Alle inzendingen over ontwennen

die hem beschermde heeft hij op leven en dood verslagen vooralsnog nu de lange de eenzame strijd tegen die hij werd beschermd…

moet zijn zomers nog tellen, zijn vonnis nog vellen, men moet zijn winter nog sneeuwen men moet nog boodschappen doen voor het donker de weg vraagt, zwarte kaarsen voor in de kelder men moet de zonen nog moed inspreken, de dochters een harnas aanmeten, ijswater koken leren men moet de fotograaf nog de bloedplas wijzen zijn huis ontwennen…

vlak voor je, in de gang geen plek om je te schuilen, ben ik bang geen ruimte om van ons weg te lopen tegen de muur sla jij je angstige kruin naar adem kun je nog nauwelijks snakken door de grond zou je wel willen zakken de vloer is bezaaid met de stinkende troep waarin jij de wereld probeerde te ontkennen die je nu komt dwingen om te ontwennen…

Je loopt al jaren weg voor het leven probeert jezelf steeds te ontvluchten je bent voor niemand echt bereikbaar hebt niet geleerd hoe je hart te luchten Je verlangt naar het eeuwige “niets” dat alleen de dood je kan geven niet langer deze voortdurende hel op aarde een wanhopige zoektocht naar rust in je leven Ga nu het gevecht van ontwenning…

Ik denk dat het gewoon tussen je oren zit en je rilt uit een soort ontwenning. Met die ontwende eenzaamheid 's nacht kwam het verdriet en terwijl ik rilde kwamen de tranen. Tranen tot ik uitgedroogd was en verstompt bleef liggen. Blijven liggen was het enige wat ik wilde, heel onverschillig tegenover de rest van de wereld.…

Voor stille types was de Corona heftigheid ruim anderhalf jaar een zegen. Tot mijn verbijstering zie ik de terugkeer naar het gewone leven met een zekere angst en beven tegemoet. Want voor de pandemie was ik niet echt een stil type, en aldus in gesprekken redelijk aanwezig, kon ik drukte goed hebben en vond zelfs verjaardagen af en toe een beetje gezellig…

Het zal ontwennen worden in de hoogste graad, met alle gevolgen vandien. Gewoon beangstigend! Toch probeer ik mij voor te bereiden. Zo goed en kwaad als maar kan. Ik ga gewoon mijn eigen zelfhulpgroep hier thuis opstarten. De collega’s zijn welkom zodat wij onze maandelijkse routine niet zomaar verliezen.…

Achter adressen waar haar vriendin eventueel zou kunnen ontwennen. Van de drank af zou kunnen komen. Van het kastje naar de muur gestuurd vanwege betuttelend wantrouwen en femelend gezemel… oh, voor een vriendin? Niet voor u zelf? Maar nu? Wat moest ze hiermee aan?…