Alle inzendingen over zenuwen

de stilte valt harder dan steen zo ineens sta ik alleen ben ik het punt van aandacht geleid door inspiratie die wacht totdat ikzelf de stilte breek en dan de woorden kies en spreek over deze mensen, voor mij in het dal giet ik zinnen als een waterval vervuild water laat ik meeglippen totdat de kanalen vastslippen…

Gulzig drink ik van de stilte. Contrasterende tinten staren mij aan, waanzin in de meervoudige betekenis van het woord. Ik waan mij in een netwerk van zorgvuldig gecomponeerde buigingen en strekkingen. Stelselmatig poog ik concentratie te verheerlijken. Gevoelens beneden het vriespunt, doch hittebestendig. Hijgend…

Omdat Picnic groter wordt, de kleine klanten links laat liggen, zijn we genoodzaakt naar de winkels te gaan. Oh ik weet best dat we dat nog kunnen, maar ja het was toch prettig toen je nog gewoon kon bestellen, men het thuis bracht en je het alleen op hoefde te bergen maar: grotere klanten zijn nu eerder aan de beurt, het lukt je niet meer om er sowieso…

De zenuwen van velen zullen er bij winnen.…

Ik heb mijn eerste prik. In de San Salvatorkerk in de Wijert, Groningen, waar onze huisarts met enkele collega’s op eigen kosten een priklocatie had geopend (hulde), kreeg ik en tal van anderen ons eerste vaccin tegen corona van het type astra zenica. Ik was, moet ik toegeven, een beetje zenuwachtig, want de media hadden bol gestaan van het gestuntel…

Velen denken een goed hart te hebben en hebben slechts zwakke zenuwen.…

Een eeuwig positieve ingesteldheid helpt je niet altijd vooruit maar het werkt zoveel mensen op de zenuwen dat het op zich al de moeite waard is.…

in adagio het corpus van genot, robuust het silhouet dat de morgen voorspiegelt en een zenuw raakt als men door een nachtzoen geletterd is gemoord.…

Het beest, dat iedereen heeft beet gehad, werkt dus niet langer op m’n zenuwen. Ook het kabinetsbeleid zal later blijken af te lopen met een kater.…

fantoompijn voelt mijn rechterhand zoekend om zich heen is zo vertrouwd mijn verstand stuurt geen zenuw aan laat staan een spier - spastisch conclaaf- buigt zich zo om rede ratio zwerft alleen er is meer gesneden dan nodig leek…

Met lichtgevulde hersens in de tuin, in het verschiet weiden de zenuwen en op kniehoogte snuffelt God wat in een bries van oud behagen. O, tijd van lauwe kranten en gesprekken, het leven klotst stompzinnig uit mij voort! ----------------------------- uit: 'Bij bewustzijn', 1996.…

hier en daar slingeren magazines ik tracht geen blijk te geven van mijn zenuwen ze jagen immers toch zinloos door mijn hele zijn. iedere verzekerde sterveling is bekend met het geschoffel in het gebit de verdoving tot en met het onverbiddelijke meesleuren met wortel en al.…

Als ik in jouw ogen kijk dan voel ik mij verliefd, want door je mooie diepe ogen wordt mijn hart doorkliefd en als mijn hart zo wordt getroffen kan ik het niet laten, dan moet ik uiten wat ik voel en mijn remmen loslaten En als mijn remmen dan bezwijken stap ik op je af, ik bezwijk dan van de zenuwen en stuur je deze brief, (wat laf)…

Kijk in de diepte van het water alsof het leven is, want, kon ik maar, kon ik maar; een foto met mijn ogen maken, levend hart en zenuw raken, zeker zijn van beelden, als alles niet meer zeker is, geven wat niet gegeven kan worden, woorden knopen aan de levensles die mistig is voor droge ogen, beter weten en nooit vergeten, klimmen in oorlogspuin…

uit de ruïnes rijzen zenuwen ze razen door de buizen van het huis kneuzen de ruimte waar mijn gemoed geduldig veinst slechts mijn gemoed te zijn en niet de bruisende bron van mijn gebundeld wezen ik sla op de vlucht voor de kraaien in mijn haar mijn woorden glijden uit vergeten mijn inborst te kneden ik sta op de rand bereid over lijken…

vragen of ik weet wat liefde is dan zeg ik nu al dat jouw hart mij lezen kan Warm en zo lief, teder de werkelijkheid lijkt even weg wegen die mij nu zullen leiden totdat ik weer in je armen rust al ben je nu maar voor even weg Ik voel veel meer dan ik kan verwoorden woorden schieten ook tekort het gaat verder, dieper en is intenser zenuwen…

met mijn tenen over de rand kijk ik naar beneden zoek een goede reden voel me als een krant met mijn tenen over de rand zie ik honderd mieren lopen ben ik zenuwen aan ‘t slopen heb mezelf niet in de hand met mijn tenen over de rand dwing ik mij opzij te kijken zal wel op een angsthaas lijken val behoorlijk door de mand met mijn tenen…

au dat doet pijn aan mijn ogen die onbeschaduwde bloemenzee zo rond midderdag bij heldere zomer au rood steekt door mijn netvlies recht in mijn zenuwen geel prikt in mijn oogkas krast in mijn kegels en staafjes mijn oog traant oranje loopt over mijn wangen au blauw pijnigt mijn hersenen met luchtig venijn groen geeft even adem hemelzijdank…

gloeiend heet de roodgebrande punt vooruitgestoken in de mond niks lezen van de tekst met “doodsgevaar en ongezond” het is de steunpilaar voor hem en haar de gloeidraad van de zenuwen de vlam er in en klaar de rust komt weer en inhaleer en blaas weer uit je ziet het ritme van de opengaande twee de longen die zich vullen en toch is…

Op een zonnige winterdag, bij een plaatselijk voetbalterrein, begon het met een vriendelijke "goeiedag" al mocht dat van mij gerust wat meer zijn Je droeg een zwarte sjaal, die het door jouw zenuwen leek te begeven, Je was toen al mijn nachtegaal, die ik met Valentijn gerust een nieuwe zou geven, Je goed gevormd figuur, en je spontaniteit…

spanning nog ongelooid blijft hij bij zijn leest de altijd trouwe pen leest zijn vlottende gedachten hij stuurt en stuwt zijn onbestemd ideeëngeweld door de inkten tijd van over altijd wereld op zoek zonder ooit te vinden naar wat moet en altijd zal geweten getormenteerd noemt men hem een bestaan zonder reden drong zich aan hem op van zenuwen…

Zij is, in het raam een meisje, een schatje en ze werkt je danig op de zenuwen – je hebt een borrel nodig, denk je, maar bij elke slok wordt je lichaam weer wat zwaarder, een gapend gravitatieveld.…

je lippen krulden pijn er vonkte woede in je ogen, maar je stem fluisterde fijn je daagde uit met mij de grenzen te passeren het gevaarvolle genot van balanceren te proberen je lichaam vroeg me het te breken, zo dat je je kon overgeven en op de toppen van je zenuwen kon zweven ik heb je niet gespaard en rauw genomen we gingen…

Mijn zenuwen bezweken onder de druk van de bedrijvige werkzaamheden en mijn tranen vloeiden toen de chef mij kwam mededelen: "U past niet binnen de cultuur van ons bureau". Weer was ik een "displaced person.....…

Later draaide ik van de zenuwen alle getallen om, waarop de meester mij tegen het bord smeet. Thuis had ik alleen radio: Paulus de Boskabouter. En nu heeft Eucalipta jou verteld dat jij ADHD hebt? Kind, je hebt groot gelijk. Gooi die rietsnoepjes van haar maar weg, er mankeert helemaal niets aan jou. Zie ook: http://www.psy.nl/index.php?…

alle stoepen mijdend met een uitgestreken kop scheurt die het verkeersplein op hier en daar wat auto's snijdend moed en een groot hart adrenaline neemt de risico’s apart de spiegel kaatst beweging langs bewegging het pookje als pikkie in verheffing bewustzijn is vernauwd tot de cabine alleen de weg het razend remmen zijn in staat zijn zenuwen…

frustratie zonder enige gratie je werkt me op de zenuwen ik wil je graag van me afduwen maar de liefde blijft te groot dat wordt me nog mijn dood je zuigt me volledig leeg waar ik me ook heen beweeg steeds sta je weer klaar met je opmerkingen daar ik kan niet vluchten je ziet me zuchten en het maakt je ongelukkig en soms oh zo nukkig…

rijm die op de daken van de auto's ligt licht knisperen van woorden als ijspegel vallend, het kraakt van jou en mij, bliksemt dondert de hamer van Donar op een donker gezicht dan het een worden en deel van het al zwijg jij zenuwen gespitst, te gevoelig geworden voor aanraken door ademhaling, strijken van zijde, kijken naar aura's verglijden…

hielen zou hebben gelicht wervelende wind verwaait zijden herfstdraad als het pad donker en onheilspellend wordt het daglicht in razend tempo verkort en de omgeving gaat ruiken naar onraad vanaf hier is elke stap er één teveel om te verdwalen in grillige schaduwen die spontaan verschijnen op het toneel spelend met de toppen van mijn zenuwen…

Na dertig jaar trouwe dienst gaf de lamp het op, althans deze ging aan en uit bij tussenpozen, wat mijn trouwe Ilonka ergerde en op de zenuwen werkte.…