Alle inzendingen

de orgelpijpen vallen hijgend dicht na hun halsbrekende toccata-plicht de galm versterft in deinende rimpels palliatief uitgeleid door hoofse klavecimbels partituren zien hun einde naderen dwarrelen neer als herfstige bladeren hobo en fagot slaken de laatste zucht wijl cello's vertrekken v...

”Zou ik wel of zou ik niet”; dit bedacht ik me toen ik van boodschappen doen de winkel uitliep. Ik ging dus niet op visite bij mijn pleegvader. Het gevolg was, dat ik een andere route naar huis nam en op een gegeven moment achter een vrouw aanliep die iets met haar been trok. Ik liep een halv...

je verdween zo snel als een ijsje smelten kan op een zomerdag

Wit hoeft niet stil te zijn in een iglo van papier is geen bubbel in de tijd maar constante geboorte wat gebeurt als je kleur met een moker kapot slaat wit is schansspringen wit is een spaceshuttle laat me aantreffen wat er voor mij nog niet was onder de tafel de postduif van e...

Over de kleuren is een sluier gewaaid, dun, zwak doorzichtig. Als je goed kijkt zie je nog het felle rood zachtjes neigen naar roze en het helderste geel - als de zon achter bewolking - soms even oplichten lang niet zo fel. Het leven biedt haar eigen bescherming tegen passie - ...

de helling op waar warmte breekt in vergezichten de zon in rimpels bron langs rotsen stroomt licht snijdt glas de pas af in doorzichtig existeren de glazen schijn gevat in filigrein van pijn sculpturen klinken kristallijnen tonen barsten als hun spiegelbeeld verstart in tijd ...

het Groene Boekje van de Nederlandse Taalunie het Witte boekje van kranten en tijdschriften de spelling wordt een speling van het lot waarin we ongewild verplicht (?) meeliften de Taal-"unie" met onnodige ongerijmdheden door helemaal niemand meer te snappen uiteraard wel door haar eigen ta...

zal ik ooit nog in deze wereld passen mompelt de man als hij met kleding aan een haakje zoekend door de winkel loopt zolang er rust is in het hoofd dan gaat het wel terwijl alles nu bezet lijkt, hoe zei die arts dat ook weer (?)

De ernst van de millenniumbug laat zich niet verklaren door beperkingen van de computerhardware, maar door het feit dat veel programmeurs niet verder vooruit kijken dan hun volgende opdracht.

Heeft het Groene Boekje afgedaan en komt het Witte ervoor in de plaats? Of is die spelling toch te tegendraads en wordt er teveel vrijheid toegestaan? Wat mij betreft geen grond voor pessimisme; ik zie de taal als levend organisme.

De mooiste dingen in de wereld zijn van geen nut, zie maar naar de pauwen en lelies.

Ooit was je nog ver weg iets voor oude mensen griezelige sprookjes Inmiddels ben je alom overheersend aanwezig terwijl je leegtes schept zoveel tranen uitzuigt dat alles rondom lijkt op te drogen Kom je zo dichtbij dat je het leven soms reeds op afstand doodt

Wat ik met Johann Wolfgang Goethe gemeen heb, is dat ik geen bal verstand heb van ornithologie.

van een muzikant wordt heel wat verwacht bijvoorbeeld varen op een boot genieten van de vliet in de Mozart Vloot opera's concerten sonates symfonieën strijkkwartetten Così fan tutte Il rè pastore vele ensembles brengen Amadeus tussen delft en leiden voor de koeien op de weiden lui...

oprecht in`t nachtelijk duister; verankert in `t licht, gedonder als ik fluister, wat Moeder natuur mij berricht.. de gouden kooi is minder mooi de tranen langs de navelstreng mocht mijn kind ooit gaan vragen; waar zijn wortels dan lagen in dit leven zo eng... tergend gemeen zijn de ...

Lief klein kwetsbaar vogeltje je hebt je sprong gewaagd, die grote sprong uit je knusse huisje Mijn warme omhulsel, jouw nestje was zo veilig al die tijd. Diep geborgen, nog verborgen voor de wereld, onze wereld, ons zo vertrouwd staat nu klaar met gretige handen van geef eens en kom ma...

Verzen maken is een ambacht, zeker minder moeilijk dan ivoordraaien.

Ik weet niet waar ik sterven zal. Ik heb de grote zee gezien aan de Zuidkust, toen ik daar was met mijn vader om zout te maken. Als ik sterf op de zee, en men werpt mijn lichaam in het diepe water, zullen er haaien komen. Ze zullen rondzwemmen om mijn lijk, en vragen: 'wie van ons zal het ...

De zuid-afrikaanse wijn, die gisteren nog als middel diende om mijn angsten te bedwingen, heeft mij vanmorgen gewekt met een misselijk gevoel. Zo begin ik mijn dag met paracetamol 500 mg en mijn vaste vitaminepillen. Doorgeslikt met een restje kaapse pracht. Ik wilde een gedicht schrijven vanmor...

”Wat je zegt ben jezelf, met je kop door de helft. Met je kop door de muur….” Zo ging een versje dat wij als kinderen op het schoolplein gebruikten. Hoe ouder ik word, hoe meer waarheid ik ga ontdekken in al die oude dingen. ”Wat je zegt, ben jezelf!” Ik vertaal dat tegenwoordig als...

inwoners van het licht morgen verwacht ik jullie aanwezigheid bij mijn graf spreek verblijd met hees gefluister vanuit mijn nimmer goed te maken hart laat de nachten bij me blijven teken ze desnoods op mijn gezicht maar zorg ervoor dat mijn naam op eeuwige stilte zal rijm...

door mijn lichaam, zegt ze, zwerft een slaap, zegt ze die al door het lichaam van mijn vader zwierf. dagelijks werd hij op zeker ogenblik in een nis gevouwen, en zegt: daar lag hij, zijn leden zelden gemakkelijk geplooid in de onverstelde, vale jas van slaap. zijn gezicht en handen absorbe...

Er komt hier meer dan stof en licht van oude dagen, men kende nog elkaar Bijnamen vaak en bijzondere beesten zoals de zieke geit van de boerin die naar Lourdes ging voor water, daarmee haar lievelingsdier genas, dat haar nog jarenlang van melk, van kaas voorzag tot op een dag haar tijd was ...

kom kleine meid kies voor geluk wat kan jou de wereld schelen je bent mijn grote puk ze maken liefde stuk door in het grijs te leven geen up's en down's maar altijd meer ontvangen dan ooit weg te geven nooit mocht jij dat koppie hoger steken ze maaiden onverhoeds je stil ver...

Geen vrouwenmond vermomd als urinoir? Dan ook geen frieten op z'n Frans gebakken Of supersize menu's in bruine zakken Of hete chickens op het repertoire En dat gele logo op die fallus-paal; Een boezem zonder tepels, zó banaal!

onzichtbaar maakt ze haar tongen los taaldekens die de poëzie bedekken in verzen die uit haar jas groeien in kleuren van vermiljoen en lichtzwart ze draagt haar rok steeds korter het zal wel zo horen in wilde dromen - ging ze op dezelfde voet verder soms doet ze haar k...

De bout benaderde verliefd het moertje Ik draai me innig in je net zo lang Tot wij moervast zijn gelopen Als het even kan een leven lang De moer stelde zich aarzelend halfopen Ze was nog jeugdig best wel bang Zou ik met één zo’n bout gaan lopen En dat nog wel een leven lang? Ik blijf...

Ik eet de mattentaart heel graag omdat ze zo lekker is met haar roosje dat uitdagend het bladerdeeg versiert. Rijzend in een gloeiend hete oven heeft ze haar kruimelig zuurzoete gouden mattengeheim ontplooid. Nu ligt ze voor mij keurig in twee versneden op een kleurig bordje vergezeld v...

verlaat ontsnapt de dolende zwerver aan het straffe land van tegenwind gelijk elk die anders oogt vaak niet wordt bemind en verwordt teneinde tot zijn eigen delver hij gaat zijn weg onbekend met enige verte zijn blik raakt de grond immers die draagt zijn benen waarom verder zien ...

Zwierezwaaien op een been nog één pijp wees me genadig zwaartekracht laat me maar klagen over steen en beenzaam ouder worden blaas de moedeloosheid uit je oren en lach de spiegel in scherven wordt de oude mens geboren wanneer het geheugen gaat zwerven stram van leden maar nog vol ...