Alle inzendingen over terugweg

Ik loop langs de oude school, een omweg om weg te zijn uit 't spinrag en de nevel in mijn hoofd. De sneeuw was nooit zo wit als toen wij kinderen samen en hoe samen, de verse sporen liepen, de tijd vooruit, naar 't groene poortje aan 't einde van de straat. Vergeefs zoek ik de weg terug, voor altijd afgesloten.…

Onze terugweg naar huis heeft gevoerd langs de "Kerkhovense Molen".…

Als het eenmaal zover is, is er geen terugweg meer. Iedereen in diep verdriet is, vervloek je het leven duizend keer. Dus laat het zo zijn, dat het niet voor niets is geweest. Geef anderen niet die verschrikkelijke pijn, dus denk eraan, het leven is niet altijd een feest.…

aan de rand van mijn wereld hangen witte vogels krijsend in de wind hun schaduwen ijlen over het wit van de bruisende zee op het strand is rillend schuim achtergelaten door de golven op hun terugweg naar de eeuwigheid alleen in de altijddurende deining het fluiten van de ijskoude wind het bulderen van het water straks ben ik weer…

ruwe stof van donkere heimwee en ik kijk in te grote ogen ik ben maar wie ik zijn kan en minder onvermijdelijke woorden in bijeen geschraapte minuten die onrustig wiegen naar een nooit beloofd land de zee roeit naar droomlage wolken en ik gijzel ze nog korter bij mij want de aarde draagt niet verder dan het klad dat ik op de terugweg…

Langs de nu in nevelen gehulde flats waar ik eens de vriendschap kende hebben wij de terugweg aanvaard.....…

Ik mocht ondanks alles met redelijke vooruitzichten de terugweg naar mijn eigenlijke thuis aanvaarden.....…

En zo moest ik de terugweg aanvaarden, de uitweg uit de slangenkuil en uit het gekonkel.…

Misschien was het sommigen van u Goed uitgekomen, ik werd afgelopen avond Tot twee keer toe bijna dood gereden Eerst met zo'n 100 kilometer per uur Van links, op de terugweg zag ik nog de sporen Even later moest ik weer in de remmen Van rechts nu, voorrangsbord voor z'n kop Helaas voor u lette ik op Ik ging een potje biljarten Twee auto'…

Moeizaam voortstrompelend vond ik aan het eind van de middag door de overbekende straten de terugweg naar huis.....…

Het waren twee sympathieke oudere heren die met mij de terugweg aanvaardden uit Biezenmortel. De chauffeur, berekend voor zijn taak en altijd bereid tot conversatie en een andere meneer met wollen muts op.…

maar op het jagerspad dicht onder het lover vonden hun handen elkaar zoals zonlicht soms de grond onder een eik allengs verdween de mist werd het warmer op het plekje bos waar zij samen, omzoomd door de vlierbes naakt waren en elkander bewonderend streelden en wisten wat er ging gebeuren later verdween de zon werd het kil op de terugweg…

fraai en daarop neemt men silhouetten waar van boogvormige ramen In de wachtkamer is het op een winterse dag druk, hoewel men bezwaarlijk kan wensen dat grote delen van de bevolking ten prooi zijn gevallen aan de longziekte die mijn leven en lotsbestemming beheerst Een deur zal voor me opengaan en de gestalte van een arts zal opdoemen De terugweg…

De pijn ebt nu gelukkig heel snel weg, en weet ik, begin jij vandaag nog aan de terugweg. En morgen is het dan bijna voorbij, dan komt ons weerzien met de seconde dichterbij!…

Alsof het hier een restaurant was, werd ik nog getrakteerd op een kop koffie en een plak cake vóór ik de terugweg naar huis aanvaardde...…

Op mijn terugweg naar huis viel de hitte zwaar op me; ze schroefde mijn keel dicht. Op de straatstenen dansten lichtvlekken in een wervelende, lichtzinnige, mallotige en zomerse dans.…

Helaas stond ik, aldaar aangekomen, voor een gesloten deur en moest ik nolens volens de terugweg aanvaarden. Ik besloot bij een van de restaurants aan de kade "aan te leggen" voor een kop erwtensoep met roggebrood en spek. Vóór mij rees een steile muur op, bezet door vele ramen van een pand dat onduidelijke doeleinden diende.…

Door de wirwar van de straten zocht ik de terugweg naar huis.....…

We moesten tenslotte de kapel weer achterlaten en we aanvaardden de terugweg naar Tilburg waar de straten en de lange aaneenschakeling van de huizen, voor mij brandpunten van talloze herinneringen, ons opnieuw verwelkomden.…

Na een half uur mag ik de terugweg aanvaarden. Mijn stille, bescheiden woning wacht op mij en verwelkomt mij zoals zelfs een trouwe vriend niet zou wachten en ik steek de sleutel in het slot en ben thuis.....…

Daarna aanvaardden we kalm en gelaten de terugweg.....…

Na de koffie en ons voortkabbelende gesprek in het kleine restaurant aanvaardden wij de terugweg naar Tilburg.…

Op haar terugweg naar huis vergezelde ik oma dan wel eens, soms in paniek over het naderende afscheid; hoe zou ik ooit zonder haar verder kunnen? Maar oma zou nog lange jaren leven, later, in de bejaardenflat. Het afscheid zou komen toen ze drieënnegentig jaar oud was; zonder slag of stoot had ze die leeftijd bereikt.…

Ik vervolgde de terugweg langs de vele cafés die de mallotige, populaire namen dragen die breeduit op de gevel staan weergegeven en waar de welhaast puberale verlangens en ongebreidelde razende driften van een generatie waarbij ik me niet meer thuis voel, onbeperkt worden botgevierd.…

Wankelend op mijn benen, maar steunend op de solide wandelstok stond ik te wachten op mijn taxi voor de terugweg aan de Spoorlaan. Op de heenweg was ik ons fraaie stationsgebouw voorzien van het befaamde kroepoekdak gepasseerd waaronder de kapitale witte letters die de naam vermelden van mijn armzalige maar zozeer geliefde geboortestad Tilburg!…

Op mijn terugweg doorhuiverde de herfstwind mij en wierp ik nog een blik in de sinds lange tijd leegstaande ontmoetingsruimte, eens het brandpunt van onze familiebijeenkomsten. Tegen de mede-patiënte had mijn goede broer mijn naam uitgesproken met het verlangen naar mijn komst, naar mijn zozeer gewenste frequente bezoek.…

De gevolgen waren voor mijn eigen rekening: tijdens de ontslagsessie snauwden de vier heren mij af als sergeants in een leger; "Jij past niet in de cultuur van dit bedrijf" Ik heb, zevenentwintig jaar geleden, de terugweg aanvaard; de weg naar het bastion van mijn woning......…

Op haar terugweg vergezelde ik oma dan wel eens en dan kwam het voor dat wij de langgerekte kassen van "Koetsenruyter" met hun glazen wanden passeerden, waarin een rijke weelde van exotische planten en bloemen zich aaneenreeg en eens mocht ik daaruit van oma de fuchsia kiezen voor op mijn kamertje; de fuchsia met haar elegante, neerhangende paarse en…

En de terugweg zal weer volgen; langs het Theresiaplein waar in dit seizoen ranke, frisse tulpen de tuinen sieren en langs ons oude Wilhelminapark met haar welige groen vanwaar kinderstemmen luid en vrolijk weerklinken.....…

Tenslotte moet ik de terugweg aanvaarden en voor het sinds lang leegstaande gebouw van de vroegere H.B.S., waar ik zo lang geleden in de heilloze lokalen "onder het juk door moest", neem ik afscheid....…