Alle inzendingen over opgejaagd

Nederlands - moedertaal - 7 gestrest > gespannen, opgefokt, opgejaagd…

Acht nooit gering de vreemdeling die schamel, opgejaagd en ver van huis een woning vraagt: het kan een Koning zijn...…

Die arme man moet zich op dit moment als een opgejaagd dier voelen. Opgejaagd door de Amerikanen, dat kan ik hier wel verklappen. De man heeft iets gedaan wat wij als goede burgers allemaal zouden doen: misdaden aangeven. Daar is niks mis mee. Als iemand iets doet dat schade toebrengt aan anderen, dan is dat een misdaad.…

Opgejaagd vuurt zee golven splijt het de kust Zoet leven belaagd Vaak genomen bedolven onder zilte stromen Tot wederkeer van rust…

Wat ik voel ben ik vergeten eigenlijk heb ik het nooit geweten de wil alles van het lichaam te verlangen zit in mijn hoofd gevangen meedogenloos opgejaagd te veel van het lichaam gevraagd nu moet ik opnieuw beginnen begrijpen hoe het zit van binnen…

je gang heeft nog de dreiging van een roofdier maar echt jagen doe je allang niet meer toen je niet voorbijging maar even later je de tuin in waagde werd je bang van mijn geweer was jij de opgejaagde en ik schoot alleen met water…

(voor Marina Ivánovna Tsvetajeva (1892 - 1941)) Je wieg stond in het stuurse Moskou, waar je vader hoogleraar aan de universiteit was, waar je tot je tiende levensjaar bent opgegroeid, samen met je jongere zus Anastasia. Op je zesde schreef je al je eerste gedichtjes, door je vader, een groot pianist, speels op muziek gezet. Hij was verzot op beeldhouwkunst…

als het gras weer groeit is jouw oorlog niet gestorven nog steeds wordt in jou gestreden ook al heb je al lang geleden de vrijheid verworven je zwoegt in opgejaagde dromen en zweet aldoor de angst van barakken ja, je zult nimmer aan het gevang ontkomen en eindeloos naar verlichting snakken…

Als verse melk vult ochtendlicht de blauwe beker van de nacht een lage maan, opgejaagd door joelende kinderen, gooit van een afstand wat bleke stenen naar de zon alvorens achter groene heuvels een veilig heenkomen te zoeken, de kinderen drinken door gouden rietjes hun welverdiende morgen.…

Wuivend in de milde herfstzon schitteren de vele kleuren als op een schilderspalet strak tekenen de nerven zich af de wind speelt krijgertje met de blaadjes die zich als een vliegend tapijt aaneen gesmeed voortbewegen opgejaagd en weer uiteengerukt om met een laatste buiteling zacht dwarrelend neer te komen op de zwarte aarde die hen wacht…

Gedachten bespringen constant het slaapdier in doorgaande jacht steeds houdt rust voldoende afstand zo blijft de geest prooi van de nacht Eind’loos gedachten bezwerend wakker te midden van de nacht af en toe wel animerend maar ‘t is weer eens geen goede nacht Als voortdurende alertheid de nacht blijft scheiden van de dag kent tijd geen…

(voor Albertine Sarrazin (1937 - 1967)) Je bent geboren als Albertine Damien op 17 september 1937 in Algiers. Je was een vondeling en in februari 1939 ging je naar een kinderloos, Frans echtpaar, een 58-jarige militaire arts-kolonel en zijn 56-jarige vrouw Theresa. Therese had geen werk, maar tijdens de oorlog was ze een vrijwillige verpleegster…

Deze "Jumping Jacks" met hun opgejaagde prooi, Dat is het helemaal; dat maakt de haai zo mooi!…

Ooit eens opgejaagd door herfstlijke stormen die de bleke naaktheid van mijn wezen herkennen even meedogenloos ontbloot tot wanhoop geborgen tussen sterven de zwarte bladeren die stilte krioelend benaderen met wormen de draden een rottende humus die langzaam verteert hier wacht ik op de zon wijl de broeierige hitte in de grond rondom mij…

Slaat opgejaagd door de wind de zee wild golvend zich ogenschijnlijk te pletter op rotsachtige kusten of zuigt het alle richtingen stromend stukken land op staat dit in géén verhouding met wat het tot op de dag van vandaag heeft gegeven Want waar het voor kort niet mogelijk scheen blijkt deze verpletterende koude donkere diepte…

Opgejaagd door vele wijzerplaten worstelt de stervende zich voort. De angst, tot in de ziel gesmoord. Wat kan het leven nu nog baten? Geen behoefte heeft hij nog aan praten. Niets waar de stervende zich aan stoort. Het enige leven bevindt zich in de straten waar hij nog enkele stemmen hoort. Voorbij gaan de herinneringen.…

Er zijn zo van die dagen dat alles tegenslaat, dat je stormen moet overwinnen, je voelt je zo opgejaagd. Je moet je pijn alleen dragen, soms meer dan je kan verdragen. Het liefst ben je dan alleen in het donker, wachtend op een houvast-wonder. Je vindt geen rust, je ziel wordt niet gesust.…

de bode van het slagveld klom over heuvelruggen met een mondvol zege hij holt naar de overkant waar een leger wacht maar zijn adem weigert opgejaagd tot korte teugen ribben veren woest omhoog bloed haast zich door een holle pomp aangezwengeld door zichzelf hij wil leunen aan de toog een sponzige boom die zich wijd en vol vertakt…

De stad dompelt zich in plezier tassen en winkelende etalages terrassen vol riet van lentebomen het plein met overvolle kraampjes de straat bezaaid in volle glorie badend in zonlicht en opgejaagd ik zie vrouwen met holle ogen de begeerte is hen voorbij geraasd mannen met vergadergezichten witte hemden en grijze sokken op het bankje aan de…

't was eerst maar een spel werpen met bloempjes spelen met woorden eerst een beetje eigenliefde dat we ontwaarden in elkanders ogen waarin we steeds dieper konden verzinken de kalme golfslag die 't zandstrand kuste werd geleidelijk opgejaagd door westenwind en schuimtoppende baren verhieven zich en 't water spatte vermengde zich…

edoch ook het volk morde opgejaagd door wetsgeleerden men riep luid van uit de horde wij bouwden deze Babilonische toren met eigenhandig gebakken lucht Julius, daar moogt gij toch niet vertoeven hij staat ten dienste van onze plaatselijke folklore zoek toch in uw eigen nog te graven groeve daar zullen de wormen slechts u toebehoren…

Op de licht glooiende laaggelegen kust beuken hoog opgejaagd door de stormachtige wind in woeste razernij krachtige zilte golven dit bolwerk steeds zwakker en overspoeld zoet leven Had milieu steeds zelf vermogen kort herstel wordt voor natuur zelfregulering nu vele decennia te ver daar de mens leven overvalt met reeds halve eeuw chemie…

eerste etage slungelden haar benen uit het raam over het al haast verrotte houten kozijn van een herenhuis met verloren faam ze daagde mij uit met blote benen en lonkende ogen die mijn lust wilden lenen onder het gewuif van een luchtige rok ontsnapte mijn verstand geenszins aan deze ruif en mijn hart haastte zich als een opgejaagde…

Toch wuifde hij het argument geheel van tafel en vervolgde hij, steeds meer opgejaagd: 'Het probleem is dat dat ertoe leidt dat we in de val van de rechts-extremisten lopen. Alsof etnische verbondenheid en culturele achtergrond de waarde van een mens zouden bepalen.…

Maar plotseling, als opgejaagd of verschrikt door onbekende oorzaak, strekten zij hun zwarte vleugels en vlogen zij gezamenlijk op, onbekende horizonten tegemoet.…

wapperden als veterdrop we hapten toe van boven tot beneden conquistadores en hun gruwelijkheden ik tekende het uit je ogen op de strijd verhevigde en steeg ten top een uitbraak van bevredigende vrede niets deed er toe, geen wet, geen goede zeden maar woorden zetten alles op z'n kop "te amo" was je machteloze bede terwijl mijn opgejaagde…

door de donkere steeg met grauw gruis ga ik omhuld door een nevel van herinneringen aan mijn vroeger thuis als vanzelf vind ik de weg naar la Place de Liberté toen liep ik hier ook gedwongen mee unter befehlen berooid met z'n twee met nog meer, velen, wij, schaduwen van schrik als opgejaagd onteerd vee ik nader de hel…

Laat mij opgaan in wolken jouw veelzijdigheid vertolken rimpelloos glad zijn door de zon uitgedaagd en ontstuimig kokend door de wind opgejaagd. Breng mij ten slotte voor een langdurige rust en ontspanning terug naar de kust. Zoek voor een zekere en veilige landing 'n steunpunt; een rots in de branding.…

Getergd en opgejaagd, door niets meer uitgedaagd, zoek ik angstig naar mijn rust. Ze trekken me kapot dat zwart en wit. Grijs is mijn domein maar geeft meer pijn. De onrust en de druk, ik wil ze kwijt. Ik ren en hol, de trap verlost mij van geluid. Daarboven is mijn grijs, Ik trap de ruit eruit.…

scheidt op grond van hun geblaat ze om de tuinen leidt naar weitjes eigen gras jij hebt het nooit gegeten omdat het bij de buurvrouw groener was je maakt woorden van gemekker componeert hun lied naar eigen keus alleen het zwarte schaap zit jou niet lekker de kudde kent een kneus jouw staf heeft haar geslagen de hond haar opgejaagd…