Alle inzendingen

Sinterklaas was waarlijk ontroerend goed uren in de Bijenkorf was-ie lekker zoet de poppen bibberden weer aan hemadraden marsepein in vele kleuren aan de paden choco letters kruidnoot taai taai de V&D was wel 'n tikkie saai beneden te veel slippies plu's en sokken zie ginds de stoomboot...

de bewijzen stapelen zich op: in Gizeh een extra piramide kleurige kartonnen blokken pakketten van de wereldwinkel vrijdag voor kerst bij de haltes en in de Amsterdamse tram dergelijke dozen onder armen en op schoot, niet openen voor je thuis bent! herinnering aan koektrommels en kaarse...

De overheid wil weer wat reguleren En dus komen er regels, vaste prik De bond van tatoeëerders maakt zich dik Omdat de staat hun werk graag wil frustreren Men wil zo het verminken gaan bestrijden Maar wel intussen doorgaan met besnijden

Die openbare ruimte, die van iedereen die ruimte met die bankjes en die bomen met een hekje eromheen, wordt niet genoemd in de nota ruimte, die van iedereen die nota ruimte met die letters en die woorden met een zinnetje eromheen.

Als kinderen van de nacht, Dansen wij langs het spoor, Hervinden wij onze kracht. We raken het spoor nimmer kwijt, en zullen dansen langs het spoor, Als kinderen voor altijd.

ik trek me nu even terug op de toendra in ijzig koud zwijgen in de hoop een afkoeling te vinden voor mijn oververhit denken maar al vlug ben ik onderkoeld de negatieve temperaturen ben ik immers niet gewoon klappertandend, trillend en bevend dool ik over de open vlakte steeds in ij...

mijn straat de oude gevels opgelapt waarachter onbekende ogen het ouderlijke huis vol generatiekloven nu te koop een mengeling van klank en geur blijft hangen als versteend elke belegering van leegte wordt erfgoed van hernieuwde hoop

Misschien de zee Een lage maan, een eerste ster hardvochtig zand, koel en fijn stap na stap weer uitgewist alsof wij nimmer ergens zijn Misschien de zee, waar speelse wind de leegte vult, haast zinvol lijkt zelfs zonder jou en al die anderen door tijd vervaagd en mij gemist Ja, aan ze...

Het is onmogelijk woorden juist zo te verstaan als ze neergeschreven zijn. Dat onze gevoelens bij het lezen juist dezelfde zouden zijn als de gevoelens van de schrijver bij het schrijven, is hoogst onwaarschijnlijk, ja ondenkbaar.

Vanuit de ronkende diepte van onderhuidse onverdraagzaamheid scheuren grillige visioenen naar de stembureaus en klauwen vooruitgang aan flarden van uitgewrongen solidariteit Vlaamse tongen sidderen en sissen tot hun aangewakkerde protesten hen wederom samenbrengen dankzij ontvlamde fru...

Neen, ik heb het aanzoek niet gedaan en volgens mij is dit een vraag die op sterven na dood is. Wie durft het nog aan, en al zeker een tweede of derde maal? Waar dit de eerste keer al beangstigend voelt, lijkt het voor een daaropvolgende poging nog benauwender te zijn. Je bent voorzichtiger, mind...

Vrouwen zijn er in het algemeen als de kippen bij om zichzelf of elkaar de vooruitgang onmogelijk te maken.

Flexibilisering van de arbeidsmarkt is een eufemisme voor verslechterde arbeidsomstandigheden en is uitgevonden door onbuigzame werkgevers.

Een Godloos mens in nood is een blind bedelaar: Hij bidt om hulp en heil, en weet noch wie, noch waar.

Gezegend, die de rozen doet Onder Uw lach ontluiken Aan de verbolgen struiken In glans van sneeuw en bloed. Gezegend, die de vogels hoedt, En lokt een schuwe zinger Heel teder op Uw vinger, En wekt het nestend broed. Gezegend, die der kinderen schal Bij 't spel met bikkel en met bal O...

Zure afdronk, deze rode wijn Te jong bedorven, daar waar rijpen, zoveel beter had kunnen zijn Ik zag je teder kussen met leder aan je voeten Zo diep je de bal deed ‘crossen’ kaatst nu de leegte met venijn Zure afdronk, dit rotte azijn Te jong gestorven, moet ik begrijpen en bestel...

een haiku is als een japanse kerselaar die vol bloesems staat

Miljoenen pluisjes zo zacht In een hemelsblauwe lucht Dwarrelen dansen vliegen Zo mooi als een zomerzucht Een aanraking van fluweel Het voelen van jouw huid Een streling voor het oog Zo zacht als fluistergeluid Een liefde zo oneindig mooi De lucht geurt vol verlangen Vlinders fladderen...

Vallende sterren 't zijn maar gloeiende stenen toch doe ik een wens

Zie daar de wilgen vrolijk wiegend in de wind daar!in de verte!

ik heb mijn vleugels weer versteld de flarden opgelapt kleuren bijgesteld en kan weer vliegen je had me weggetrapt ineens was ik oud vuil te min om naar te kijken in blinde haat ging je agressie over lijken we vlogen goud het zilver schitterde in bloemen, nectar zong van warme...

Te jong in leen. Onverpakte verrassing, naïef genot. Verzadigd en onverschillig, het zicht verdween. Blijf nieuwsgierig. Wiens bezitting? Verwondering

doe de luiken van het leven dicht klop 't even op leg het teder neer op bed strijkvrij om op adem te komen ontwaak in het ochtendlicht om verder te dromen af te stoffen en glad te rimpelen de ruwe kanten van het leven

Rijkdom van nu een klopjacht op klatergoud vorm van doelloos streven naar het lijden van arm en oud Koud en gevoelloos versteend van hart vormloos gebroken levend met smart Wijn in de verkeerde vaten vermomd achter beschonken boeken meer dan eens gedronken weg gedept met vochtige doeken ...

als schaduwen achter een wit decor verschijnen zwijgzaam ranke ambachtslieden de wayangs die ons hun geheim verrieden zij geven gul de kunde aan ons door ze volgen nederig het oude spoor en laten eeuwen door hun handen vlieden aanvaarden wat het leven heeft te bieden want niets wordt gewo...

Streel mijn verlangen Laat je passie bloeien Verwarm mij met vuur welke altijd zal gloeien Borduur mijn naam met draden satijn Draag mij met je mee zodat we samen kunnen zijn Liefste, kus mijn verlangen in een zinderende droom Neem mij mee in sereen en smaak onze liefdesroom Streel...

Nog onbevangen in mijzelf weggekropen, hoor ik de regen dansen met de wind; ze zijn elkaar wat ál te goed gezind, als dat maar niet op noodweer uit zal lopen. Ik draai me om en schurk me als een kind aan wollen warmte die mij om zal dopen tot trage slak die vrijelijk mag hopen op duurzaamh...

Als begindecember nadert loopt de spanning bij ons op; zal de Sint ons nog bezoeken, of wordt het dit jaar weer een flop. Schoenen, laarzen en sandalen worden bij de haard geplaatst en we denken weer aan vroeger; wanneer kwam hij voor ’t laatst. De wortel wordt ook niet vergeten en we...

Ik win het gevecht tegen de pillen Elke dag een stukje meer Niet meer depressief rillen Geen gevoelens van oud zeer De lucht lijkt iedere dag dieper blauw De bomen geen angstige skeletten Het water niet zo donker en asgrauw Geen angsten die mij bezetten Voor mij mag het leven weer bewege...

vroeger, vluchtig als een droom drijft steeds verder af de trossen los geschoten uit mijn handen