Alle inzendingen over vleugels

Lief, laat op uw schoon gelaat 't teken van de doemslag schrijven. Denk eraan, dat gij vergaat, dat het tederste aller lijven door het onverbiddelijk kwaad aangetast, niet zo zal blijven, dat de liefelijkste leden, mildste borst en hoogste hals, schoot volmaakt gegolfd en mals, modder worden, godin, als uw voos lichaam, lang aanbeden...…

'k Zou jou Willen vangen En vleien Met woorden Liefkozend Willen strelen met Zuivere zinnen Leestekens Punten en komma's Daar waar Zij horen Dus goed Geplaatst Alles volgens De regels Van ónze taal Communiceren en Beminnen…

De vogel vliegt tegen de wachtende maan verliest de vleugels stervend op het trottoir. Hij die met gebogen tranen knielt en herinnert De huizen zwijgen, het is al laat.…

Ik stuur duizend schepen naar de zee, klievend door hoge golven, tegen de sterke stroming in, zoekend naar gevleugelde wolken. Ik stuur duizend brieven met ze mee, biddend om een verloren liefde, tussen alle tranen door, hopend op een verlossend woord. Ik schrijf duizend zinnen neer, verzilverd in mijn gedachten, door verwachting getroost…

Toen op haar bleekgekleurde vleugel toch zijn diepe winterbloesems bleven bloeien keek zij door het vale raam en zocht het lente-erf af of hij kwam. En witter dan die stille en rijpe schemering in hem aldoor, in haar en half april zo kon het nieuwe moe- geworden prille licht niet zijn.…

Je hebt me vleugels gegeven, je wordt mooier met elke dag die ik met jou mag beleven. Laat me op dit gevoel maar even bouwen, het is zo heerlijk om van jou te houden.…

laken om mijn vermoeide vleugels sluit...…

Vitten is het zekerste voorbehoedmiddel.…

Goede seks is het resultaat -het overmijdelijke resultaat- van meer waarde hechten aan plezier dan aan zekerheden, meer aan ontdekken dan aan vertrouwd terrein, meer aan verwondering dan aan kennis, meer aan dankbaarheid dan aan spanning, meer aan celebreren dan aan berekend beleid.…

Misschien is dit wel de bestaansreden van kerken: het vangen van een seconde van de eeuwigheid.…

Onze samenleving is vreemd genoeg anti-seks en niettemin ervan doordesemd.…

Naar een werelddeel gedragen in afstand half de wereld door ijle vleugels waar binnen rammelende airco’s de zwoele hitte vochtig explodeert tot koude waar weelderige bloemen overvloedig vruchten tot exotische lekkernijen waar geneeskrachtige kruiden door de mens op waarde worden geschat daar juist daar barst moeder aarde…

Binnen mijn ooghoek zie ik vanaf het dak van de buren een ekster gluren naar het vele lekkers Voor hij zich waagt aan een tegoed van de vele vruchten scheert hij met vleugels gespreid eerst vele vluchten…

Koud kil stil zit het meisje, starend naar de sneeuw. En wat er onder ligt. Haar vlechten op het venster zeggen dat ze rustig is. En zwijgend tuurt ze voort dieper dan de sneeuw en verder dan de horizon die niet bestaat. Voor haar is de winter een zicht op de wereld in haar fantasie.…

schoonheid schrijft mijn naam op helderblauw en vindt haar toevlucht in dromen op vleugels van warm vertrouwen en drijft mij mee in haar nieuwe dag.…

Als gij mij éens slechts kondt vertrouwen, En Uwe vleugels saam woudt vouwen, Om aan mijn dis, bij fruit en wijn, Mijn gast te zijn, Dan zou mijn huis geheiligd wezen, En na Uw heengaan zou ik lezen In ieder ding, als in een boek, Van Uw bezoek.…

Wijl spreken zij doen tot het hart Mijn vleugels als avond bestard; Wijl uit hun stille vlam Een lonken plotseling kwam Als wijn-gloei, knoppen van rozen: Dat 's mijn metamorfose.…

Geef een mens pluimen en hij krijgt vleugels.…

Wat deed de gevederde reuzekoeskoes met de stompjes die honderden generaties later pas vleugels zouden worden? Zwaaien naar kennissen?…

Een lenteduif draagt het licht van de zomerzon op haar hoge vlucht.…

Smeulende as herinnert hoe het was oplaaiend vuur van korte duur Lucifer als mens een vrome wens verdoemd tot de hel daar brandt zij wel…

Gewichtloos zweef ik Alweer een jaartje ouder Op vleugels van tijd…

Stil, met verbazing in haar ogen, hoort zij plots een merel zingen, schone tonen smelten dooi in de dagen, waar het voorjaar groeit ze zoekt naar de schoonheid van dit ontroerende geluid, veegt het duister uit haar ogen en ziet de vogel op een tak, vlakbij het raam verwonderd blijft zij staan en kijkt de klanken naar binnen, waar haar…

huilt in vele nachten en het verdriet in de armen sluit, borst en buik verzwakt door het moeizame geschuifel van onze tranen hoe onzichtbaar vertraagt het handschrift van witgedrukte letters ver van elkaar in een avond zonder ochtend en morgen onbestaand zwart aan de rand van de horizon waar een engel zacht haar vleugels…

je handen spelen een schaduw boven duinen en ik zie slechts woorden boven wolken zacht en dichtbij laat de wind ze liggen in dat ene uur van stilte wanneer je zand strooit over dode vissen en de maan doorheen de avondbranding hoe koud de nacht is in mijn buik een mond in overvloed maar ik hoor vogels wenen…

Als je me onderweg, toevallig dus ziet staan, twijfel dan niet, maar landt dan even en laat me op je vleugels zitten gaan. Dan vliegen we samen, met z'n twee, of willen er nog meer personen mee?…

Ja, iemand ziet me het schenkt me vleugels, weg van hier, weg van het kwade Vliegend naar het goede. Tussen rotsen tussen bergen. Daar lag ik.…

Haar vleugels beweegt ze nog ietwat gedwongen, maar opnieuw gaat ze op in het genot van haar vlucht en reeds hoog in de lucht wordt een loflied gezongen. Want nú pas beseft ze een vogel te zijn, geschapen met vleugels die haar zullen dragen naar antwoorden, die ze nog zoekt op haar vragen. Ja...nú pas beseft ze een vogel te zijn!…

eerste nestwarmte een vrijheid zonder grenzen zwevend op de wind…

De liefde heeft mij Vleugels gegeven, Mijn liefste. Nu zweef ik Op de wind Van de hartstocht. En omhels ik de zon, Als een kus Van je lippen. Passie Is een vuur. Vlieg met mij, Mijn liefste. En omhels Mijn hartstocht.…