Alle inzendingen over stotteren

Een jongeman, soms een echte botterik, Maar soms ook een goedaardige vlotterik Echter voor vrouwen was hij bang Kroop het liefst achter het behang "Als ik ze tegenkom," zei hij "dan stotterik."…

Ik ben al geen held, maar door dat stotteren en blozen trek ik me nog meer terug in mezelf. Het stotteren heeft te maken met nervositeit. Hoe nerveuzer, hoe meer ik stotter. En in die periode ben ik vrijwel altijd erg gespannen en nerveus. Via het vwo en de havo ben ik uiteindelijk halverwege een schooljaar terechtgekomen op een mavo.…

Van schrik begon ik ook te stotteren en nog steeds vraag ik me af hoe ik zonder te morsen mijn koffie heb kunnen drinken. Toch ben ik wel gewoon thuis gekomen, nadat ik zei hem gezegd had dat ik hem nog wel een mail zou sturen als mijn visite weg zou zijn. Voorlopig moet ik dus niet meer aan een blind date denken.…

En nu gaat hij er tegenaan Het stotteren zette hem schaakmat En nu, met zijn vierentwintig- jaren, het stotteren spuugzat... Hij wil normaal een boodschap doen en zonder angst gaan praten... Zijn zelfvertrouwen weer terug, als hij het stotteren kan laten, en hij lekker bij ons thuis gewoon weer mee kan praten...…

'Maar Franciscus stotterde niet,' sliste ik, zonder te stotteren. Ik begreep hoe belachelijk kunstmatig de vogels mijn gefluit moesten vinden.…

Wil je graag laten weten Dat ik niet doe Zoals ik doe Wil je graag vertellen Dat ik niet zeg Wat ik zeg Wil je graag duidelijk maken Dat ik niet verzwijg Wat ik verzwijg Wil je graag fluisteren Dat ik niet negeer Wat ik negeer Wil je graag toeschreeuwen Dat het niet is Wat het is Ik ben zenuwachtig Ik stotter Ik wacht af…

Daar stond je dan Tastbaar doch ongrijpbaar Geen illusie en toch weer wel Pratend over een ruzie Geschokt van de actie En onthutst van je verschijning Gevoel verlamt me Stotterend geraak ik niet uit mijn woorden Onzekerheid overwint mijn ziel Juist wanneer het niet moet Pratend baan ik me een weg door de tijd Helaas verdrongen door emotie…

Tao vinden de weg verliezen in jezelf terugvinden waar je bent geweest Tegen de dorst twee steentjes onder de tong één zou maar eenzaam zijn een dichter spreekt graag met volle mond zonder stotteren over Grietje Klein Duimpje in haar hand in deze versie is Hans opgegeten en herdacht Zij volgt het spoor dat een Chinese nachtegaal…

Liefste, fluister flinterdunne woorden, maar serveer geen plastieken bloemen van groen die verlangens stotteren in kreupele zinnen zonder de smaak van een zoen. Liefste, dip versleten woorden eerst in morgendauw en laat ze zonnen in het morgenlicht. Spel hun letters als vlinders op dansende lijnen.…

Ik stotter nog voor ik spreek, geen fluister rekt mijn gedachten en val machteloos in stilte neer. Toch is er iets dat raakt, de mysterie in haar ogen, de kleur van emotie, lange haren die als een waterval rond haar gezicht draperen. Ik zwijg. Woorden zijn overbodig.…

Niets dat nu mijn stemming om kan buigen Dus troost ik mij met regels die ik dicht en morgen zal ik voor haar aangezicht weer stotterend mijn spijt staan te betuigen Hoe heb ik haar vertrouwen kunnen schaden Waar vond ik de door mij verwenste moed Was het, dat ik door aandachtzucht gevoed mijzelf met rampspoed wist te overladen Ik weet:…

Een blik in jouw ogen mijn hart gaat tekeer even verlegen en onzeker als die allereerste keer trillend en stotterend bij die ene lieve lach die mij intens gelukkig maakt gelukkig voor die dag en dan dat fijn gevoel waar ik niet aan wen dat gevoel diep van binnen als ik heel dicht bij je ben van die lach op mijn gezicht valt alles af te…

Jij fluistert zoals een robuuste pianopalm wat afgevlakt en afgezwakt door gipswit omzwachtelde liefdes die woorden die Jij fluistert zijn slechts hevig korte snikken bloeien vrijelijk in de lente op de achtergrond van de horizon aan elk regeleinde stotteren ze vloeiend en in uitgestreken vlagen de laatste druppels rijpe symfonie uit…

Een blik in jouw ogen Mijn hart gaat tekeer Even verlegen en onzeker Als die allereerste keer Trillend en stotterend Bij die ene lieve lach Die mij intens gelukkig maakt Gelukkig voor die dag En dan dat fijn gevoel Waar ik niet aan wen Dat gevoel diep van binnen Als ik heel dicht bij je ben Van die lach op mijn gezicht Valt alles af te…

Al kan ik niet altijd vlekkeloos vertellen zonder te stotteren.... Ik weet dat je altijd geduldig zult luisteren zonder te oordelen Je zult altijd mijn hoofd in je armen nemen en me een goed gevoel geven.... Net zolang tot alle nadelen zijn weggespoeld en de positieve dingen het overnemen om het "ons" voort te laten bestaan!…

Daar had ze gelijk in, maar het stotteren hielp me onbewust om mijn autoritaire archetypjes de Hond in te fluisteren...…

Schaamte maakt hem lelijk Getooid met spinsels van venijn Een poging tot stuntelig geluk Een gevel van laffe lach en domme schijn Dan vlucht hij zonder slag of stoot Sidderend van stroom De weerstand barst Zwier hem bij het schroot Zijn handen stotteren Loze uitsteeksels!…

mij hiermee te leren leven Hoe, zullen jullie je afvragen, Kunnen wij dit leed helpen dragen Het is niet zo moeilijk als je zult denken Simpel door iets meer geduld en begrip te schenken Dus voortaan als ik weer worstel met een letter of woord Doe me geen pijn met een lach die in de kiem wordt gesmoord Maar in het vervolg als ik weer stotter…

Brokkelend strompelen over liefde Zwiept felle regen schrijlings neer Slaat klam en zuchtend warme dromen Beelden zwijgend haar adem in mist Groot getekend, sterk met kracht Verzuimt een verlangen grof en wreed Schokt fel, vervaagt aan een horizon Stotterend zilt die droeve tocht Trots vlucht langs de einder voort Stervende dauw en laf…

niet meer zo stoer maar meer een romantische uitslover stel je voor als ze niet eens kijkt Heb je lang op me gewacht het is een bekende kreet nu kijk ik recht in haar ogen en het lijkt alsof alles wat ik had bedacht opeens niet meer weet Om mijn keel voel ik een koord wenste dat ik geheel ergens anders stond dus Ik stamel, pruttel en stotter…

Nee, ik hoef geen bon, de kaart komt stotterend uit de gleuf. Ik stop hem terug in mijn portemonnee: Welkom! Onverwijld ga ik met vijftig eurocent een winkelkar huren, het geld roept nog: Tuuttuut, hé mag ik niet mee?…

Plaagziek door de trapgang hollen en in het holst van de nacht stamel en stotter ik wanneer jij stijlvol uit jouw kleed stapt O de sluimer en de roes en sleur verscheurd. Jij geeuwt terwijl ik pronk met dure taal en je streelt het knuffelkuiken een geschenk van een vergeten minnares.…

Herinneren is reproduceren van beelden uit de jeugd vervlogen periode vol traag verdwijnende onbezorgdheid verloop is stotterend niet gelijkmatig nu eens snel overspoeld door messcherpe prenten dan weer lege laden in de grijze cellen met veel moeite plaatjes te voorschijn persend uiterst langzaam verhelderend: eerste auto’s in Fordparade…

Wat is dat toch in dit land, dat zelfs presentatoren al niet meer kunnen spreken zonder te stotteren, en dat in prime time, voor honderdduizenden kijkers waarvan er volgens recente peilingen 32% nog niet weet voor welke partij ze gaan stemmen en dat terwijl ik moet vaststellen dat u mijn én hun kostbare tijd zit te verspillen door te beginnen stotteren…

Een tijdelijke karakterverandering die samengaat met onderdanige gebaren, zich vastzuigende ogen, een hoogrode kleur, stotteren, een nerveuze jubelstemming en vergeetachtigheid voor de gewone dagelijkse dingen. Kortom zo iemand gaat op een merkwaardige wijze opvallen in zijn of haar omgeving. Maar bij mij loopt dat anders.…

Ik dacht dat ik nooit een “ouwe vent” zou zijn voelde me net zo jong als ik was Maar waarvandaan komt dan die rare pijn tijdens het doen van een stotterende plas Ik dacht dat mij zoiets niet zou overkomen maar blijkbaar ben ik niet zo vreselijk uniek jong fris bloed door oude aders voelen stromen?…

Ze zijn, voorlopig nog, de twee enige overlevenden Van een slag die jaren heeft geduurd Maar dankzij deze vastgeroeste vrede Staan hun levens niet meer op het spel In het bed, dat ze niet meer delen Zochten zij al lang geen tederheid meer Waar ze vroeger zo vurig vals naar verlangden En toch happen hun harten stotterend naar adem Alsof ze…

Daar liepen we met de handen van de wind, zomaar droomverloren te stotteren als gehandicapte weesjongens, met snotterende neuzen. Het was de eerste keer dat we de zee in volle glorie zouden zien, en met onze korte benen leek de weg daar naar toe oneindig, alsof er een buitenaards verlangen zich in onze zielen had gevestigd.…

Met gratis advies van de stotterende apotheker; "Nnnou mevvrouw als ik u wwas zou ik er maar tu tu twee nemen!" Zij spuugde vuur, ik mijn dropje uit. Eenenzeventig Eurocént!! Kost een tube Muurvuller bij de HEMA. Door het nu volgende werd ik echt met stomheid geslagen. S l a k k e n s l ij m. Jakkes!!! En ongelogen waar!…

“Ik zou het niet weten”, stotter ik totaal verbouwereerd en zucht “wie ben jij?” Het kind troost me: “U wist dat vissen verboden is en dat wist ík weer niet”.…