Alle inzendingen over wanhopigen

Ik zeg u, de dagen zijn te lang, de nachten nog veel langer. En verdomme 's nachts als je wakker bent dan dreunt de waarheid binnen als paukenslagen tegen oogbollen. De sensoren staan wijd open de popmeters op maximaal, het komt binnen als een alles verwoestende modderlawine. Chaos en ruis en dringt in de ether van mijn hersenschors. Paniek is…

.'' Wanhopig was hij en hij slenterde naar de kledingzaak. Eerst keek hij door het raam of er klanten waren. Een dame stond te pinnen bij de verkoopster en verliet de zaak. Toen ging hij naar binnen en meteen kwam een knappe jonge deern naar hem toe en zei: ''Dag mijnheer, waarmee kan ik u helpen?…

Alsof er een regenbui geweest is, een wolk vol met nare dingen die in een keer naar beneden zijn gekomen, alsof de aarde is bedekt met alle letters van de meest dodelijke ziekte die de aardbol teistert. Alsof elk stofje wat er van overbleef, aan schoenen is blijven hangen en op die manier de huizen is binnen geslopen! De heerschappij van de ziekte…

Ik kwam haar tegen bij het plantsoen dat onze flats als vanouds omringt. Ze voerde haar trolley aan de hand en was op weg naar de supermarkt, toneel van onze voorgaande ontmoetingen dan wel confrontaties. Ik had haar langere tijd niet gezien en belangstellend informeerden we naar elkaar. Ze betastte met één hand haar voorhoofd en verklaarde dat het…

Daar, in die buurt, de buurt waarin tien van mijn woelige jeugdjaren voorbijvlogen als de ijlende, rusteloze wind, verheffen zich nu de muren, verheft zich nu de façade waarachter zich een drama ontrolt. Van buiten af kan men die stenen façade nietsvermoedend beschouwen, onwetend als men is van de kwellingen die hart en ziel, geest en gemoed teisteren…

Toen hij de deur achter zich dichttrok, sloeg de wanhoop toe.... De nacht duurde eeuwig en ze zat al die tijd roerloos op bed. De telefoon in haar handen geklemd...Maar deze bleef zwijgen... Het ochtendlicht drong meedogenloos door in de kamer. Een nieuwe dag, maar zonder hem...…

De zeventig- en andere hogere plussers van vandaag herinneren zich nog hun kindertijd al te goed, o.m. de oorlogsjaren van WO II. Gebrek aan alles was de toonzetter. Ze weten nog maar al te best hoe er in de rij werd gestaan voor het afhalen van de rantsoeneringszegels, voor de zeldzame aangekondigde haringlevering, de bedeling van schlamm (kolen-slik…

Ze hebben haar beroofd. Wanneer is niet bekend. Wie het was evenmin, of waar hij heenging met de buit. Niemand die wist wat het was, het geroofde, dus opsporen was onbegonnen werk. Hij had een stukje genomen en kwam later terug. Voor nog een stukje, een heel kleintje maar. En zij voelde zich een beetje vreemd. Maar wat het was, dat gevoel, dat wist…

De rat haast zich om uit handen te blijven van de man in het zwart. Grote zware passen weergalmen in de lege kerk. Onder de preekstoel door, over de harde houten banken vlucht hij weg voor de koster. Net denkt hij de vrijheid te hebben bereikt als een vlammende pijn door zijn lijfje schiet. De riek doorboord zijn romp en in de weinige seconden die hij…

De slaap, de zoete, verkwikkende slaap, die de ledematen lamlegt en de geest verdooft, wil niet komen en de begerige, hebzuchtige tentakels van de wanhoop strekken zich naar me uit. Het regent en de tranen die ik huil zijn onzichtbaar voor hen die ik overdag in de ogen kijk, voor hen die ik dagelijks toelach......…

Zij vragen zich wanhopig af of hun liefde geen krachtig obstakel vormde tegen je fatale besluit. In de kerk trachtte de pastor je dood te verzachten met de ceremonie, met de liederen, met de gedichten en met de kaarsen, maar jouw ogen hebben de zomerdag niet meer aanschouwd, die warm en mild was.…

Buurtbewoners zien mevrouw sinds kort niet meer wandelen door de straat. Mevrouw sluit zich niet meer aan in de rij voor de kassa. Mevrouw zal voorbijgangers en winkelpersoneel nooit meer haar brede, hagelwitte maar geveinsde glimlach tonen waarachter haar onzichtbare, verwrongen ziel schuilging die verborgen bleef in de cocon, in het harnas van haar…

Nu haar dagen begonnen waren te korten, nu haar borst verminkt was, waren wanhoop en vertwijfeling in haar innerlijk samengeklonterd tot massieve gesteenten en de neerslachtigheid was als een inktvis met zuignappen die haar in zijn onheilspellende omhelzing gevangen hield....…

Haar inktzwarte, wanhopige hart had zij met zich meegenomen, in zich gedragen, voortdurend, en het vergezelde haar als ongewenste reisgenoot, ongeacht de luxe en genoegens, die aan haar niet besteed waren.....…

Als momenten van de meest wurgende, ziekelijke en ziekmakende wanhoop herinner ik me de tijd, denk ik terug aan die zomer waarin ik mij bevond voor die woning in de C.-straat, die zich als een langwerpig lint, als een krocht uitstrekt.…

de gevels en hoe ik tenslotte mijn heil moest zoeken bij die hulpdienst die echter geen hulp bood voor wat betreft de verre, verloren vriend, schijnbaar voor altijd verkerend in transatlantische contreien en sferen, naar wie mijn hulpeloze, intens machteloze armen en handen zich, figuurlijk gesproken in zinloos, zinloos verlangen en machteloze, wanhopige…

Hij had altijd tijdens de vergaderingen met schijnbaar goedmoedige, tevreden en rustige blik in het rond gekeken; nooit was daaruit een spoor van angst, vertwijfeling of verwildering naar voren gekomen. Wellicht bestond zijn rust uit het vooruitzicht van de daad waartoe hij heimelijk maar onwrikbaar had besloten, de daad die voor hem de verlossing…

Een volwassen man van achtenvijftig jaar ligt hele dagen op de bank en kijkt mij hulpeloos, hulpbehoevend en vol wanhoop als een zombie in de ogen. De sigaret is nog zijn enige en ultieme troost. Hoe ver zijn nog het wurgkoord of de fatale sprong voor de Intercity?…

Als zij weer in het zwarte gat van het venster moet staren dat haar aangrijnst als een braakmiddel, voelt zij zich als aangevallen en belaagd door de demonen van de nacht. Met grote, bruine, kinderlijke en hulpeloze ogen beschouwt zij de wereld en haar haardos of wat daar van over is, ligt als een grijze, warrige bos op haar schedel. Ze doorstaat…

Een hoge omheining, een forse, groen geverfde en met klimop begroeide balustrade verheft zich in Tilburg Zuid naast de spoorbaan die de stad met Den Bosch verbindt. Zij dient om de wanhoopspogingen van de betreurenswaardige slachtoffers van het "psychiatrisch regime" op Psychiatrisch Ziekenhuis "Jan Wier" te verijdelen. Velen waren niettemin…

Het zijn curieuze, wonderlijke halfronde balkonnetjes die ik plotseling opmerkte en waarop mijn oog viel tijdens mijn wandeling door de Noordstraat onlangs. Ze bevinden zich hoog aan de gevels alsof ze een uitnodiging zouden moeten vormen voor de wanhoopsdaad van een zelfmoordenaar. Verderop in de straat tref je dan ook nog en wel sinds veertig lange…

De vraag doet mijns inziens ter zake of de wanhopigen en gedupeerden die hier aankloppen veel moed kunnen putten uit dit luttele woord.....…

Er rust een schande op iets weten, als niemand heeft gevraagd te spreken, en er is geen tijd meer voor elkaar. Vroeger was het beter. Vroeger was het altijd beter. De weemoed in een oud gedicht blijft echter niets dan woorden, stijl zonder gezicht. Mijn hart gaat uit naar oude dichters, gekweld en kwellend in hun zelfverzonnen romantiek. Mijn ziel hunkert…

Al jaren sjouwt hij rond door de stad, wanhopig, afgedankt door hulpverleners, rusteloos, vertwijfeld, eenzaam, als een verkapte zwerver, op zoek naar de vrouw die hij nooit zal verwerven....Want er bestaan paria's, uitgekotst door deze maatschappij....…

Het was een drukke bedoening bij Café-Restaurant "Anvers" aan de Oude Markt in Tilburg op een dag waarop de hitte zegevierde. Jonge meiden en jonge mannen, in het zwart gekleed, liepen bedrijvig af en aan, balancerend met het dienblad op de handen. De vriendin die ik hier zal ontmoeten, mijn geliefde ex-collega met het gehavende gezicht, moet vandaag…

hun kooitjes die in een lange rij staan opgesteld; de arme en zozeer kwetsbare diertjes die hun vleugels niet kunnen uitslaan; waaraan het weidse en wijde luchtruim, hun geboorterecht niet gegund is; de beestjes die als vertwijfeld en nerveus hippen in de te kleine kooitjes; de valkparkietjes met hun parmantige, rechtopstaande kuifjes die mij als wanhopig…

Het spijt me zo dat mijn wanhoop oversloeg en je pijn deed. Vergeef me alsjeblieft. Ik hou heel veel van je... Alleen je snikkende Yuriy “ Bjarne las de brief tot tweemaal toe. Hij kon het niet goed duiden. De emoties waren zo hevig en er werd duidelijk door Yuriy gemanipuleerd.…

Tja, de controle ligt natuurlijk nog steeds bij onszelf, maar mijns inziens worden we wel steeds afhankelijker van al die 'slimme' technologie. Zomaar een gesprek van deze tijd: Ik: "Hey Google, zet de verwarming drie graden lager." Google: "Zou je dat nu wel doen? de vorige keer.." Siri: "Huh? Google? Mooi is dat. En ik dan?" Ik: "Bemoei…

Ze hebben lange halzen die verlangend en wanhopig reiken naar het licht, zoals wellicht de patiënten die het restaurant bevolken - gekweld en overbelast door hun kwalen - wanhopig verlangen naar gezondheid en genezing.…

Het kind ziet in wanhoop hoe zijn geliefde moeder er steeds weer onderdoor gaat. Hij voelt de machteloosheid, de wanhoop. De zoon wordt puber. Vlucht weg in drugs. De man en vrouw verzoenen zich. Over slaan wordt niet meer gesproken. De dader wordt rap gevonden. Het zijn de drugs. Hij wordt veroordeeld. Hij krijgt levenslang.…