Alle inzendingen over verbloemend

Zij trachten te verfraaien, wat zeker niet te verbloemen valt.…

Zij spreekt zich uit, wikt en weegt haar woorden, laat zich zien zonder verbloemen. De passie van mijn leven eindigt in een prachtige bloem! Waarbij ik als laatste jouw grandioze naam noem.…

Jij bent mijn lieve bijtje Ik jou stoere bij Die zwevend tussen bloemen Hoog boven in de wei Lekker rond kan zoemen Vrolijk, frank en vrij Zonder te verbloemen Is het ontzettend fijn Om jou te mogen helpen Met bijdehand te zijn…

Jij bent mijn lieve bijtje Ik jou stoere bij Die zwevend tussen bloemen Hoog boven in de wei Lekker rond kan zoemen Vrolijk, frank en vrij Zonder te verbloemen Is het ontzettend fijn Om jou te mogen helpen Met bijdehand te zijn…

Die onkruidplanten - 'k zal het niet verbloemen - zijn vuil: ik zal ze ongewassen noemen.…

Ik kijk met kleuren zon naar schuimende golven ik voel zand en zout niet genezen wonden warmte en zon verbloemen en helen alsof er niets gebroken is doch woorden winnen niet niet van mijn gevoelens ik wandel hoofd en schouders rechtop ik zoek een mens van mens gemaakt…

Ook de personen achter de Gaza Humanitarian Foundation (wat een verbloemende naam) zullen berecht moeten worden, want dit is geen hulp bieden maar uitgehongerden in een fuik laten lopen.…

Eén voor één valt een rozenblaadje als gescheurd oneffen getal begiftigd met "ik haat je" in tweeën gedeeld huilt het ik heb je wél lief de volgende verbloeming plukt lovertjes uit de nacht holistisch ontworteld maar opnieuw geënt herbloeit de verarmde tak die gouden regen herkent .....…

Je kunt niets meer verbloemen dan een wereld om je heen een verzonnen fantasie die je niet begrijpt die zelfs jij niet begrijpt je eigen verzinsels.…

Mijn ogen kunnen niet verbloemen dat liefde mij gelukkig maakt en dat ik die liefde van jou krijg maakt mij nog blijer dan blij. Ik proef de lente in je kussen en voel de zomer aan je huid daar waar ook de winter soms heerst maar ik warm ook je koude voeten.…

Wij weten de verbloeming De verzoening met onwetendheid De weg is de bestemming En het onder-weg de zaligheid De woorden zijn geen taal Die een vertaling is De beleving een verhaal Over wat de waarheid is Een gesprek als een gedachte Die één mens nooit heeft gedacht De prikkeling het zachte Leidlicht in de nacht…

zomerslang vol warmte langs gestreken ik heb geoogst in de herfst van mijn leven, slechts een paar strofen spinnen de harmonie die ik aan mijn bestaan heb kunnen geven nog wisselt de muziek gedirigeerd door de seizoenen maar ondertonen dragen weer de melodie die mijn geboorte zong de finale kan mijn dood niet lang meer verbloemen…

Woorden buitelen als stenen en zeggen zoveel liefs of zoveel naars; ze openen de zolders van 't verleden, verbloemen wat er eigenlijk gezegd moet worden, maar openen ook helderheid en licht en vreugde. Woorden buitelen en vallen stil en ademen doorheen de ruimte.…

ik kan niet verbloemen hoeveel ik voor je voel je zit zo diep van binnen ik laat voor even de boel in een spiegel zie ik mezelf maar ik ben niet alleen want jij zit in mijn leven en mijn hart is niet van steen delen wil ik mijn liefde om te geven en te nemen heerlijk om je te kussen zonder voorbedachte systemen nee, je bent mijn hart…

kleine witte kiezelstenen zo zorgvuldig neergelegd bloemenkransen zijn verdwenen verstomd de woorden hier gezegd boeketje rode rozen enigszins verregend veel te vroeg verlept tonen de liefde van je gezin voor wie je trouw gezorgd hebt bladeren dwarrelen naar beneden bruin en geel dekken je teder toe verbloemen hoe je hebt geleden rust…

ik leef gewoon mijn leven ben vrolijk en gezond zoveel liefde om te geven en neem geen blad voor de mond maar als je het dan zo wilt noemen dan ben ik in dit geval ik zal het niet verbloemen een echte femme fatale…

ik heb de dagkalender weggegooid weken waren al verscheurd wat in maanden was gebeurd leeft als herinnering is opgetekend in een rol behang van meterslang met warme kleuren die nu mijn kamer sieren dit jaar was veel te vieren lente groende in verbloemen zomer bundigde zich uit en een lange herfst vruchtte tot ver in de wintertijd…

Als je dat weet, komen de jukbeenderen Vermoeid en scherper in je huid te staan En je zult zijn als een boom in de herfst Waar stam en takken doorheen schemeren Als een niet meer te verbloemen vergaan.…

En de enkele krans, ten uitgelei' De dood verbloemend, - De dode roemend, - In 't sterfhuis zelf verwelke hij. Uit dorre krans zal met een lach Haar beeltnis neerzien; Voor ONS dat weerzien - Voor HAAR nu Rust of Nieuwe Dag!…

De fotograaf had je verzocht te lachen omdat zoiets voor een foto gebruikelijk is maar je lach tegen heug en meug kan je levenslange ongeluk niet verbloemen, moeder......…

Ze lijken op wanhoopsdaden die het echec van deze waardeloze oorlog moeten verbloemen. Helaas laat Trump weinig of niets van zich horen om deze barbaarse bombardementen te veroordelen.…

stilte ruist legt gedachten uit in rust die spreken overbodig maakt je bent geen bijgeluid iets op de achtergrond ik voel je huid de zachte lippen op mijn mond ik proef de kilte van afscheid in je zoenen je schenkt me warmte maar leegte kun je niet verbloemen ik neem je glimlach mee in de dwarsstand van je ogen uren zijn…

Buiten woedt de laatste Beaamt haar heerschappij door snauwend onderschreeuwen brult om dit land bevelen Binnen past een ander pak om zwart zien te verbloemen Achter gebroken enkelglas blijft het louter lyrisch kristallen bolle beelden kiezen ze omlijnen steeds verliezen Zolang een ijzig vooruit blikken evenwicht voorspellen…

toch was het liefde toen ik jou eerst mijn boze rug toekeerde onmacht verpakt in woede om de tranen te verbloemen de nacht die voorbij ging zonder slaap en in het duister dat geen bescherming bood tegen de kou die ons bed beheerste die uren het rood van de zonsopkomst bood slechts letterlijk verlichting voor een pijnlijk weerzien daarna…

de stilte ruist legt gedachten uit in rust die spreken overbodig maakt je bent geen bijgeluid iets op de achtergrond ik voel je huid, de zachte lippen op mijn mond ik proef de kilte van het afscheid in je zoenen je schenkt me warmte, maar de leegte kun je niet verbloemen ik neem je glimlach mee de dwarsstand van je ogen de uren…

Ik had mijn pijn ook kunnen verbergen met krachtige, verbloemende woorden, maar ik zweef nu eenmaal in deze verduisterende oorden. Deze spinsels van een onuitgesproken verleden rusten al zo lang in de de geheimen van mijn geweten.…

was hij maar een echte jongen in volks- en vaders lied bezongen en geen touwverlamd skelet zelfs in de buik van Moby Dick of hoe men dat gevang wil noemen wou hij huilen, bloeden, verbloemen, van vlees vervallen in dagdaags gehik...…

Spuwend hun leed in overdracht'lijke taal Verbloemend de waarheid in metaforen Teneinde zichzelf verbaal te bekoren Narcistische spiegel, wederkerig kabaal Sprekend van zoektocht naar Heilige Graal Zijn zij zelfs bereid daarvoor Moren te moorden Fluist'rend hun zwaarden in unisone accoorden Bach gruwt in zijn graf, ethiek is moraal Dus…

Bijdehandje Dwars had ik je moeten noemen, dat je niet zo makkelijk bent is moeilijk te verbloemen. Op elke vraag die ik je stel is je antwoord NEE. Als moeder van Bijdehandje Dwars valt dat niet altijd mee. En datzelfde Bijdehandje moet nu weer naar school. Naar groep drie toe deze keer, hij vindt dat apekool.…

Om dat te verbloemen is het woord mededinging uitgevonden. Ook taalpurisme, want een tegenstelling in zichzelf. Niks “mede”. Tegendinging, maar dat bestaat nu eenmaal niet. Misschien inzenden naar “Onze Taal”? Maar goed. Verbloeming dus. En wel van de strijd op leven en dood, die handel in wezen is. Verdomd, ik heb het.…