Alle inzendingen over overlij

Zonder een blik Zonder een knuffel Zonder een aanraking Zonder je te zien Zonder je te kennen Mis ik je Ik kijk naar je foto Jij bent de vader van mijn vader Je bent gestorven voor dat ik kon beseffen dat je er was Ik was een klein baby’tje toen jij stierf Er is veel over je gepraat Veel over je verteld Ik mis je Zonder een blik Zonder…

Gekrulde gietijzerhekken scheiden de dijk van de stiltetuin betonnen zerken vormen bolwerken. verweerd door indrukken van tijd getuigen zij overwoekerd als blikvangers waaronder eeuwigheid begraven ligt Ik dwaal bitterzoet in gedachten terug naar mijn overleden ouders de wilg treurt, als ik gebogen nader de reikhalzende Kraaien…

Er is geen hemel na het wijlen hoewel ‘t soms dromend prachtig lijkt wanneer je over `t randje kijkt niet verder denkt dan even keilen De dood mag mij wel deef’nitief anders zal ‘k geen rusten vinden ik heb te veel verraden vrinden (beloofde trouw aan menig lief) Ik wil nog wel een uitleg trachten verbeeld je haar`ge legers spinnen…

Bomen die hun blad verliezen staan voor jou als kind. Die een vader moest verliezen, een vader, welbemind. De koude winterdagen met een frisse bries. 't Hoofd nog vol met vragen: Waarom nou dit verlies? De lente komt voorzichtig kijken, al lijkt het soms op niks. Treurnis zal nu langzaam wijken; toch blijft er het gemis. De zomer…

Bewegingloos ligt de bulderende lach aan de voet van de trap met 7 treden. Vormloos, vitaliteit voortijdig gebroken, val als dieptepunt van een ongeluksdag. Vleesgeworden gemoedelijkheid ontwricht. Vervreemdend stil, onzekere hospitaalgang. Besef van tragedie breekt traag door. Resteren laatste adem, huilende gezichten. Overlijdensberichten…

Zijn wereld klein en aangepast, Zoals geen mens het ooit verwacht. Een ziekte die je niet begrijpen kunt, Die je echt geen enkel gunt. Na maanden in het verpleegtehuis, Voelde hij zich er nog niet thuis. Maar na een val en heel veel pijn, Kan hij eindelijk bij oma zijn.…

Je vroeg me je te vergeten, maar nog zie ik je met bloed besmeurde gezicht. De hulpeloze blik in je ogen, bleef strak op mij gericht. Bij de kus die je me gaf, waren je lippen al zo koud. Ik wilde het niet beseffen, maar jij wist "dit zit fout". Je vroeg me je los te laten uit mijn gedachten, en je een plaatsje te geven in mijn…

geef me dan liever een aangereden duif wit natuurlijk als de vrede op weg naar weer een dag bij het naar huis gaan eendimensionaal onherkenbaar vuil op een bekende plek…

Zwijgend verlaten de mensen je graf Nemen deze zinloze dood mee naar huis Je liep toevallig langs de doodsvuisten wetend er is hier iets niet pluis… De klap liet je duizelen in zwarte angst en voelde het leven kreunen van pijn Lachend slaan en stompen de geweldenaren je tot bloedens toe buiten bewustzijn… Omstanders staan genageld aan de…

Vandaag kust mijn leven de dood wakker De tijd van afscheid komt dichterbij Het vergankelijke sterft in dit uur In deze roes zweef ik mijn leven voorbij Beloof me maar niets ik zou het onmogelijke van je vragen Beloof me maar niets het is anders zó moeilijk te dragen Het is oké laat me nu maar los en dolend mijn zoektocht ingaan Het is…

de dood is een gebarsten raam dat breekt desnoods in duizend stukjes de dood is definitief zwart een opluchting voor de man die het al meegemaakt had. --gebaseerd op de structuur van Liefde is, Ed Franck--…

Ze glimlachte bij de herinnering en begon de trap af te lopen. Na de tweede trede hield ze stil bij de foto aan de muur. Lachend keken hun kinderen haar aan vanuit een ver verleden. Wat waren ze mooi en wat was ze trots geweest op hun vijftal. Jammer dat het, enkele jaren na het maken van de foto, een viertal geworden was. Hun prachtige oudste zoon…

Je jurk van kant en satijn reikte tot de grond, stond wijd uit vanaf je middel en moet mysterieus en sprookjesachtig hebben geritseld toen je voortschreed naar het altaar op je huwelijksdag in 1957 aan de arm van je vader. Mijn oom had je om je frêle schoonheid gekozen hoewel zijn broer, mijn vader, hem waarschuwde voor je al te tengere gestalte....…

We weten dat de dood bestaat. We weten ook dat we er vroeg of laat mee te maken krijgen. In onze kring of zelf. Natuurlijk snap ik dat het niet altijd het goede moment is om over de dood te beginnen. Je hart luchten doe je ook niet als je met collega’s bij de printer staat. Nu ik wat ouder word, begin ik me er wel eens aan te storen. Dat we als volwassen…

Je vader noemde je zijn "zondagskind". Hij was je grootste liefde en je gaf later je baan op om voor hem te zorgen. Je vermeldde deze feiten zo vaak gedurende je zo getormenteerde, turbulente leven. Je dierbare zoontje, onze broer, die je onder je hart gedragen hebt, bleek zwakzinnig. Wij droegen allen de last. Jarenlang sleepte ik je rond in de rolstoel…