Alle inzendingen over vensters

Hij, Die in een vreemd huis, Van uit het venster kijkt over een stille buurt van kleine tuinen, Droomt voor een ogenblik zich veilig thuis. Hij ziet de goudenregen, De warme kleur bruin, Fluwelen violier en, Verder de mooie narcis.…

De televisie is geen venster naar de maatschappij maar een reflectie op jezelf.…

Ik deed mijn venster dicht, En beî mijn ogen dicht, En al mijn vingers dicht - Of ik het had. Ik keek mijn venster uit, Zag naar de verte uit, Hoog naar de hemel uit - Of het daar stond. Ik liep naar buiten toe, Heel naar de verte toe, Zo naar de hemel toe - Of ik het vond.…

Maar - ik had nog niet vernomen, wat de stoute jongen deed; - Hoe hij all' mijn schone boeken, 't venster uit, in 't water smeet! - Knaap! dat zal ik u betalen! riep ik op een forse toon. Doch, hij zei, met tranende oogjes: 'moeder heet het mij geboôn!…

Nooit opent zich de poort. 't Raam is zo hoog Dat zij eerst de aarde ziet in wijde verte: De stroom omarmt het bos in blauwe boog; Door 't groen gaan rode vogels, ranke herten. Niets weet zij van het levensspel daartussen; Maar het moet schoon zijn, want zij mist het zeer. Zij wil omhelzen, vindt niets om te kussen Dan de eigen schouder,…

Televisie: venster op de wereld, stevig dichtgespijkerd.…

laat me je zijn ogen, een blik vooruit gevoel van leven laat me je zijn hoop, een helpende hand het mooiste geven laat me je zijn toekomst een nieuw begin laat me je venster zijn…

Iedereen kijkt wel eens naar buiten, door mijn huidige werk kan ik vaak naar binnen kijken. En daar kom ik trieste zaken tegen, dementie op tien-hoog, Alzheimer met a-4'tjes herinnerend aan een handicap, oorlogsdochter die vanaf het balkon de thuiszorg monstert. De lieve dame die drie uur attentie verwacht, maar een sms'je zegt mij een half uur…

De koude ogen in het venster en de regen die niets vergeten zijn zoals jij en je woorden wanneer ik niet meer weet waar je bent gebleven en elk venster in de regen alles weer wakker maakt wat ik met gevonden dromen wil vergeten…

Het ontdekken aan en van ons zelf, in onszelf ‘t stof te over en hoe die vader onmachtig verlicht, dronken van leven die serene verschijning, die armzwaai, zegt, er is een open venster, oude tijd, glans, de kring, een smeking, die moeder saâmvloeing, eilanden, volharding en zeeën die reis naar sneeuw en een open venster.…

Open deur een lege kamer wanden grijs de vensters halfgesloten ik twijfel zonder woorden weet ik mij zonder gedachten ken mijn hoofd een lege kamer wanden grijs de vensters halfopen dan laat ik woorden in in volle zinnen laat ze lopen…

....en zo was onze samenkomst; we zaten bij het raam en spraken eindeloos over heel veel boeken en we dronken eindeloos veel citroenthee.... Het licht dat in brede bundels en banen in de verte neerdaalde vanuit asgrauwe wolkenpartijen werd ons geschonken. Je hebt voorgoed een andere woonstede gekozen; een ander land en andere vrienden.…

Een vroege herfstwind -- maatloos tikken de takken tegen het venster.…

Zie ginder die twee gouden vensters, Daar wonen wij - Daar wachten twee lichtende vensters Op jou en mij. Zie, die duizenden sterretjes stralen Al naderbij - - Kind! kind! ál die sterretjes stralen Voor jou en mij!…

De waarheid is een venster voor het zonlicht en heel veel vlinders vliegen zich dood.…

Kinderpasjes in verse sneeuw Kriskrassend over het tapijt Aan het venster een schrille geeuw Met gepeins: waar is toch die tijd?…

door het geopende venster werp ik een blik, zie mijzelf fietsen door een adembenemend mooi akkerlandschap omgeven door wuivend koren en het is de wind die mij even lijkt op te tillen.…

(Het Onbekende Rusland) Morgenland: de verwondering over het exotische Het was een hele mooie dag op de grens van winter en voorjaar. Zo'n dag die het echt verdient, geleefd te worden. Een dag zonder schaduwranden, maar mét juist de precisie van de zon die gericht met waarde twee seizoenen op een perfecte wijze volmaakt illustreerde: de laatste…

Jouw naam kende ik nooit, trouwe wachter aan mijn raam, die weer groen draagt alsof de zomer al voortijdig haar intrede heeft gedaan.....(De namen van de botanische soorten zijn mij altijd al onbekend gebleven). Je draagt blad, je draagt vrucht en je bent trouw, zoals de wrede, trouweloze mensensoort nooit is geweest... Je takken breiden zich machtig…

De esdoorn met haar brede kruin die trots haar stam bekroont en die als het ware mijn huis beschermt en bewaakt, maakt al aanstalten om het voorjaar te begroeten en te verwelkomen. Kleine groene blaadjes sieren al haar takken en in de zomer zal de groene weelde van wat men wellicht zou kunnen omschrijven of betitelen als "volwassenheid" intreden.…

Het onderbewuste leven heeft vensters naar uitzicht en deuren naar inzicht die oneindig veel verder reiken dan de grenzen van de wereld van de werkelijkheid.…

Wij schuiven 't venster op: een zucht brengt aan 't getjirp van héle kleine vogels op de daken.…

Lange, lange, al te lange tijd was ik - ik kan niet anders zeggen - vervreemd van de rust, van de rijkdom, van de eenzaamheid van mijn stille woning, van het terracotta van haar muren, van haar grijswitte, rustieke balkon, van het hardhouten bureau dat mij ten dienste stond en van de verrukking van de wijde weidse hemel achter mijn venster.…

Voor mijn venster juichen de bomen naar het nieuwe blauw. Een jonge zon schittert over takken, vindt mijn raam en lacht om mijn nog niet ontwaakt gezicht.…

Het bleek afkomstig te zijn van een grote, massieve machine, die ik echter allerminst de naam "pallettruck" zou willen toekennen, waarmee men bezig was de takken uit het hart van de kruin van de oude esdoorn aan mijn venster te snoeien.…

In het donker denk ik heldere gedachten Schaduwspel Van onsterfelijke liefde en gespeelde dood Een lichtend venster in ruime duisternis De waarheid op een kier…

regen is niet hard genoeg de hagel nacht en dag schuint langs het venster dat ik niet sluit maar open laat mijn vogeltje dat schuilt doorwaak de duisternis met koude pootjes…

zij verzon stilte op het dromenkleed van gewezen bloemen tekende zandcirkels over het venster heen waar schaduwschelpen haar gezicht omringden alleen in de vallei hoor je nog krekels zingen…

groenblauwe vensters bespeuren deinende golven spiedend naar kalme zee doen ze hun beklag raamwerken lagen tentoon gespreid nu onder puin bedolven tot op heden vandaag de dag…

Kristalhelder ademt de nacht haar laatste uren beslaat de adem het venster naar ontwakend licht dauwdruppels schrijven vochtig een naam in het groene gras lachen zacht naar verleden sporen…