Alle inzendingen over ontroerd

Als vierjarig jongetje werd me door mijn pappa al opgedragen niet te wenen om elk wissewasje en ook: geen pappa meer te zeggen, hetgeen voortaan diende te worden verwoord als “vader”. Dat alles (ik schreef er op deze site in het verleden al eens over) als gevolg van de vermoedelijke invloed van door een dictator door nieuwe ideologieën verziekte cultuur…

Zoals je daar lief ligt te soezen wakker je mijn passie aan zacht volgen de lakens jouw contouren mijn hart gaat ietsje sneller slaan stilletjes kijk ik zo een poosje herken ieder plekje, iedere plooi tranen branden achter mijn ogen als ik voel.. mijn god wat ben je mooi.…

moeizame woorden verlaten mijn mond die nog droog is van dat vele praten mijn hele leven gepraat niemand ontroerd maar nu... weer praat ik iedereen ontroerd koude tranen waarom? mijn woorden heel normaal afscheid voor altijd…

Ze liepen hand in hand toen ik hun foto nam ontroerd en onbegrepen. Ze waren verder dan ik was. Ze hebben elkaar losgelaten. Verdrietig en begrepen hun liefde uitgepraat. Herinneringen opgeslagen zijn ze verder dan ik was.…

ik breek ontroerd mijn woorden ga liggen op het avondstrand je okselholte sluit haar rangen neemt bezit van mijn gezang bloemen omkransen de ijle wonde in tweestrijd ga ik heen…

Iemand die me mee voeren zou naar het heelal in stille verrukking en ontroerd begrijpen. Iemand die van me houden zou. Die iemand was er en het was mooi, maar nu voel ik alleen nog kilte.…

Dans je, tril je, straal je, maal je maar bovenal ben je ontroerd omdat "dat geluksgevoel" zo overweldigend is, dat het je bijna vloert.…

boeiend met je kruidige geuren suisende wind, unieke kleuren bladeren vallen op de straat takken die je achterlaat afscheid van wat is geweest het ontroerd me nog het meest dat je bonte kleurenpracht 't gevoel van afscheid verzacht…

Wie ooit écht spontaan gelovig wordt, zonder mitsen en maren geëmotioneerd en ontroerd, uit vrije wil deemoedig en nederig en gevoelsmatig rijkere beleving, die is gewoon katholiek geworden, - het faken van een orgasme uiteraard voorbehouden.…

Je was er ineens en niet tot mijn ongenoegen. De vleugels die jij gaf werden mijn ogen. Vloeibare verliefdheid doorsijpelt het al, er is niets meer verborgen. Ik ben wie ik ben. En ach, die scheuren door beweging – Roering in de diepten van je vezels. En de mijne natuurlijk – sluiten zich keer op keer. "Net marmer" zei je, "Aderen…

Ontroerd tien teentjes tien vingertjes kloppende fontanellen vochtige lijven Mondje zoekend naar voedende tepel vol vertrouwen vastbijten in moedergevoel Geboorte onbeschrijfelijk verlangen van binnenuit tot leven gewekt!…

Zijn muziek is altijd dichtbij het leven en de woorden die leven met zijn stem die wenst wat niemand kan vergeten als hij de dood weer ontroerd laat wachten op zijn laatste act. (25 jaar is geen eeuwigheid)…

We spreken heel ontroerd van sluipend kwaad en roepen dat dat nooit meer mag gebeuren. En wijzen, met de ogen nog vol tranen, weer naar een nieuwe groep: de Marokkanen.…

Zo had ik je nog niet vermoed: ontroerd door knipsels van het kind dat ik ooit was. Er kwam zachtheid in je stem te liggen en ach. Je zei: waarom heb jij dat allemaal bewaard? Toen je weg was en het glas gloeiend aan mijn lippen lag kwam er iets van wee en antwoord, dat toeval niet bestond o.i.d.…

ik ben vanavond naar buiten gegaan, de bloemen waren alle wit, de maan had haar ontroerd. Ik heb een boom omhelsd, zijn bast was hard, maar ik voelde duidelijk het kloppen van een hart, ik denk dat het alleen het mijne was.…

.'' Wij waren diep ontroerd en namen op verzoek van de hoofdzuster na een kwartier afscheid van de vrouw. De vrouw kreeg tranen in haar ogen en bedankte ons voor het bezoek, de enige in vele jaren. Toen we de kamer verlieten zwaaide ze langzaam met haar handen naar ons.…

Hij geeft licht in woorden waar donker al te lang schijnt een glimlach verschijnt laat haar kijken in donkerraam tastbaar dichtbij en zij tekent haar gezicht een traan glijdt z'n weg zij is ontroerd als vingers glijden de rafels beroeren van bestaan is zij dankbaar voor een pril zacht verstaan…

Ik zou, zonder mitsen en maren geëmotioneerd en ontroerd willen zijn, me uit vrije wil deemoedig en nederig willen voelen en een gevoelsmatig rijkere beleving willen mogen ondergaan. Alle andere opties zijn niet reëel en zouden voor mij gelijk staan met het faken van een orgasme.…

was het november of was het mei ach, precies weet ik het niet meer je droeg een overjas wat in beide maanden kan we hadden net afscheid genomen je ging en ik zei je gedag op de stoep maakte je een huppelpasje wat mij zeer ontroerde als een kind zo gelukkig was jij zielsgelukkig volgens mij het was halverwege de middag op een…

De avond heeft de ontroerde golven Zacht in sluimering gekust. ’t Windje doet geen rietpluim wiegelen; Plompenblad noch roos weerspiegelen Zich in ’t meer, dat zwijgt en rust. Maar op eens - de wateren zwellen, Hoe ze golven, meer en meer !…

Vreemd, dat eenzelfde huis bevat ons beiden en toch, wij durven ons niet af te scheiden, wij durven niet alleen zijn, niet te spreken dan lippen bevend, die niet open breken, begonnen klagen, wenkende ogentroost, gloed van een wang, die om zijn blozen bloost, handen, die groeten, blikken van verzwegen ontroerd zijn, zuchten als uit vuur gestegen…

Ontroerd kijk ik naar jou... Je broze lippen wit in je bleke gezicht. Je tere handen beven niet meer. Weg is die verlangende blik in je ogen. Ik voel je liefde in en rondom mij, je allesoverheersende liefde. Ze is niet voor altijd voorbij, zij blijft voor eeuwig... Je hebt haar gekoesterd tot het bittere eind.…

comme d'habitude capuccino deux vraag ik de ober een dubbele klik de percolator bromt een tikje tegenzinnig de chocolade smelt het snelst met hete melk je roert ietwat ontroerd in donkere ogen je nipt heel even aan de room verzonken in een droom je kijkt me aan van uit het diepste van je blik alleen al om die bodem…

Hulpeloos en kinderlijk zag ik hem, oude man langdurig starend naar iedere passant de inhoud van zijn zakken zag ik in zijn handen beven hoe eindig en toch eindeloos leek zijn leven malende kaken een wippend gebit een grote zakdoek om zijn mond te vegen toen maakte hij vrouwen het hof nu worden zij door hem ontroerd hij geeft…

ontroerd ondergaan wij de beelden uit het vrouwenkamp Ravensbrück ruim 60 jaar na dato ziet een mens en wat voor een met afscheidsbrief en loden last van wat eertijds was diep neergedrukt niet klein gekregen gebogen gedaante in de kille regen ongebroken en onvoorstelbaar vief vrouw en moeder van twee kinderen te vroeg weduwe rotsvast gelovend…

trillingen van muziek en zang meevoeren tot diep in de nacht In opperste vervoering gebracht door wervelingen van hoge en diepe klanken voeren gedachten naar de tijd van toen vol harmonieus leven tot de blanken Na intense dromen deze natuur volkeren soms ook in strijd met hun soortgenoten ontwaak ik weer langzaam uit dit vertier waarvan ik ontroerd…

hij was nog zo jong, een ruige adonis die mijn ziel beroerde toen hij mijn hart bezong wat was het dat mij diep ontroerde ik zelf was al vergrijsd al lang gearriveerd in het leven de wereld bereisd met weelde omgeven hij keek me uitnodigend aan, grote verlichtende kijkers zogen me naar zijn stralende glimlach elke beweging die…

ze was nog zo jong, een late twenniemeis, die mijn hart beroerde toen zij mijn hart bezong wat was het dat mij diep ontroerde ik zelf was al vergrijsd al lang gearriveerd in het leven de wereld bereisd met weelde omgeven zij keek me uitnodigend aan, grote verlichtende kijkers zogen me naar haar stralende bloesem elke beweging die…

in haar wezen staat geschreven dat zij de ware brengster is van het enig echte leven voor wie weet hoe te vragen naar de sleutel van haar hart verblind door haar schoonheid niet aan de verweerde buitenkant maar uit een beproefd innerlijk aanbidt hij dat lieftallig schepsel met heel zijn ontroerde ziel vingers volgen de sporen van haar…

ben ik gelukkig als ik nog kan lachen om zon huilen om druilregen met zwarte vegen lachen om reigers weilanden vol klaprozen ontroerd raken van maan sterren in duisternis gevuld met geluiden van krekels vuurvliegjes stoppen met denken dagen geen aandacht schenken stomweg alles slopen en nieuwe kleren kopen ben ik,…