Alle inzendingen over stenen bruidsbed

Het Stenen Bruidsbed speelt in de tijd waarin het geschreven is en ademt een na-oorlogse sfeer van gelatenheid en verdwazing. De Tweede Wereldoorlog was net achter de rug en wat moest je er verder mee? Moest je er überhaupt nog iets mee?…

Net als de verwoeste levens, weliswaar op een andere manier/wijze geruïneerd, uit HET STENEN BRUIDSBED van de ons in 2010 ontvallen, 29-07-1927 - 30-10-2010, Harry Mulisch. Daarmee ben ik, met vele positieve tussenpozen, best lang bezig geweest; om precies te zijn, 28 jaar.…

In de doka van het absolute zijn leven zij voort over het versteende bruidsbed van Dresden heen. Naoorlogse antihelden met een missie, boodschappers van het gemene goed, die deels nu gestorven zijn.…

De Campina lag op die dag in de late herfst uitgestrekt voor onze ogen als een mooie, wellustige jonge vrouw op haar bruidsbed.…

voor steen…

Manshoog het riet. Hoort hij het springen van de vis? Vermoedt hij water? De achtervolgers komen nader. Er is geen brug.…

hand over de verzilverde gram een binnengesmokkelde vriendin dringt in, de ritselende tuin staart naar het kronkelend gebaar van het schijnverloren wild een balsemstruik op de borst haalt aan, de slakken breken door, de minnares incarneert in de moeder van zijn kind de katten in een hinderlaag de nazaat bespringt het lot een steen…

Ik ben een steen. Geef me een duw En ik geef je te leen Een lawine van stenen, ruw. Maar niemand duwt. Ik blijf staan en ween Tot de storm luwt En weer ben, een gewone steen.…

De volgende dag ben je weer steen die met bloedend hart weg wil gaan, maar het nog steeds niet kan. Ik huil nog een keertje, je zegt dat ik moet bellen.…

tussen beelden in het park tast ik je stilte af geboren in de zee lig je ingetogen gestold een blauw gedicht van steen nata in mare innemend als de welving van je been.…

Ik zou graag de eerste steen werpen. Maar dat zou ik toch zonde vinden. Ach, wat kan mij het schelen.....…

Ik verkies een gangster boven een dictator. De een doodt zijn vijanden, de ander zijn vrienden.…

Hier bloeit de liefde op of vergaat ze wanneer geliefden elkaar ontmoeten. Het doel van deze ontmoeting is te bepalen wie van de beide geliefden de overlever is, wie de kalme geest; wie doortrokken is van rampen, wie het kanaal van vergeving, wie de aanklager is, de architect van de schuld.…

Ze heeft er geen vermoeden van, heeft dat ook nooit gehad, dat een deel van het kwaad dat ze moet vergeten in de toekomst ligt, niet in het verleden, en dat ze in de toekomst niet genoeg tijd zal hebben om ook maar iets van de pijn te vergeten.…

Ze hebben een eenzame en verloren blik in de ogen, maar hun aanraking is wild als honing. Hun armen en hun haar zijn gewassen met muntbladeren. Ze weigeren de keurig afgepaste poties Lifebuoy- en Lux-zeep die speciaal voor hen bij de Thandabantu Store zijn gekocht en wassen hun lichaam met kruiden uit de heuvels, van de rivier, als nederige wezens.…

Zijn hart bonst hevig. Van angst? Van liefde? Vaak zou hij haar kamer willen betreden met haar toestemming, haar medeweten, en op de grond naast haar bed slapen, zichzelf daar oprollen, als een aanwezigheid. Hij zou haar beschermen, schuilen in haar dromen. Hij zou verlost zijn van zijn eigen dromen.…

bolletjes sneeuw hangen te drogen als de regen valt kou is onvermogen omdat kristal geen druppel trouwt om samen neer te vallen te smelten in een plas hoe het was hangende koppen naast de knoppen in groene lussen van de dood lente op steenworp afstand toen de maan het morgenrood verscheen de gele zon weer gloeide…

we struikelden weer samen maar wie het eerst ik nam en zag je hand in begeleiden maar wist ons evenwicht voor even niet jij zag de steen die aanstoot gaf in voelen en dacht wat die bedoelde ik stapte mis althans in jouw gezicht mag ik je hulp om overeind te komen dit is geen eind aan onze dromen want wegen zijn soms stroef…

Behoudens deze steen, waarop geschreven: de dichter van het vers, dat niet bedierf. - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -- - - - - -- -- - - -- - - -- - uit de Verzamelde Gedichten van Gerrit Achterberg (1905-1962)…

verdriet kit al mijn krachten samen zodat ik roerloos word als steen mijn hele wezen wordt materie een ondoordringbaar star mysterie o sla de rots, opdat ik ween…

dacht ik en struikelde over een steen Ik gooide de steen in een slootje en viel er zelf achteraan Zachtjes begon t te regenen …………..ik had geen zwembroek aan…

de beek is wild we zijn van steen naar steen gesprongen hebben zo haar stroom bedwongen op een onbetreden pad ademloos en nat zien wij hoe kracht en tijd zich in de aarde vreten om gelijkheid aan het oppervlak te meten ook jouw basalt en mijn graniet komen die eeuwige erosie tegen maarin zachtheid kent gevoel veel andere…

In de oudste lagen van mijn ziel, waar hij van stenen is gemaakt, bloeit als een gaaf ontkleurd fossiel, de stenen bloem van uw gelaat. Ik kan mij niet van U bevrijden, er bloeit niets in mijn steen dan Gij, de oude weelden zijn voorbij. Maar niets kan mij meer van U scheiden.…

de beeldhouwer De kei een hart in het stenen beeld...…

Het leven geeft de gelegenheid parels te verzamelen en steentjes weg te werpen, of steentjes te verzamelen en parels weg te gooien.…

Opnieuw gooi ik een steen - zag jij hoe sterk ik was? - minder verder zinkt hij doelloos naar de bodem. De brandnetels wijken niet meer bijten brutaal naar mijn benen machteloos en verdort kijken de gouden bloemen toe.…

Overmoed waarvoor ik gestraft werd zelfs door de goden vergeten die rare gedaante die loopt met gebogen hoofd in gesprek met asfalt en grond stoeptegels en afval soms valt mee steen te zijn soms valt tegen want,ziet u die berg in onderwereld ben ik ook.…

Zo wilt haar dan niet treffen Met uwe eerste steen: God kan en wil haar heffen Uit zonden en geween! ---------------------------------------------------------- gepubliceerd onder zijn pseudoniem: Cornelis Paradijs…

een handvol zand glijdt door mijn hand de steen er naast die warm voelt heeft even nog geen haast…

ze zijn te zwaar de stenen die ik dragen moet ik gooi ze bij de andere troep die ik verzameld heb een leven lang een aantal splijt weerbarstig laten ze hun inhoud zien doven in de koude wereld van voorheen ik zwaai, ze gaan en niemand weet waarheen de anderen sjouw ik verder mee de dagen door langs vele jaren soms zijn we…