Alle inzendingen over roest

Om wat wijsheid van mijn eigen vader met je te delen, waar je ook naartoe gaat, je zult altijd wakker worden en hetzelfde gezicht in de spiegel zien.…

boeken brengen rust rust roest vandaar de vlekken op vele boeken…

Dat overkomt je blijkbaar als je ouder wordt. Naast een steeds meer in de gaten lopende vergeetachtigheid heb je overdag of ’s nachts onverwachts flashbacks uit vroeger jaren. Neem nou het voor mij nog onverklaarbare feit dat mij, zo maar uit het niets, de laatste twee regels van een oud Middelhoogduits minnelied te binnen schoten, waarvan wij de gehele…

Samen met oude planken uit Het Zagen-complex werd heel Roest Rust geruimd en op een aanhangwagen vervoerd naar de laatste plek... Dat hij moge roesten in vrede…

een onbeschreven blad verstilt in uitgesproken ruis bedaard en ongewild klinkt er wat gedruis de luister, die ik fluister rust onbewogen in roestig bruin en zal weer zijn vervlogen zodra ik wandel in jouw tuin…

Ik sluit razendsnel mijn ogen Wederom al bevend kijk ik naar binnen Bedrieg ik, word ik bedrogen Een talloze bron van compulsieve zinnen Mijn ik gooit zijn anker uit Het zoekt maar kan niet vinden Het roest vreet zich er langzaam doorheen Het roest dat mij mijn leven laat ontbinden Ik ben niet ik, iets is iets Mijn ogen open, mijn ogen…

Nederland ivoor niet glanst, zilver roest het bordje bij de grens nu zegt: H O O G S P A N N I N G…

Alle grote dingen gaan kapot als men er wat humor aanstrijkt: humor immers is het roest dat het ijzer der gewichtigheid aanvreet.…

Een sloper, een kerel uit Sloten Die handelt in tweedehands boten Maar hoe je ook poetst Je ziet alleen roest Zo'n boot is dus zo naar de kloten…

Geen schuimkop en bruis, bad uit mijn jeugd teilen van zink en roest: wasbeurt thuis Afgedroogd bij een buis Kachelpoets en ruitjes van mica…

De spijker in de muur hoopt berustend dat vergankelijkheid hem vergeten zal en tijd blijft hameren hem de kleuren geeft niet veroordeelt tot roest om oud ijzer…

Tevreden leunt een kunstenmaker achterover, oud roest op de rotonde als waarschuwing voor het wegverkeer.…

knarsend geluid doorweven in roodbruin vergane dromen krakend roest als verlangen aan een leven verward in kronkels gedraaid in breekbare tijden als stukgelopen radars in de klok van het leven…

Hulshorst, als vergeten ijzer is uw naam, binnen de dennen en de bittere coniferen, roest uw station, waar de spoortrein naar het noorden met een godverlaten knars stilhoudt, niemand uitlaat, niemand inlaat.…

Koops en Kuiper en Kramer doen er goed aan Koen Verweij (die zichtbaar niet in vorm is) te vervangen door de fris ogende Patrick Roest om een goede kans te maken op goud bij de ploegenachtervolging bij de Olympische Winterspelen.…

Donkerbruin roest boeit, boeit, boeit, de laatste trein raakt net niet het gemis cadans, cadans, cadans waanzin schreeuwt krijst langs blinde oren stil stil stil het volgende perron zwijgt…

Jij ziet de haven Water door spanen verplaatst Roeiboten roesten soms Afgebladderde verf Misplaatste symbiose Jij loopt op water Hoog tempo. Jezus voorbij Knobbelzwanen. Roerdomp Vleugels klapwieken. Lucht Onzichtbaar.…

Het bloed had aan je lichaam een metaalachtige geur gegeven krachtig, ijzer Als een barometer stemde mijn lichaam erop af Vier dagen liggen we afgedopt in bed aan elkaar te ruiken Zelfs het zweet dat ik uit je hals lik heeft de smaak van roest…

Verzuurde roest kwijlt uit hun gerimpeld maangezicht. Zeemzoetjes laten beschimmelen. Langzaam doen zwijgen tot ze moeilijk hijgen en de adem stokt. Twee museumpoppen blijven gespaard en bewaard klaar voor een avondmis vol mist en humus. Tot ze stikken in ‘wrede’.…

ik droomde dat ik auto was en dat jij mij ging poetsen je zette mij zacht in de was opdat ik niet ging roesten je opende vol vlijt mijn deur en schoof jezelf naar binnen je wreef mijn ex- en int’rieur zodat ik stond te glimmen jij spiegelde je in mijn glans en mocht mij trots bezitten ik bleef altijd je eerstehands nog vele verre ritten…

Geen proeflokaal kan mij behoeden Voor wat er vroeger is geschied: Er is zo’n donker hoekje niet Of ‘k moet voor ’t verleden bloeden. “Je moet je naar de toekomst spoeden zonder de roes van drank of wiet.” Het blijft een hol en somber lied Om ’t dagelijks gemoed te voeden. Met een traan op beide wangen Zie ik wat de toekomst biedt. Al…

struinen wij braken met dijken en pieren de golven omdat zij ons met hun kracht zouden hebben bedolven jij wakkert de wind tot orkanen en wij luiden klokken omdat we de gaten gaan stoppen die door het water en stroming ontstaan,hopen in het geweld niet ten onder te gaan wij voelen ons sterker met de natuur in de kerker maar zij roest…

Een gedachte komt omhoog: rust roest.…

plotseling zo zonder gezicht en zocht naar donkere ogen boven de rimpel lijntjes om je mond met stoere stappen zonder om te kijken liep je uit het leven weg, nietsontziend voorbij broeiend vuur onverbloemd dacht je dat vandaag nog een leven had nadat je de sleutel met strakke hand omgedraaid had is het niet zo dat bij veel roest…

woorden wachten in een doolhof van donker zinkende gerechtigheid het roesten van je gelaat tekent het zwerven langs smalle kieren en verbannen hoeken je aders beitelen al zo lang de stilte in de morgen en in je zwart-witte ogen sterft de dichter een verborgen dood nu je leven later wordt en je alle woorden vergeet stroomt…

Vingerpuntig wijst zij naar omhoog waar zij dwarrelen in cirkels naar benee met de dood voor de boeg Laat me voor het roesten verkleuren van groen naar rood naar bruin naar grijs naar wit Klok eeuwig op half zeven zelfde tijd om op te staan en weer te gaan slapen dood of leven om het even Het zal wel nooit wennen de achteruitgang…

lelies in de lente het leven krijgt weer kleur jij hebt groene vingers en ik koude tenen maar warme verlangens de zon gaat languit onder in een gloeiende noordzee glasplinters fonkelen net als jouw ogen bruine-suikerkristallen lelies in de lente bloeien op het water waarin dromen verdrinken en geleiders roesten waar zuurstof verarmt…

breekijzers roesten herinneringen slapen in nachten zonder schaduw ooit scheen de zon langs de maan op de sterren blind voor de dag mensen krioelen op de bodem wroetend in de tijd, de wind blaast erosie verbeter de wereld en jaag op de dood voor een nieuw perspectief sporen horen hier niet vandaag is gegeven om het leven te…

in donkere holen smeden kobolden hun dromen gnomen doen het transport komen verbeelding tekort ik blaas vuur zij wetten ijzers sommige zijn door de toets der kritiek ook geen blijvers vaak roest ook het edelste staal en gaan hun ideeën met de tijd aan de haal er is een museum diep onder de grond waar O2 is verbannen in…

Een wakend oog, mijn opstaan er zijn geen grenzen aan de dagen heldere nachten bij volle maan vetverchroomde volle magen Een starend oog, mijn leven er hinkelt een treurwilg door het beeld vage zaagsporen, achtergebleven onze huid als behang verspeeld Een slapend oog, mijn dood er roest een spijker in mijn hart verzwolgen in de moederschoot…