Alle inzendingen over religie kunst beeltenis

En zou het kunnen zijn om de beroemde bisschop zo lang na zijn dood en met recht postuum eer te bewijzen dat in het voorjaar onveranderlijk ieder jaar het kleine bloesemboompje in het met een hek omheinde perk vóór de beeltenis van de bisschop een bevallige roze bloesem draagt?…

Alle ware en diepgevoelde muziek, zowel kerkelijke als profane, reist naar hoogten waar kunst en religie elkaar altijd kunnen ontmoeten.…

een kleurrijk aquarel verbeeldt in vele tinten grijs de zwarte en de witte kanten van de ziel en laat zien hoe kwetsbaar we in wezen zijn…

De mannen- en vrouwenstemmen hebben zich verenigd in het koor dat op gezag van de gigant en het genie Mendelssohn de jammerklacht "Kyrie Eleison" ten hemel heft: Grieks voor "Heer heb medelijden". De larmoyante klacht is gericht aan de onbekende God die de wereld heeft achtergelaten in diepe ellende, leed en vertwijfeling. De wereld en de natuur…

Twee terrassen omzomen de Pater Dondersweg, maar het meest prominente en populaire is dat van Café-Restaurant "Peerke Donders", nabij het oude woonhuisje, wellicht stammend uit de negentiende eeuw, van de gelijknamige heilige en nabij de naar hem genoemde kapel waar de schildering van zijn portret boven alles uittorent en nabij de kruisweg, uitgebeeld…

Voortstappend langs de Schouwburgring met mijn trage pas stuitte ik onlangs op de "performance" van een acteur en actrice, gekleed in witte kledij. Met hun armen en benen maakten zij exuberante, uitbundige gebaren die misschien een esoterische, verheven doel hadden, dat mij ontging. Als gevleugelde engelen bewogen zij zich en zij wilden iets overbrengen…

De kunst duurt lang, het leven kort…

Haar warmte klopt op zijn dijen Zij voelt liefde overal Handen strelen fraaie borsten Zwoel, zwoeler, zwoelst vrijen Zijn angst ooit is gekomen Zal toch blijven bestaan Lippen vleien vloeiend liefde Onder lakens ontstaan dromen Roezegar ast ke ghah ezzat dehad Ghah ghar darad* Zo doet het leven. Het speelt met je Tjarge bazighar azin…

o Moge ik, u onweerdig, nooit die beeltenis bederven, maar eerzaam laat ze leven in mij, eerzaam in mij sterven.…

Jouw beeltenis zal bij me blijven, zal me blijven vergezellen, jouw beeltenis die ik nooit kon naderen, die ik nooit kon kennen. Zo kort vergezelde je mij, mijn allerliefste zus. Als een schim zul je me passeren tot je leven tot het verleden behoort, tot het afscheid komt...…

De kunsten lijken altijd als eerste de klos. Dat is vreemd, want als kunsten iets niet doen, is het machthebbers van de macht beroven. DE kunsten zijn niet de bron van de revolutie. Het leger is wat dat betreft veel gevaarlijker.…

Zolang mensen samenleven is er religie, in welke vorm dan ook. Religie kent vele verschijningvormen en lange tijd was religie zo sterk met godsdienst verbonden dat er in het alledaags spraakgebruik geen onderscheid was.…

Dolend in het groen verdwaalde ik wist niets was twaalf weet ik nog een kind herinner mij haar naam een beeltenis haar schim in groene schemering…

dat ze hem mist, en hoe fijn ze het vindt zijn gestalte nog in alles te ontwaren met een warmend kaarsje zijn beeltenis belicht maakt dat hij gebleven is, en zij nog heimelijk met hem zit te praten…

Bij de beeltenis van jouw ogen. Dient de glans Als bericht, Voor de dwarreling voor elkander.…

Nadat de aarde stopte te trillen zag ik, haar tranen om wat niet meer is Voor jou geen begrafenis, of engelenmis In haar gedachten voor altijd Jouw beeltenis Onmisbaar, gemis Strak kijkt hij in de camera Het is de persvoorlichter Onbewogen zijn woorden 7.6 op de schaal van Richter…

Wetenschap zonder religie is kreupel, religie zonder wetenschap is blind.…

Nooit heeft hij zich zó koninklijk gevoeld Maar denk niet dat ik hierdoor -onbedoeld- Nou Bea's beeltenis met die van hem mix Munt uit jezelf met eigen munten slaan... Wat 'n mega-gaga-megalomaan!…

Toch lijkt mij een wereld zonder religie met vrede een stuk aantrekkelijker dan één met religie maar zonder pais en vree, zonder overeenstemming. Niet relevant daar er religie is, was en altijd zal zijn.…

Je beeltenis, geschiedenis.…

We hebben niet zo heel erg lang geleden Massaal geroepen dat het vrije woord Gelijk met Pim Fortuyn zou zijn vermoord Maar dat zijn beeltenis nooit weg zou faden Maar anno nu wordt zelfs zijn vlág gemeden - We hebben niet zo heel erg lang geleden...…

met een ogenschijnlijk argeloos gebaar wordt een beeltenis mij geschonken alsof ergens in stilte en eenvoud een verbintenis mag worden beklonken ik ontvang haar weesgegroet in mijn hand voel de eeuwige moeder in tinnen kleed gehuld als opnieuw in mijn palm geland zij is in God die de pijn in haar hart omhult…

En zo stamelden de kinderen de frasen, weergegeven op het bidprentje met de beeltenis van de heilige Gerardus Majella.....…

nu de tijd aan je beeltenis knaagt omring ik mij met mensen waarin ik stukjes jou herken en zodra het ’s avonds schemeren gaat puzzel ik mijn dagverse herinneringen tot een deken voor de nacht wikkel ik mij in jouw armen die me omsluiten als water -verdampt tot mist in mijn hoofd de volgende dag-…

kan mij niet laten horen Anderen zijn er die fijn kunnen spreken en schalks en levendig wat zij bedoelen kunnen vertellen ik kan 't alleen voelen Want mij werd tot nu toe het lot slechts beschoren om ver van je weg en in somber verlangen met onzichtbare draden aan je beeltenis…

mij woont en 't ruisen van de wind hoor ik als ze zich aan mij vertoont en mij met haar kussen mint Al het lief dat in mij leeft en het kabbelen van de zee voel ik als ze door m'n dromen zweeft en mij mint gelijk een toverfee Al het schoon dat in haar is en het jubelen van het ochtendgloren zie ik in haar wond're beeltenis…

Ik droom de beeltenis van pen en streek en kader zijn betekenis. Binnen deze lijnen wil ik dwalen, nooit meer ontkomen.…

Misschien was zijn beoordeling van religie dan wel heel anders uitgevallen.…

hink stap sprong de hoepel is te klein voor stel en klem geheim inheemse rondedans in kring vuur en vlam schaduw en as er was een berg te ver voor woorden te diep in klank gebaar verloren staal er is een vage beeltenis achter de horizon als glans verborgen door maan en zon…

door mijn hoofd spookt de dag die niet bestaat ik kies en keer de kant geduwd door tijd en ruimte ik pak minuten in mijn tas mijn richting en wat kleren een beeltenis met een kras en strik mijn veters strak sla nog even om je heen zet me schrap en maak me los hou me vast en ga de reis die eindigt hier…