Het postorderbedrijf mag zich op de borst kloppen.
Ik ben nu in het fortuinlijke bezit van drie mooie pyjama's die ik reserveer voor vanzelfsprekend ongewenste toekomstige ziekenhuisopnamen én van een chique zwarte nachtjapon die ik gelukkigerwijs nog allerminst als een lijkwade hoef te beschouwen.…
Zelfs de gidsen, van welk postorderbedrijf dan ook, zijn niet veilig in haar buurt. Van alles wordt er besteld, als het maar kleren zijn.
"Als het niet goed is stuur ik het gewoon terug. Makkelijk toch?"
Ik knik maar wat, want kwaad op haar worden kan ik niet.
Het staat haar allemaal ook zo mooi.
Mijn paradepaardje.…
Mijn oudere zus had bij een postorderbedrijf van haar eerst verdiende geld een koffergrammofoon gekocht. Zij was er zeer zuinig op en niemand mocht er aankomen of zelfs maar in de richting van het apparaat wijzen. Maar het was zondagmorgen en iedereen was naar de kerk dus lichtte ik voorzichtig het deksel van de grammofoon.…
water zijn oude DAF staat te wassen en ondertussen kijkt of i wordt gefilmd, aan tafel wordt net getwijfeld, maar ik weet het zeker, Henk Bleker, een paar maanden geleden nog de ghostwriter van 'De negerhut van oom Tom', de man die Mauro glimlachend de ketting om zijn enkel legde, Henk Bleker hoeft nog maar één keer in een zwembroekje van een postorderbedrijf…