Alle inzendingen over samenkoms

twee zielen geven onbekend aan elkaar hun liefde maar apart vele levens die verbonden zijn tot overgave overwint en ze samenkomen op een lijn…

Mijn boemel wacht geladen op het ogenblik metalen spiegels gras gelegen gaan groen versprongen het juiste tijdstip aan met verwachtingen, angst, liefde en ik Piepend komt er beweging in mijn verlangen struikelen gedachten over wisselend rail zuchtend kreunend door een bochtig deel langs zenuwachtig rinkelende overgangen Tijdenlang doorkruist…

ik schrijf met wit en kleur het donker licht wimpel met het blad een waaier als levenskoord omspannen weeft het web een toverwoord en huilt meerstemmig in de nacht waar haar tranen samenkomen in een kinderlach gebundeld…

Is er iets mooiers dan bijna onzichtbaar begeleiden laten dansen laten zoeken naar de richting die past bij je vorm en je wezen die past in de omgeving op zoek naar het samenkomen van de passie en ingehouden adem naar het verstilde zweven waarin alles tijdloos is…

De grafsteen is gekuist Magere Hein mag komen zich verbazen over de geur van wierook en gebeden Zien hoe de plantjes op het graf gesnoeid netheid uitstralen Ja Pa, ons ras sterft uit tot we weer samenkomen…

We herkennen de ware liefde vaak veel te laat en helaas na schade en schande, stupide gedragingen en onbedoelde handelingen, tragiek alom, maar misschien kunnen we toch nog samenkomen, eenworden, vergeven. Vooral dat laatste!…

De dichter rust in haar handen waar de sterren samenkomen in een scharlaken glimlach en waar geboorte tot stand komt in de aarde van haar hemellichaam.…

Het komt in ons dorp zelden voor dat al die vormen zo weelderig en volmaakt in een vrouw samenkomen. Door de onbestendigheid van het klimaat en andere factoren, zoals erosie, extreme hitte, kinderen, modder, mest, kou en mannen, hangen bij de meeste vrouwen van ons dorp de onderdelen er maar zo'n beetje bij.…

laten we samenkomen in harmonie en vrede ongeacht je wortels, laten we elkaar zien als een grote familie als broeders en zusters. dan mag de wijn rijkelijk vloeien oneindig vloeien in de glazen waar we ons in vreugde zien weerspiegelen. zou dit niet zo het geval zijn dan is de regenboog der mensheid niet compleet.…

En zelfs wanneer het niet zo is, alles straks vergeefs blijkt en vergeten, dan nog: samen ergens overal samenkomen, nulpunt…

Expliciet de daad van man en vrouw verwarren de détails van vinger, hals en plooi, terwijl organen samenkomen Wat ziet de man in haar ogen? Ik weet het niet In haar opkijken zie ik tweelingmeren met een bodem zo diep bij een erotische met de hand ingekleurde prent van Kitagawa Utamaro, Japans beeldend kunstenaar (1754 - 1806)…

En in een heerlijk vergeten moment voel ik alles in me samenkomen...…

ik heb gewacht op dit moment de toekomstlacht er is zoveel verkracht door woorden die te sterk raakten die zwakke punten zichtbaar maakten in samenkomen van gevoel met jou ontdekte ik dat zinnen spreken in het woord vergeten dat licht er atijd is in zon die schijnt te weten hoe misverstaan begon ik zie je nu al vaag de schemering…

Als zuchtende lippen samenkomen wordt de eerste kreun gesmoord. Een frustrerend handentekort belemmert het enige wat ik nu nog wil... voelen, vloeibaar worden, verdwijnen in een kleine dood.…

Gewikkeld in nachtblauw satijn denk ik terug aan de geuren van de zomer vol lavendel en rose rozen droom ik terug naar de zwoele lange nachten vol fonkelende sterren onder een wassende maan waar ik de slaap niet meer kon vatten en de ongesproken woorden nog nagalmen in de diepte van de nacht waar dromen samenkomen adem ik gedachtekracht…

Mijn advies, verspil uw zaad maar raak geen ei meer aan, kanker begint waar man en vrouw samenkomen en het kind de rekening betaalt.…

van dromen dromen die we in gedichten verwoorden onze gedichten verwoorden tedere gevoelens gevoelens die uitmonden in boeiende gesprekken onze gesprekken schrijven boeken vol eenzame verhalen verhalen waarin sombere gedachten verdwalen onze gedachten verdwalen in een tapijt van dromen dromen die met verstrengelde gevoelens samenkomen…

Mijn mond sprakeloos klanken verloren tussen licht en duister laten zinnen zweven zoeken een weg naar het onbereikbare de wil om te aanvaarden dwaalt doelloos door wanhopige gedachten naar het zijspoor verduisteren het zicht op de toekomst waar gevleugelde woorden samenkomen in het opnieuw ontdekken van het heden…

ik stuur ze niet maar lees de melodie in ogen die begrijpen die ik nooit meer kan ontwijken omdat ze onze toekomst zien nog is vandaag de dag dat we genieten gisteren is voorbij in wat de anderen voor ons lieten dat ging niet tussen jou en mij zachtjes kom ik dichterbij je raakt mijn hart veel eerder dan verwacht in teder samenkomen…

gekregen Een eeuwigheid sinds korte tijd Om in een gekaderd vacuüm te bewegen Het pad van relatieve zekerheid Plots de wanden die trillen vol venijn Een roep om een teken van leven De cirkel is verworden tot een lijn Een hart dat heftiger is gaan beven De eerste aanraking teder en zacht Vier lippen komen tot elkaar Een samenkomen…

Lopend over de naad waar schim en kille siddering samenkomen krijsen de zilvermeeuwen langs de kim pikken de echo’s van de dromen terwijl afgebladderde lokeenden en drenkelingen de zee uit worden geduwd en de laatste waarheden tevergeefs beademd worden Mompelend schopt de oude man het wrakhout voor zich uit een lege fles met een verlaten…

en zie de dichter zijn lied schreeuwen nog harder dan vogels die langs jonge bruiden en oude zondes breken met de lichte val van de zomer hij draagt zijn pijn in verstilde akkoorden en zoekt troost bij allen die willen horen ik sluit mijn ogen en op de plek waar ik was heb ik gevoeld hoe wegen in een jaargetij kunnen samenkomen…

zacht de melodie jij ademt alle kansen ogen die elkaar ontmoeten in herkennen en naar de onontdekte plaatsen zoeken jij ebt, ik vloed en samen maken we de branding, onze golven vinden hier hun stranding we sprongen in het tij de storm was fors maar jij bracht warme luwte aan mijn zij zacht ruist de zee muziek van heerlijk samenkomen…

een stukje neer niet klakkeloos, oh nee, voorzichtig, even voorbij het licht, net niet gevangen door het diepe duister kun je het even zien kijk dan toch, kijk dan je kunt het bijna aanraken even vasthouden tot de tijd elf slagen slaat één tel in dag of nacht dan straalt licht de klok en wijst naar boven waar hemellichamen samenkomen…

Dit sprakeloze samenkomen en Hollands licht over de stad – Nooit heb ik wat ons werd ontnomen zo bitter, bitter liefgehad. Oorlogsjaar 1941…

Het gif nog steeds in mijn hoofd Mijn geloof in de illusies Ervaringen van een onbekende Leidraad per decreet Ben ik op zoek naar mezelf Wakkergeschud door moeders van amper tien Zoek ik naar mijn echte ik Dreigementen kunnen mij niet langer leiden Belofte en schuld laat ik achter me Mijn God maakt deel uit van mijn Ik Wanneer ik samenkom…

De Noordstraat slingert zich sinds jaar en dag door gedeelten van onze stad en is bereikbaar, enerzijds vanaf de Spoorlaan, anderzijds vanaf het kruispunt waar vijf straten samenkomen: onder andere de Nieuwlandstraat, de Tuinstraat en de Stationsstraat en dat men heel toepasselijk De Vijfsprong pleegt te noemen.…

soms heel even als een onbewuste beweging het wapperende stof langer in de wind dan nodig is terwijl het pad het bos in draait de lange bomenrij volgend dringt het plots tot mij door het is geen toeval zij toont zich mij als kleine fragmenten van een langzame film steeds korte beelden die in mijn hoofd stukje bij beetje samenkomen…

Zouden wij ooit samenkomen, wie weet wat het lot beslist? Jij hebt nog steeds een plekje in mijn leven, echte liefde gaat toch nooit voorbij. De tragedie van ons tweeën, die zoete pijn, want nu ben jij niet vrij.…

Tilburg kende eens 1500 "duivenmelkers"; nu zijn het er nog 100 die geregeld samenkomen in het Clublokaal aan de Diederikdreef. De kobaltblauwe bordjes die de wand sieren in meneers woonkamer getuigen van de vele eerste prijzen die hij behaalde met zijn geliefde dieren.....…