Alle inzendingen

Zonder voorzorgsmaatregelen is het doorstaan van de oppositie voor een promovendus met reumatoïde artritis een peulenschil vergeleken met het ondergaan van de aanslagen die tijdens de daaropvolgende receptie worden gedaan op wat nog over is van de hand die de felicitaties in ontvangst neemt.

Niet bij opsporing verzocht omgeroepen mijn foto niet op posters getoond Peter R. de Vries haalde ik nét niet mij aangeven wordt nog niet beloond Toch ben ik eigenlijk een crimineeltje verder ben ik eigenlijk heel lief Je hebt het misschien al geraden ik ben gewoon een hartendief

Ja daar sta je dan. Maatje 42? Nee mevrouw, die hebben wij helaas niet meer. Bij de vraag naar maat 43 lachen ze je bijna uit. Nu zou je toch denken dat de hedendaagse maatschappij ingesteld is op deze steeds meer gangbare schoenmaat 42. In de praktijk valt het vies tegen. Ze zijn er wel, maar d...

hoe zou ik kunnen de duizeling weerstaan mij eindeloos te verliezen in de koelte van je diep ingesneden bestaan als je haast teugelloos ja uitdagend je charme evoceert onder een pergola in de schaduw van halfwilde rozen

en als de tijd daar is gekomen dat er niets meer voor ons rest dat zelfs stilte is vervlogen als een bel die levens lest die kleuren draaiend ver vervagend in zichzelf vrede kent en de zin van wat we waren als een droom op jouw ziel ent sluit dan mij nog in je ogen en neem ons in j...

ik zag je bij het onttreden van de drempel mijn hart sloeg op hol daar was de prins van dichtbij daar staande in zijn blauwe gewaad. hij lachte me toe en in mij bekroop een niet eerder gevoel van verlangen. wie is toch deze prins in deze vergankelijke straat? kijk de chaos van de leve...

Aan het einde van een lange pad Onbewuste wereld die op mij wacht Zonder tranen en zonder pijn Deze lange weg heb ik toen gelopen Het vervaagde mijn pijn en verdriet Deze wereld... In de...

‘t Zit in de schaduw van het mooiste licht. ‘t Zit in de rimpels van m’n eigen gezicht. ‘t Zit in de liefde en ‘t zit zelfs in haat, ‘t zit misschien wel verborgen in het allergrootste kwaad. ‘t Zit in de glans onder elk laagje stof. ‘t Zit in de smaak van ‘t bitterste lof. ...

Op de vleugels van 't zijn Balancerend op de drempel langs je lippen trilt geluk maar je ogen tonen twijfel 't gevoel staat onder druk Als de stilte wordt verbroken door 't verstand dat met ons lacht strelen zachtjes onze handen wie had dat van ons verwacht? Ik wil het zelf ook nie...

Stuk voor stuk in elkaar gewikkeld en gedraaid sierlijk om zijn voorganger heengebogen staar jij met je lotgenoten naar de buitenwereld Open Naakt Onbeschermd Wachtend op de tijd dat je verkleurt vergaat en weggezet wordt opgaat in de massa in het niets Net zoals het leven

Mijn lichaam was ooit mijn huis, waarin ik me veilig voelde. Totdat jij de deur aanraakte, en steeds een stukje verder ging. Nu heb je zelfs de trap gevolgd, die leidt naar mijn gedachten. Lopend door de gangen laat jij me niet alleen. Al zou ik een hek bouwen om de muren van mijn huis...

ik leg mijn vraag gedegen neer niets blijft het dromen stoppen en niets houdt mij tegen de woorden te rangschikken op geheel eigen wijze die wie stopt mij te kiezen voor deze liefde dagen tollen om mijn hoofd zorgen komen en gaan het verband van deze samenkomst is gebaseerd op het onbekende.

Het was een stille, korte stoet. Wij wreven onze handen en keken elkaar aan alsof we elkaar begrepen, alsof we onszelf begrepen. Natuurlijk was het koud en iedereen was op tijd. Er werd gesproken over recht en over krom, het woord waarom lag ons zwaar op de maag. Het was gaan waai...

In een café in de Jordaan was ik, waar een tot op de draad versleten man, met zijn hoofd op tafel, vredig sliep, naast een jukebox, die op topsterkte een twist voortbracht, waarop twee enigszins verwilderde jongelui en een vader met zijn hooguit vijfjarig dochtertje, aan het dansen waren met de hoe...

De meeuwen zijn als laatste vertrokken (Tragischerwijze het vissen verleerd) Hier stak men de handen uit de mouwen, hier zwaaiden vrouwen een afscheid dat pas veel later zou komen en toch altijd te vroeg. We hebben niet genoeg gebeden, klonk het in de kroeg. Maar ook die geluiden ...

Erkenning is een medicijn, soms komt het heel onverwacht, zo maar van iemand, waarvan je het niet verwacht. Een kleine aanraking, terwijl je een broodje koopt, het komt uit het niets, zelfs niet op gehoopt. Zoiets kleins is al genoeg, om een lach te ontlokken, je voelt je opnieuw bij...

ik word niet wakker meer heb het leven uitgeteld herrie schreeuwt vergelding in dromen over ruzie en geweld ze laten koppen rollen omdat diep van binnen iets beschadigd is waardoor de strijd weer moet beginnen ik wil ontwaken bomen en de hemel zien sluiers van de schemer raken kijken...

Wat heeft de douche voor sommigen een nare smaak. Wanneer het washandje langs je naakte lichaam glijdt, is daar opeens het moment dat alles in het leven verandert. Een bultje dat je nog nooit eerder had opgemerkt heeft gevolgen die verstrekkend zijn. En nooit zal het weer anders worden. Angst en onz...

Voor wat me 't diepste raakt vind ik geen woorden; ik kan de rimpels van mijn ziel niet zien noch ook haar glanzen óp doen lichten door een lied; het stil verdriet dat me ook nu weer vergezelt wordt wel getemperd door een lieve najaarszon; maar hoe de vreugde ooit begon, ik heb er 't ra...

ga maar staan denk ik daar waar rozen mijn kwetsbaarheid ontwaren ik, die nog steeds ontvankelijkheid zoek en haar, al is het ondoenlijk, tracht te bewaren mijn woorden kennen geringe, sobere klanken deze bloemen vertellen zelf wel, in geuren en kleuren, van schenkende blader...

help, onse spelling wort verkragt, ons moje nederlants koelbloedug omgebragt! vraag je mij naar ut waarom, dan is maar een antwort mogeluk: men vint ons kollektief te stom om onse taal te lirren, laat staan de reguls te hantirren: sgrijf maar soals je allus segt, dan komt ut best teregt. ...

Verdriet van een vriend raakt je diep bittere tranen van verlies zoete tranen als herinneringen de wortels van jouw bestaan langzaam weg gegleden een heel leven lief jouw verdriet raakt ook mijn hart vriend

Ik heb tegen je gelogen en dat spijt me zeer ik weet niet waarom ik loog maar 'k doe het niet weer 't spijt me heel erg ik hoop dat je 't me vergeeft en liegen slaat nergens op ik snap niet wat voor zin het heeft

Het orgel speelt een heel oud liedje beneden in de stille straat… Ik luister, leg de penne neder, berg in mijn handen mijn gelaat Een heel onnozel volkskoepletje, slecht drie, vier noten traag en teer; maar elke klank, die in mijn oor dringt, wekt echo’s in mijn binnenste weer. Ik ho...

de echte arrivés in het dichtersvak je ziet ze niet op internet daar voelen ze zich net even te goed voor om even met het aanstormend dichttalent gezellig quasi collegiaal een chatje te maken neem nou zo’n Hendrik Ido Ambachtsman uit Mokum het lijkt wel een marsman zo ver weg nog ver...

Een kikker zat graag in de regen het liefste op spekgladde wegen een wiel, heel gemeen reed over hem heen daar kon deze kikker niet tegen.

Een traan rolt over mijn wang, voel me alleen en ben bang. Ik droom van de tijden dat je hier naast mij lag, of weet je nog, dat ik je voor het eerst zag. Waren die tijden toen maar stil blijven staan, dan was je niet al bij mij weggegaan. Wist ik maar niets van die andere jongen, Nu ben ik v...

ik heb een raam zonder sterren of zonder enige waarde van jou tot mij en woorden, woorden om te vertellen dat wat ik ben niet meer is tussen steen en wolken vond je mijn naam om m’n ziel te overtuigen de vorm van een open zicht en diep zo diep breken vingers de zomer alvor...

Hun huid geschramd aan prikkeldraad en scherven hun ziel gekneusd hun vlees gekooid verscheurd van kamp naar kamp - in niemandsland zelfs niet vogel-vrij. --------------------------------------- uit: 'Vrede is eten met muziek', 2005.

De halve bomen staan niet verticaal. Hij heeft het druk en wachten duurt 'm lang. Geërgerd door de spoorwegovergang vervolgt de vent z'n weg diagonaal. Daardoor verkort de man, door haast gedreven, abrupt z'n wachttijd. Bovendien z'n leven.