doe mij een kabelsteek en ik reageer met jacquard, met of zonder naad.…

zij zocht verkering met Koninklijk livrei vermiljoen rode jas gouden tressen koperen knopen blauw lakens vest naden in zwart galon op de witte pantalon zij meldde zich ten paleize het huis van de Koningin zei ik wil een echte lakei voor vast in de vrij en anders de palfrenier los in de versier Hare Majesteit schoot in de lach toen…

Ik strijk over de gebarsten en ingeteerde naden, ik weet nog waar en voel de minuscule inkeping van toen onder mijn vingertoppen. Van nog dichterbij is er het vermoeden van een oude geur. Als ik de bak optil plakt hij aan de tafel vast en trek ik gaten in de doorgeroeste bodem.…

Lieve Moeder vaak heb ik het idee dat je moeders op afstand kunt besturen van wie hoe zou dat idee toch komen of zou ik het echt zelf hebben bedacht ik kreeg het voor het eerst je weet wel toen tijdens de Processie van Echternach…

De laan in, uit westlijke wolkensluis, Stuwt-op ’t oranje licht; ’t gewelf van toppen Lijkt, vastgeklonken met fel kop’ren knoppen, Geelgroene naad van zacht hellende buis.…

De gekartelde randen schuiven langs de naad. kiem van een wenkend fortuin: een hangbuikspaarvarken. "Lange Wapper!" Hij blaast zijn spotnaam weg, een pluisje op de lippen. De hemel hangt door van afgrijselijk grijs en de jeuk vervliegt, de lachstorm dooft.…

scherper wordt als ik gas geef het kan ook omgekeerd zoals de trage zwaan een stomp zog voortsleept schokgolven van geluid die ik achterlaat zoals de kringen rond de kiezel die de spiegel van de vijver schendt jij wijst naar de schicht die de zeespiegel weerkaatst ik breek door de muur met de klap die volgt op de zweepslag elke bult, elke naad…

En nog telkens als ik de kamer ga zuigen vind ik ze als Confetti in naden en spleten als kleine getuigen van nooit meer vergeten.…

Gespreid als een zwanevleugel Verzamel je de troepen Verdedig je de bruidschat (het parelmoer van jouw oor) Tegen de dief die woekert met vertoon Tot de naden van haar pantser scheuren.…