Alle inzendingen over verdwijning

Mijn liefde voor jou zal verdwijnen, door de jaren heen zal 'hij' op een ochtend, pril als een bloem in de ochtend dauw verdwijnen als een wolk zo grauw. Omdat jij mijn liefde onbeantwoord laat, mij onbemint laat.…

En wanneer gij slechts met luchtledigheid wordt verblijd, kunt ge op ieder onachtzaam ogenblik verdwijnen. En pas dan ontstaat er tumult.…

Ik wil zijn zoals de ondergaande zon, Even weg van al mijn zorgen, Ik wou dat ik dat even kon. Weg kruipen voor even. De maan die neemt mijn plaats wel in. Ik ben weg, verdwenen in het niets, De maan, mijn grootste hartsvriendin Want haar kom ik nooit tegen. Zij zweeft in een andere baan, Komt nooit wat van mij tegen, Blijft veilig bij…

Ik kom steeds dichter bij je telkens, keer op keer voel ik me meer verdwijnen totdat ik explodeer.…

stel ik mij vragen waarom dit huilen liefde zoekt die zichtbaar is vinden mijn dromen geborgenheid die ik omhels bij het ontwaken is er de twijfel of morgen verschijnt in het zoeken naar eeuwigheid vraag ik de nacht zekerheid wat eens gegeven nooit verdwijnt…

weg ver weg naar een strand een eiland een ster overal waar maar leegte heerst en mijn eigen leegte niet opvalt zodat ik kan zijn wat ik voel en weet wat ik ben: alles en tegelijkertijd niets…

Verdwijnen, dat is een niet-meer-werkwoord, sterk vervoegd een zwaktebod op het leven. En toch zou ik het prachtig vinden als mensen zouden vragen 'waar Fred is gebleven' het antwoord zou zijn 'die is doodgewoon verdwenen'. Ik ben even weg.…

ik stopte geen zin meer in leven even eruit koos een weg zonder pijn hield gewoon op hier te zijn sneed alle draden door vertrok op de gok bestemming voor mij onbekend en heb u nooit gekend…

Uit ‘Moordenaarswerk’ van Mr. Hans van Straten (Amsterdam 1964) Wie voor 1940 om personeel verlegen zat, belde even met de Arbeidsbeurs. Daar dook dan onmiddellijk iemand in de kaartenbakken, zocht enkele passende werkzoekenden en die kregen dan een kaartje in de bus. Zo kreeg ook het Amsterdamse meisje Jopie de Nigtere, nog geen 19 jaar oud, haar…

De nachtegaal trilt het winterwit uit het vroege morgenkleed in een waas berijpt en strakke snit vleugelt hij zorgenbreed door een asgrauwe dageraad door breekbaar grijs en olmenlaan tot aan de rand van het bestaan waar de tijd geen tijd beslaat Daar verdampt zijn verenjas buigt zijn vlucht naar nooit meer terug het koele ijs en het geknakte…

die ik wilde horen verborgen morgen gaat verloren als ik me afsluit voor de dag Toe laat het duren laat het kwijnen laat vaarwel een metrum schikken licht omsloten loden blikken dichtersdromen lot verfijnen Dan de zon die bot blijft schijnen tot een straal mijn netvlies raakt de wending die mij wakker maakt Nee, ik kan niet meer verdwijnen…

De winter is als jaargetijde aan het verdwijnen en dat is de ware onthulling van ons wankelende winteridee.…

Dat het een onsamenhangende chaos in mijn woning is, dat kun je wel raden, ik kan er soms de weg niet vinden, laat staan een ander. Vaak raak ik dan ook iets kwijt, iets onbenulligs, maar dat steekt me dan toch, zodat ik naarstig op zoek ga en het na een uur nog niet gevonden heb. Gefrustreerd hang ik dan in mijn sierlijke bank, als Uri Geller op zoek…

Ik zal verdwijnen uit het straatbeeld. In mijn geval betrof het dan nog vrijwilligerswerk ook. De collectant met zijn bus, met mij dus, behoort over niet al te lange tijd voorgoed tot het verleden.…

Oh ja, ze zijn er best, de kleine lieve attente acties die plaats vinden en je een glimlach geven, jazeker wel! Een vriendin is jarig en zegt: ga jij om het te vieren even gebak halen en laat weten wat je kwijt was, zo vieren we het op afstand en ik maak het geld naar je over, dat doen we en we proosten met gebak, glimlach…. Elke week bel ik een…

De oplossing van het levensprobleem wordt gezien in het laten verdwijnen van het probleem.…

Want van mij mag deze laag bij de grondse trend in het niets ervan verdwijnen.…

tranen recht uit het hart parelend mooi helder kristal lijken zalig bitterzoet breekbaar in harten zachtjes gehuild vallen op uiten verdriet ooit raken ze op…

Waar het dovende vuur van hartstocht de warmte mist van onversneden liefde, daar spelen ego’s hun macaber spel van compromissen met pijnlijk winstbejag en trekken zielen gekwetst zich terug achter de grijze sluiers van een winters landschap…

Was de allereerste vliegenier die onder zich de wolken liet misschien een katholiek? Zette hij dan soms in tranen koers naar stille landingsbanen die nimmer meer dezelfde waren…

wind door jouw haren streling zo zacht geschitter door tranen gehuild in de nacht verdriet door dromen een wens in jouw ogen elke ster droogt een traan verdrijft stil verdriet tot in het ochtendgloren sterren zich verschuilen de wereld stopt met huilen jouw hart de vreugde voelt van liefde ontluikend warm als de zon waar een…

Conclusie: verwijderen garandeert geen verdwijnen!…

Ooit had ik de tijd in mijn hand, mijn blik zag vooruit in momenten die waar gemaakt konden worden. Maar weet je, als je ogen vergrijzen, vergruizen, dan zie je het kind in verdwenen dagen. En dan pluk ik de dag...…

(voor Cecilia Bartoli) Je bent geboren op 4 juni 1966 in Rome. Jouw moeder Silvana Bazzoni is een sopraan en jouw vader Pietro Angelo Bartoli is een tenor. Je had een zus/broer Gabriele, die in 1998 is overleden. Jouw zus is Federica. Je wilde als kind graag een flamenco-danseres worden, maar jouw zingende ouders beslisten anders en daarvoor hoefden…

Ik wil verdwijnen in de wolken en als regendruppels dalen om de droge aarde te voorzien van water. Ik wil verdwijnen in de zon om als zonnestraal terug te keren en de aarde doen verwarmen. Ik wil verdwijnen achter de sterren om de mooiste uit te zoeken die ik voor jou altijd zal laten schijnen.…

Wanhoop niet, er komt een dag, dat de zon weer zal gaan schijnen en die tovert weer een lach op je, nu bedroefd gelaat, die je tranen doet verdwijnen... Hoop doet leven, dus, geef de hoop nooit op Je zult het echt beleven Je komt er boven-op... Verdwijnen zullen zorgen verdwijnen in het Niet!…

Het was dinsdag de vogels slaan zwart op het paleis, net als zondag ook de boot strak rondvoer, net als vandaag de stad zich roert en ik verdwijnen zal naar thuis - waar? - en niks legt zich erbij neer.…

de weg naar de toekomst is onbegaanbaar grote woorden barricaderen de blik vooruit een stap voorwaarts verzandt in frustratie het verleden biedt een uitweg herinneringen vormen vluchtroutes achterom kijken doet de therapeut gnuiven het heden staart zich blind doelloos hou ik me bezig met braille verzet de bakens verdwijn spoorloos in…

Problemen verdwijnen nooit vanzelf. Maar als je niet oppast verdwijn je zelf vanzelf.…

De geschiedenis begon en eindigde met een verdwijning, een gegeven dat bijna even onverdraaglijk was als het mysterie van het leven zelf dat begint en eindigt op hetzelfde punt: het niet bestaan. Een slang die zichzelf in de staart bijt en verslindt.…