Alle inzendingen van Jan Schuuring

Toen de buren het schot hoorden, dachten ze eerst aan vuurwerk. Pas toen de hond bleef blaffen, belden ze aan. Niemand deed open. Door het keukenraam zagen ze hem liggen. Op zijn zij, half onder de tafel. Eén schoen nog aan. Mevrouw Doré zat met haar rug naar hen toe aan tafel. Ze reageerde niet op hun geklop. De politie forceerde de voordeur.…

De eerste keer dat ik ze zie, sta ik te wachten bij de deur van lokaal B14: huidkleurig met dunne naden die haar kuiten en dijbenen volgen tot onder haar rok. Mevrouw Bonnet staat bij het raam, met haar rug naar ons toe, en praat zachtjes tegen meneer De Bruin. Hij knikt, zijn gezicht gespannen. ‘Ga je naar binnen, of hoe zit het?’ vraagt Sem achter…

De buitendeur slaat dicht. De keukendeur zwaait open. Hij staat in de deuropening, buiten adem. Zijn jas hangt half van zijn schouder, zijn haar nat van zweet. Zijn ogen schieten langs haar over de tafel, de drie borden, de pan. Haar handen om een bord. Hij komt naar haar toe, pakt haar onderarmen vast. ‘Zeker?’ Zij knikt, nauwelijks zichtbaar…

Geachte inwoners, De gemeente waardeert uw inzet mee te denken over onze initiatieven. Wij zouden het op prijs stellen als u deelneemt aan onze enquête, die bedoeld is inzicht te krijgen in uw mening over zaken die niet onbelangrijk zijn voor het gemeentelijk beleid in uw buurt. Let op: U vult de enquête in door niet door te halen waarmee u het…

'Het was koud vannacht.’ Zijn stem is schor. Zijn haar valt over zijn voorhoofd. Hij pulkt aan een losse draad van zijn mouw. ‘Slaap je vaker buiten?’ Hij haalt zijn schouders op. ‘Vaak genoeg om eraan gewend te zijn.’ De vrouw tegenover hem aan de keukentafel volgt met haar vingers de bloemen op het tafelkleed. In de metalen spoelbak tikken…

De koffie waarmee hij op zijn balkon zit, is inmiddels koud. Hij heeft hoofdpijn van het feest van gisteravond. Hij wrijft over zijn slapen en drukt zijn duimmuizen tegen zijn oogholtes. Bij de buurvrouw gaat de schuifdeur open. Hij hoort haar het balkon op komen. Al jaren wonen ze naast elkaar. Ze kleedt zich onopvallend, en draagt haar haar in…

Hij plaatst het verhaal op een dinsdagavond. De eerste reactie komt snel. @Maarten Kloos Je vertelt wat ik zou moeten voelen. Beginnersfout. Show don’t tell!! Zijn tweede verhaal plaatst hij op zaterdagmiddag.  @Maarten Kloos Te veel bijvoeglijke naamwoorden en clichés. Over the top! Te weinig leven. Die nacht maakt hij een nieuw account…

De spiegel is groter dan die er altijd gehangen had. Zijn hoofd steekt uit een zwarte kapmantel met gouden sterren. Aan de muur hangen posters met mannen die niets met hem gemeen hebben: strakke kaaklijnen, volle bossen haar. Boven de wastafel hangt een bordje: Berbier Hassan – Welkom. Een kleine man in een witte jas komt naar hem toe. ‘Knip, hè…

(Naar het gedicht van Martinus Nijhoff – De soldaat die Jezus kruisigde) Hij houdt de spijker tussen duim en wijsvinger, de punt tegen de huid. Nog niet slaan. Eerst vastzetten. Voelen waar het bot zit. De man ligt niet stil. Zijn polsen trekken in het touw. De soldaat grijpt de pols, duwt hem plat op het hout. ‘Hou vast,’ zegt hij tegen iemand…

Op de radio praat iemand over ‘ingrijpen’ en ‘noodzakelijk.’ Hij zet de radio zachter. Zijn zoon zit al aan tafel. ‘Waarom doe je dat?’ De vader gaat zitten. ‘Eerst bidden.’ De jongen zucht, maar vouwt zijn handen. ‘Heer, zegen dit eten. En zorg voor de mensen…’ Hij stopt even. ‘Voor de mensen daar.’ De vader slaat een kruis. ‘Amen.’ Ze eten.…

In oktober hangt er dauw op de varens. De grond veert licht onder zijn poten. Kraks staat stil en kijkt hoe een esdoornzaadje om zijn as draait. Het landt zacht in het mos. Verderop vindt hij een kastanje. Hij begraaft haar bij de beuk, dicht bij het water. Hij drukt de koele aarde aan met zijn neus. Als hij opkijkt, zweeft er een veer tussen…

Ze liggen op het tapijt in Nicks kamer. De muziek staat zacht, een baslijn die onder hun woorden doorloopt. Zijn moeder roept beneden dat het bijna tien uur is. Hij roept terug dat hij het heeft gehoord, zonder zijn ogen van Lena af te halen. Zijn hand glijdt onder haar haar en hij schuift dichterbij, tot zijn mond bijna de hare raakt, terwijl haar…

De trein staat stil tussen twee stations. De ruiten beslaan. Vier mensen zitten tegenover elkaar. Zoals elke ochtend. De jongen legt zijn koptelefoon naast zich op de bank. De man met de aktetas vouwt zijn krant open. Het meisje schuift haar tas onder de stoel. De vrouw legt haar regenjas op schoot. ‘Je hebt hem vanmorgen niet op,’…

Toen hij wakker werd, wees de klok 3:12 aan. 14 april. Hij wist zeker dat het 19 augustus was. Het koffieapparaat borrelde al voor hij het aanzette. Op de tafel lag een envelop zonder naam. Binnenin lag een sleutel. Hij herkende hem, maar wist niet waarvan. De voordeur stond open. Toen hij hem achter zich dichttrok, liep een vrouw met…

‘Je moet hem eerst laten wennen aan het licht,’ zegt Bas. ‘Dat heb ik gedaan,’ zegt Marja. ‘Precies zoals in de handleiding stond. Twee uur op de vensterbank, gordijnen half dicht.’ Bas knikt. ‘En heb je hem toegesproken?’ ‘Natuurlijk. Rustig, zonder verkleinwoorden.’ ‘Heel goed. Ze voelen dat meteen.’ Op tafel staat een lege augurkenpot.…

Langs het meer buigt de weg tussen dennen. De aarde is donker en vol naalden die onder mijn schoenen kraken. Het water is zo glad dat de wolken eronder lijken te hangen. Een eend trekt een dunne streep door het spiegelbeeld. Even later sluit het oppervlak zich weer. Aan de oever ligt een omgevallen boom. De bast is opengereten, het hout is bleek als…

Vier stoelen in een halve cirkel. ‘Ga staan,’ zegt de docent. ‘Doe niets. Wees er alleen.’ Ik sta. Mijn handen doen al iets. Ik stop ze in mijn zakken. Haal ze er weer uit. ‘Nee,’ zegt hij. ‘Niet oplossen.’ Achter in de zaal zit zij. Armen over elkaar. Ze glimlacht niet. ‘Denk aan iets wat je raakt,’ zegt de docent. Ik denk aan gisteravond. Hoe…

Aan het tafeltje bij het raam is een stoel vrij. Hij gaat zitten. Een vrouw staat bij de kassa. Ze telt muntjes. Drie keer. Legt ze neer, schuift ze weer terug in haar portemonnee, haalt er andere uit. De jongen achter de bar wacht. Hij zegt niets. Zijn hand rust op het apparaat. De vrouw lacht kort. Ze neemt haar koffie aan met twee handen. Blaast…

Ik volg het pad. Twee dagen geleden bleef hier nog klei aan mijn zolen hangen. Nu kaatsen mijn stappen terug, hard en droog. In de felblauwe lucht kruisen witte sporen elkaar. Mijn ogen tranen. De wind komt recht van voren; mijn mond staat strak. Ik veeg mijn neus af aan de rug van mijn handschoen. Mensen passeren met rode wangen en felle mutsen…

Ze telt de barsten in de tegel boven het aanrecht. Vijf. Zes. Achter de muur schuift een stoel. Er klinkt een stem. Dan niets. Later, in de gang, trekt ze haar jas aan. De rits hapert. Ze laat hem halfopen. In de spiegel naast de kapstok een vlek op haar wang. Ze wrijft erover. De vlek blijft. Een buurman zet een groene bak aan de straat. Hij kijkt…

Ze lopen zwijgend langs de sloot, de kijkers tegen hun borst. Het gras is nat, de modder zuigt aan hun schoenen. Iemand niest. Voor hen buigt het water af, een onopvallende kromming in het landschap. Hier zou hij moeten zitten. Dat hadden ze gelezen. Dat was gisteren gemeld. De oudste blijft staan; een man met een verweerde nek en een jas die te…

‘Dit is absoluut niet wat ik me erbij voorgesteld heb,’ zegt ze. Ze staat met haar jas nog aan in de keuken. De rits halfopen, haar handen in haar zakken. Op tafel staat een stapel borden, op het fornuis een pan. De saus is ingedikt. Hij zet het raam op een kier. Koude lucht stroomt naar binnen. ‘Het is maar tijdelijk,’ zegt hij. Ze kijkt…

Ik trek de voordeur dicht. Meteen rinkelt de huistelefoon. Ik haast me terug naar binnen. ‘Hallo!’ zeg ik te hard. ‘Is dit…’ zegt een vrouwenstem. Ze noemt een naam die niet de mijne is. ‘Nee,’ zeg ik. Ik wacht. ‘Oh,’ zegt ze. ‘Het spijt me.’ ‘Geeft niet,’ zeg ik. ‘Wie zoekt u?’ ‘Ik weet het niet. Ik was weg. Ze hebben het nummer opgeschreven.…

Hij wist al vóór hij de deur opende dat iemand aan de andere kant zijn naam kende, maar niet waarom. Even had hij overwogen niet open te doen. Op de stoep stond een vrouw in een lichtgroene mantel. Een veelkleurige muts diep over haar hoofd getrokken. ‘Ik was bang dat u niet open zou doen,’ zei ze. Ze rommelde in haar handtas. Hij keek naar het dons…

Het raam staat op een kier. Buiten beweegt niets dat hij kan zien. Het licht is wit. De verpleegkundige heeft het bed iets hoger gezet. Zijn voeten liggen onder een dun laken. Hij voelt ze niet meer. De arts is al geweest. Die zei dat het niet lang meer zal duren. Hij knikte toen. Uit gewoonte. Zijn dochter zit in de stoel bij het bed. Ze heeft haar…

Elke dag redden mensen met liefde een eekhoorntje, een egel of een vogel in nood. Stichting Dierenlot zet zich in voor deze dieren, met miljoenen euro’s aan donaties en talloze vrijwilligers. Het beeld van een klein dier dat met de fles wordt grootgebracht, raakt ons. Het ontroert, maar roept bij mij ook ongemak op. Terwijl we met zorg en aandacht een…

Ze zitten op de lage betonnen muur bij het fietsenhok. Hun rugtassen leunen tegen elkaar. Hij schuift een kiezelsteen heen en weer met de neus van zijn schoen. Zij trekt een draadje los uit haar mouw en wikkelt het om haar vingertop tot die wit wordt. Achter hen slaat een bal tegen metaal. Hij kijkt opzij. Ziet de boog van haar oor, een pluk haar…

Candide stond voor de vergulde poorten van het monumentale gebouw, waar de felle zon de waarheid leek te willen verblinden. Op het terras verscheen de Grote Man, omringd door bewakers. Hij droeg een rode pet waardoor Candide even aan een lucifer dacht; hij glimlachte om de woorden ‘licht’ en ‘duisternis’ die meteen daarna in zijn geest opflitsten…

Er is tegenwoordig altijd iets mis met je. Niet ernstig, hoor, maar toch... Je stelt geen goede vragen. Oké, je luistert wel, maar niet diep. Zonder oogcontact. Je leidt, maar niet verbindend. Je denkt, maar niet scherp. Je praat, maar luistert niet. Je werkt, maar zonder zin. Je leeft, maar zonder richting. Luisteren is niet meer luisteren. Het…

Trump wil Groenland hebben. Niet omdat hij van ijsberen houdt of van stilte, maar omdat het er ligt. Groot. Wit. En vooral: van iemand anders. Het is logisch, zegt hij. Amerika heeft het nodig. Strategische redenen. Lees: Het staat goed op de wereldkaart. De Denen sputteren tegen. ‘Wij zijn er vierhonderd jaar geleden met de boot aangekomen.’ Dat…