Alle inzendingen

Ongrijpbare woorden hangen in de lucht, Zoals luchtbellen, vol van liefde.. Nieuwe gevoelens overspoelen mijn hart, Zoals jouw aanwezigheid, onmisbaar.. Jouw ogen kijkend in de mijne, Gevuld met zekerheid.. En mijn hand gevouwen in de jouwe, Waar ze haar plaats gevonden heeft..

Twijfelend tussen hier en niet Heeft het duister toegeslagen. Even was het licht verdwenen, Samen met de hoop, Om nooit weer terug te keren...

het moet niet gekker worden nu geeft Cruijff Verdonk de schuld "uitschakeling was niet gebeurd, als de naturalisatie was vervuld" tenminste, zo beschrijft de krant het zwart/wit gedrukt Oranje-betoog van onze grote Johan Cruijff die recht door zee is, nimmer loog het is dus duidelijk ...

De mooie communiste had geen fluit. De armoe die ze leed, wist niet van wijken. Een echtgenoot kon haar wellicht verrijken. Ze vond een heer. Hoe rijk zag die er uit! Hij wilde wel een nestje met 'r bouwen en vroeg terloops aan haar: 'Bent u nog vrij?' Het klikte snel: gemeenschap wilden zij...

u vindt het wellicht overdreven maar er is een oplossing voor al uw energietekort iedereen is wel eens flets en tot niets in staat, behalve ademhalen, liggen, zitten het geheim schuilt in deze twee suikerklontjes, die rectaal en oraal ingebracht op zoek gaan naar elkaar daarbij een beet...

Als beren boeren blijven plagen mag je ze wel verjagen. Desnoods, als ze van land verhuizen, ook nog ontwormen en ontluizen. Maar stop met het ontberen door kogels uit geweren !

stook de vuren loeiend heet er branden engelen in de rook waar ik de namen niet van weet ze spoken door mijn geest het was richten op gezichten om de laatste blik te missen voor de kogel floot en insloeg met een niet te missen dood kan hun stemmen niet vergeten ze knage...

De werkweek zat er bijna op, we keken elkaar aan en wisten dat de strijd kon beginnen. Quake1, deathmatch, een server werd aangemaakt, de deuren naar andere afdelingen afgesloten, een weekend lonkte, maar er diende eerst te worden afgeschoten. Area 51, voor velen van ons een favoriete arena, want he...

De individualist Die in zijn eentje zwicht Voor weer een nieuw gedicht Heeft slechts gegist En alleen beslist De samenwerker wist Dat wie in zijn eentje vist Verbinding mist Gedicht gewist Individualist Verdwaalt in mist Maar wie beslist In eeuwige twist? Juist zo is’t En ik wist Da...

Familiale invloed wordt vaak ten onrechte aangezien voor genetische aanleg.

zwarte strelende wimpers omringen haar ogen die ontwapenend blikken zij schieten kruit van liefde zoeken mijn lippen te likken al twinkelend worden edele rozenblaadjes naar mij gestrooid en omringen mijn lijf als in zachte streling getooid mijn rimpels verbleken als glinsterend da...

Bladeren en kreupelhout dekken het grafje dat hij vormde met zwart zand want - zo vindt mijn kleine kerel- de uit het nest gevallen merel had het koud en hadden wij z’n zusje niet ook met aarde toegedekt toen de dood het jonge leven zwarte vleugels had gegeven ik buig het hoofd ...

“Ja, hoogheid, tien procent tikt lekker aan. Voor iets oranjes, da’s de actie, ja. Maar ’t spijt me zeer voor u en Maxima, dít item is helaas niet toegestaan. Hoezeer ik ook uw moeite kan waarderen, uw moeder kan ik écht niet accepteren”.

Dag Fien, je bent nu thuisgekomen na deze allerlaatste reis; zo graag vertelde je van vroeger van hoe het was en wat de mensen deden; je maakt nu zelf al deel uit van heel dit groot verleden en lacht om heel veel dwaas vertoon... Wij snappen niet hoe ginder ver de dingen lopen of wat er echt...

de hitte steeg naar het hoofd tot de tong tussen de lippen drong om naar verwachting over de rand in moede kleffe hang te berusten edoch niets van dat eenmaal buiten wrong hij in een andere mond die wijd open begon te krijten zij was kennelijk te innerlijk gelikt beschaafd om ...

dode akkers lijken het maar niets is minder waar ze liggen slechts zacht te rusten zijn straks in het vroege voorjaar zo goed als gebruiksklaar misschien geldt ‘t ook voor mensen zijn ze niet dood en slapen maar ze liggen slechts zacht te rusten zijn later in de grote zomer klaar en lev...

In een handomdraai wat beslist krom lijkt rechten ach, ieder zijn vak immers, de strijd is reeds beslecht niemand nog die er om maalt

Ik ben een god in het diepst van mijn gedachten Maar wel alleen een hele goeie Die niet maar wat zit aan te knoeien Zodat de mens ook na zijn dood nog lache Van mij af schud ik het boze Virussen en ziekte kiemen Verpak ik in gebruikte dozen Verbrandt ze in mijn hel Ik zorg voor mooie lie...

ijlheid schiet door gaten ozon zonlicht laag vertraagd de lange bergen kruiend ijs spanning kraakt als stilte decibellen vreet anonimiteit zijn naam vergeet in desolaat strekt tijd in eenzaamheid de rekbaarheid het onderkoelde traag beginnen van het leven ...

De wind blaast hard tegen mijn lijf blijft mij belagen er is geen reden voor wind heeft alleen te maken met warme en koude lucht drukverschil in lagen ik word gezocht door de wind geselt mijn lijf je moet beschikbaar zijn fluistert de wind ook al voel je pijn.

helaas het lukt me niet altijd te zeggen wat ik voor je voel ofschoon ik graag een pittig eitje bij een fiks ontbijtje met je pel maar kijk zoals de zon klimt uit de zee sta op mijn fee was je ogen met mijn dauw eet je eitje gauw ik vind je zo krokant kom zet je aan mijn kan...

de grenzen van mijn dromen heb ik nog niet ervaren wellicht wil ik die onbewust voor het laatst bewaren ik loop dan wel de kans het moment suprême te missen door tussen droom en werkelijkheid mij in de route te vergissen

Zo enorm was de neus van Jan Kok, dat de plastisch chirurg ervan schrok. 'Uw neus fatsoeneren? Ik zal het proberen,' zei hij, 'maar het blijft wel een gok.'

waarschijnlijk heeft ze haar décolleté wat verder open laten staan en jij dacht dat ze dat speciaal voor jou had gedaan, evenals de zoom van haar rok tot de knie omhoog je bent geen boer van het land die weet beter en uit eerste hand hoe het in het leven aan toegaat tussen beer en zeug,...

Niet waar? Een snede vlees op deze snede brood, en, dankend nóg, een stille sluier om de zorgen... De ruste naêrt. Gelijk een aarzelende morgen wacht ons de slaap, bijna nog schoner dan de dood... 't En is niet veel wat ons van vroeger hopen rest; maar draagt ge niet het kind van onze zali...

je leeft stil in jouw stilleven meisje met je zwarte haar je bent er toch maar even of droom je al menig jaar om je eigen geluk te weven mijn hand reik ik je aan niet om te bezeren of om jouw bloemen te plukken ik begeleid je naar mijn tuin mijn warmte zal je verrukken het zal je waara...

wormen en spinnen geroosterd als trofee bij gebrek aan scalpels een regendans dooft het vuur want niemand vindt het belangrijk dat berkenbast altijd brandt we wisten al lang van het lijk op nummer drie de brievenbus bleef open

ik kan je niet bekijken je met niemand vergelijken maar hoor je stem in het ruisen van de branding in je tekst kom mee naar zee waar ik mezelf verliezen kan de verte afstand wordt en ik je namen schrijf met zand ik kus je lippen in het zout van samen drogen opgetogen in het wat...

als je wakker wordt verzamel je kleuren loopt zo in stralend wit streelt bloemen open er is geen schaduw naast jou het licht golft door je heen toch breekt de zon soms tranen in je regenbogen ogen want iedere nacht sterf je weer los je op, ben je niet meer hoor ik nog zacht een fluiste...

Wat schaft de pot, zo vraag je sleurrijk stipt in wedloop met de klok van zes. En als vanouds voel ik mijn kruipend bloed, waar het niet gaan kan, woedend kolken. Als stomend stoofvlees hang ik slovend boven pannen. Dit is het dus geweest. Al jarenlang. Maar nee, genoeg! Meer dan...