Alle inzendingen over woestijn

De stem van iemand die schreeuwt in de woestijn.…

Een warme stille woestijn sluipt langzaam in haar hoofd Mensen staren en gebaren Alsof geen van hen gelooft dat zij kletterende watervallen voelt niet hoort.…

Verdwaalde tranen doorkruisen uitgedroogd zand, vermoeid en eenzaam…

de hitte loeit in as van vele dagen myriaden zingen hoog een droog geluid vibrerend in de stekels van verdorde distels de laatste tranen blinken in het zout van witte meren, het verdriet is hier al eeuwen oud dit leven lijkt gedoemd te sterven maar het erven van de dood is weer herboren worden uit de schoot van de woestijn…

In het noordelijkste dorp op aarde In het graf van een stad De gerafelde brand van de woestijnen Waar niemand kan leven besta ik En besta ik alleen Mijn voedsel maak ik uit niets Water uit marmer, vuur uit een rots Gebrand, verhard, gelooid In het lege blazoen van de wereld Besta ik, het leven.…

alleen in de zon de vlakte zonder branding een sterk visioen misschien een luchtspiegeling groeiend verlangen naar water stikkend in het koude zand zonder later…

turend naar de kim ingepakt door stofwolken zie ik kamelen…

Was dit de Sahara, een woestijn in Australië, de Gobiwoestijn in China? Over de Gobiwoestijn had ik recent een boek gelezen, waarin werd vermeld dat de oude beschaving van Lemuria deels onder deze woestijn was verdwenen. Ik begreep er helemaal niets van. Was dit niet een ordinaire droom?…

Er blijft, of men wil of niet, een groot duister mysterie, waarover alleen het geloof licht kan verschaffen en wel een licht dat niet van deze wereld is en dat alleen gezien kan worden door ogen die oplettend zijn en die door de dingen heen kijken.…

je wast mijn haar bij de dorpspomp giet je bekers water over mijn hoofd 's avonds loop ik de woestijn in alleen onder de groeiende maan tot de stemmen achterblijven eeuwig wil ik hier zijn…

amos de woestijn zal morgen bloeien als een roos ga naar buiten raap de rijm op voor de zon die smelten doet en koel je tong zodat die noemen kan de duizend soorten mos en ieder trillend haartje en de verborgen knop die op de lente wacht ----------------------------------------------- 24 december 2001 zonneleen 24…

Achterhaalde woestijnen doemen op Dorst en waanideeen zijn hier genoeg Zweet verdwijnt hier als bier in de kroeg Een echte oase of rest mij de strop? Gelukkig zijn dromen vaak nog bedrog En lijkt alles te verdwijnen in mijn kielzog…

je woestijnt weer na ons paradijzen groen wordt geel verzandt geheel ik dacht dat jij de weg zou wijzen jouw zon scheen zacht maar ploert nu koper aan een verre horizon jij was mijn meertje en oaasde schitterend in kleurenpracht ik versjok het kale land jouw hand heb ik verloren nog spiegel je mij fata's voor maar de morgana's…

Op de kade van Tarifa, waar wij met onrustige handen ons staren bedekken, dwarrelt zacht de vluchtige woestijn. Vanavond zullen de vuren aromatische geuren en licht verspreiden terwijl wij oude verhalen van kruisridders en Saracenen vergeten.…

Op blote voeten Door brandend zand Een woestijn Vol zoekende mensen Klein En stil Doorkruis ik de vlakte Op zoek naar het geluk Dat ik ooit kende De uren kruipen langzaam voorbij Gevolgd door dromen En idealen Ooit vind ik hem terug, die andere kant Op blote voeten Door brandend zand.…

de donkere woestijn van gitzwart zand lacht je uit wanneer je denkt een wit licht gezien te hebben strompelend kruip je verder door de droogte op zoek naar water het hoongelach overstemt je zware ademhaling je zit vast in een kubus waarvan de zijden niet gelijk zijn…

ZAND EROVER riep de roepende in de woestijn…

zand woestijn een bodem van een dode zee met resten van wat schelpenzand het wit gebeente en duinenlijnen die verdwijnen in de spiegeling van mijn eigen fata-morgana trillende luchten zuchten gelaten maar mijn blik reikt alsmaar verder dan het weerkaatsen van mijn droge stem die geen echo meer vinden kan…

een zonnestraaltje richt meer schade aan dan een lichtzwaard of laser voor al wie zonder water de woestijn in trekken wil…

Woestijnen worden polen, polen worden water. Stof wordt ijs. Als er genoeg stof heeft gewaaid, zal hun hart dan ook eindelijk smelten?…

Bloed drenkt de woestijn. Wrange vruchten torst zij thans - een verkilde oogst.…

oker dalende zon in Afrikaanse woestijn giraffen zoeken de horizon magisch…

Voor mij is het lijden aan zielenpijn gelijk aan het dwalen in een dorre woestijn, terwijl ik snak naar een oase.…

Een koe, een olifantje en een muis lopen door een woestijn. Een woestijn die de regen best kan missen. Een woestijn die met regen zijn eigenheid kwijt zou zijn. Die koe, dat olifantje en die muis lopen daar. Zij lopen maar ze lopen niet gezamenlijk. Alledrie lopen ze in dezelfde richting maar met ruimte er tussen.…

Soldaten missen vrouw en vriend in bed, Dus sturen zij hun schriftelijke zoen, Met de externe post: ruim twee miljoen, Veel geld in tijd van mail en internet. De Grave zegt: 'Kom, kom, niet overdrijven, da's toch niets om over naar huis te schrijven.'…

zie een karavaan van mensen Wachtend in de rij Storm in hun hoofd En het zand in hun ogen De groene vruchtbare aarde Aan de andere kant van het hek Belooft rust en overleving Hun oase is mijn werkelijkheid Ik zie een kind een zandtaartje scheppen En eet vrolijk met haar mee De storm is iets gaan liggen, daar In mijn polder en haar woestijn…

Je voelt je klein en het doet pijn om roepende te zijn alleen in de woestijn. Schijnbaar hopeloos, een leegte, eindeloos. Teleurgesteld en boos. Een leven wat ik niet koos. Compleet gestoord.... Niemand die je hoort, geen enkel woord! Alles in de grond geboord. Mijn liefde is gesust, mijn energie geblust.…

geruisloze winden dragen het stof dat valt op de daken van de huizen die hier ooit stonden in mijn dromen knarst het tussen de van water ontvloten tanden achter de droge ruwe lippen van mijn mond de universele ruis zaait zich overal, in visie, zicht en verstand, en doorheen het verglijden van het besef van tijd ziet de vreemdeling toe hoe de woestijn…

Nu hij als een zielige prins over Ardennen-bospaden waggelt en klaagt over premier Charles Michel, vind ik hem opeens sympathiek. Altijd een operette-figurant geweest, die bokkesprongen maakte zodra paparazzi naderden, vertelde de broer van koning Filip over z’n milieuvriendelijkheid, daterend van 2008. Het had weinig gescheeld of prins Laurent en zijn…

vrijen dat het een lieve lust is met heimwee in de botten naar woestijnen waar gejaagde herten lafenis vinden…