Alle inzendingen over wast

De maagdelijk witte wastafel is besmeurd met rood, zo te zien, bloed. Enige scepsis, maar toch spuug ik opnieuw. Weer die donkere vlekken voor de ogen, een paar tellen sta ik te trillen op mijn benen. Kan mij al niet meer herinneren wanneer ik dit voor het laatst had. De aanleiding is maar al te helder. Een paar dagen eerder voelde ik mij onoverwinnelijk…

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - * wast - groeit, toeneemt…

Open en eerlijk, naar ik dacht waardevol, uitgroeiend tot een zeldzaam juweel van kracht Nu, geschonden door invloeden buiten onze macht. Verkracht, als blijkt dat het gewogen woorden en vermolmde beelden waren, die we deelden. Twijfel knaagt rafels aan het mooiste geschenk : Vriendschap…

De jonkvrouwe Adelaide was zindelijk tot in het morbide Zij poetste haar lorgnet en waste haar bidet Met waterstofsuperoxide…

's Morgens wordt hij in mij wakker , staat met mij op , wast zich en scheert mij , we nemen samen afscheid , lopen samen door de straten .…

Des middags steekt de Zon, die zoet is als het daagt*, Zo wast* der Minnen brand*, hoe men ze langer draagt. - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - dag wordt neemt toe Liefdesvuur…

De rijzende zon - zelf bloedrood - wast in zee de lansen waarmee zij de nacht als een everzwijn heeft doorspiesd. Op het strand zit ik met scharlaken spatten op mijn gezicht ten teken dat ik deze slachting heb aanschouwd.…

Het zal U dus weldra letterlijk bezuren Omdat U zich niet even wast na ’t frituren!…

urenlang tapte schonk liep opende praatte waste zwaaide zij haar scepter niet te verleiden tot het vertrekken van ook maar één spier leidend tot een lach oh mooie barjuffrouw ik wacht en smacht…

Alias meubelstuk enkel te dagen houdt hard leven aan in het kijken zonder schim naar een kaars in brand; wat niet weet ook niet deert zonder het begaan, harteloze daad alsof paraffine de pit wast uit je hand.…

zij wast als de vloed en ruist met donkere vlerken dreigend als de branding. En sist verderfelijk als schuim.…

nu lange monologen zijn vervlogen kijken de honden op, herkennen dit als simple waste of time.…

Dat ze daar in dat atelier waar ze nog steeds woonde, niet op zichzelf kon blijven, dat kon iedereen inzien op grond van haar voddige kleren en de vuiligheid waarin ze leefde, dat ze zich niet meer waste, en zo teruggetrokken en zonder frisse lucht achter haar gesloten luiken, dat het haar dood zou betekenen.…

Titel : Het barre land vertaling van : The Waste Land Categorie: poëzie Vertaald en becommentarieerd door Paul Claes Uitgever: De Bezige Bij ISBN 978-90-234-2538-0 Prijs: 29,90 euro ‘The Waste land’ van Thomas Stearne Eliot is een van ‘s werelds meest becommentarieerde gedichten.…

Hoort bij een mijn stralend humeur die al mijn zorgen weg wast, bij de stralende zonneschijn een scala geeft aan kleur.…

een vrouw is verliefd ze stuurt berichtjes hij antwoordt niet altijd elke stilte heeft een angel zij trekt die uit en legt ze in een laatje op alfabet bij de c stopt ze ermee dicht elk gaatje wast haar kleren betaalt rekeningen de man stuurt een berichtje zij antwoordt niet nooit…

de brandende zon wordt verzwolgen door de zee op de zandbank - het is altijd lente in de hal van het station bij het koffietentje de zorgvuldige achter de nieuwste computer wacht op zijn beurt de van der made weg maalt de polder tot waste land eenzaam spelend kind investeringen van een wandelende tak zondag in de file…

Storm in mijn benen Door jouw aanwezigheid Ze schudden en trillen Stil staat de tijd Orkaan in mijn aderen Bloed blaast door mijn hart Vuur aan mijn vingers dat jou met warmte wast Vrij vlammen met me Regen op mijn ribben Hagel op mijn borst Vrij vlammen met me In de tornado Houdt mij vast…

Bloed, fluim en weer de regen waste ze schoon. Van geologie tot oproer. Geen weerstand boden ze De ondersten, onaangedaan door hartstocht en passie. Nog voor de geschiedenis een onvoorspelbaar teken. Zonder vrees. Onschendbaarheid is een diep verborgen wens van alles wat beweegt in het eindeloze spel.…

je wast mijn haar bij de dorpspomp giet je bekers water over mijn hoofd 's avonds loop ik de woestijn in alleen onder de groeiende maan tot de stemmen achterblijven eeuwig wil ik hier zijn…

Eliot en zijn Waste Land, over hun jeugd vol zoete herinneringen. Ze luistert naar hun gebroken levens en hun dromen, die wegrollen. Zonder twijfel zal ze bloemtuilen in hun kussens planten. ------------------------------------- uit: 'Een middag wit als melk', 2001.…

Eliot en zijn 'Waste Land', over hun jeugd vol zoete herinneringen. Ze luistert naar hun gebroken levens en naar hun dromen, die wegrollen. Zonder twijfel zal ze bloemtuilen in hun kussens planten. ------------------------------------ uit: 'Een middag wit als melk', 2002.…

Vandaag slaapt haar spiegel Druipt de hemel van haar zacht Waar zijn de onafhankelijke Hij die mannenkleren wast Hij zwalkt de treden op of af Drinkt uit haar ronde schoonheid Toevallig zocht de nonchalance Rood geverfde beelden buiten Strijden er geen ridders onlangs Zag ik hun zwaarden bedolven Vandaag stonden namen stil…

Een bruisende rivier stroomt door mijn rug en ik word meegesleurd; mijn vage onrust wast tot ongeremde wanhoopsdaden. Ik klamp me vast aan mijn saxofoon: een glanzende brulboei verscheurt de nacht met hese kreten.…

moedeloos dwaalt de zwerver langs wegen van zijn geest etend uit afvalbakken van ervaringen het verleden koekt als oud vuil aan zijn lichaam vast hij wast zich niet op zoek naar vergetelheid drinkt hij zichzelf een toekomst zonder uitzicht toe die hem opnieuw doet zwerven langs wegen van zijn geest de wereld is zijn dakloos huis…

Ik ben de zon, Die met warmte naar jou kijkt, De maan en sterren, Aan de hemel Ik ben de wind, Die zachtjes jouw naam fluistert, De roos, Een bekende geur Ik ben de regen, Die jouw tranen weg wast, De herfst, winter, lente en zomer, Allen in èèn Ik ben degene, Die altijd achter jou staat Jij bent, Nooit alleen…

waarom ik snap het niet hoe kan dat nou ik wil nog zo graag weg met jou maar ik kan het niet het lukt niet meer 't zit in mijn hoofd het wil niet meer ik kijk ik huil wat en ik zucht er zijn wat hersens op de vlucht ik kan ook bijna niet meer lopen m'n schoenen aan doen of veters knopen de koffie wordt me nagebracht en iemand wast…

hoe jij en ik vier uren van elkaar gescheiden hetzelfde doen jij wast af en ik droog de vaat, even later wisselen wij elkaar af het gebeurt onafhankelijk van elkaar: wij niezen op hetzelfde ogenblik komt van het afwaswater en nog eens en nog eens morgen wordt het mooi weer hoewel de verwachtingen regen en harde wind voorspellen…

Haar leven is gevuld met mensen Met feestjes, parties enzovoort Maar eenmaal thuis na afloop van Is er niemand die haar hoort Ze wast de lach van haar gezicht En laat haar schouders hangen Duikt dan alleen in 't kille bed Met haar onvervuld verlangen De onrust in haar slaat dan toe De nacht lijkt op een eeuwigheid De mensen zien haar…

Heel veel water schoont en zuivert van het kwaad wat in de boeken staat is als een leugen water schoont en zuivert wast onfrisheid van ’t gelaat maar zie de mens hoe zij daar staat met vuil gezicht gewond tot in haar ziel zij haat dat zij nog steeds bestaat zij bidt haar god dat hij ook haar verlaat zij bidt haar god om water…