Alle inzendingen

Poëten dwingen tot betekenis ze maken water hard en stenen zacht ze forceren ruwe steen tot smaragd modelleren taal uit verdommenis Gewone bijen worden grootgebracht en zoemen aldoor in de vensternis ze zoeken buiten zien ontsteltenis en nieuwe beginsels worden van kracht Steekhoudende ...

De generaties voor me, die waren toch niet meer dan grondstof? Die mengden zich toch met een doel, om mij, de jongste god? En ik zou toch een steen zijn, een vorm en de reden in een? Gewoon, ik, slotakkoord van de tijd? Maar plotseling ben ik zo groot. Het rammelt in mij en het groeit. ...

Druppeltjes regen op je gezicht, de glimlach in je ogen het klinkt als een gedicht ik wil ze nimmer drogen. Druppeltjes regen, een heleboel kom bij me, kom toch hier jij bent mijn levensdoel ze worden mijn rivier. Druppeltjes regen, laat ze niet gaan druppeltjes regen van geluk ga nooi...

Donquichotterie is als vechten tegen de bierkaai: hopeloos

het heeft geen vormen als onttrokken lucht zonder enig volume dus zonder maat en met niets dan louter vacuüm in staat om alles mee te zuigen in zijn vlucht naar een bestemming een blij toekomstbeeld geloof is goed vertrouwen ook op kracht maar onbenoemd blijft het de sterkste macht onzicht...

Haar hoofd is een web vol gedachten In haar ogen Die altijd lachten Zweeft wijsheid Maar danst verwarring Haar eigen dromensprong Naar een ver verleden Dan fluistert ze Een wazig wolkje warmte Opa’s naam Ze kijkt me verbaasd aan In de hoek van haar oog een traan Ik ke...

Als kroon op de reality tv Wil men een soort Big Brother-stad gaan stichten Bij al wat de bewoners dan verrichten Kijkt-levenslang-de ganse natie mee Iets dat ons noch benadeelt noch bevoordeelt: Wij zijn reeds levenslang tot pulp veroordeeld

Onze ijsschotsen drijven langzaam uit elkaar; hoor ik je roepen?

Een das werd onlangs overreden en toen het dier was overleden, zei iedereen dat deze das voorwaar een echte stropdas was.

Grauwe wolkenband overtrekt het hele zijn emotie verdwijnt weggemoffeld in de pijn dood gehuld in zwarte kant

Roerloos staar ik naar mijn spiegelbeeld Zo veel gedachten slapeloze nachten We hebben veel Samen gedeeld Ik mis je, steeds meer Ik denk aan jou, elke keer Je weet niet Wat je moet doen Blijven of gaan Maar je loopt voor je gevoelens weg dus draai er niet om heen De k...

Pappa wat ben je aan het doen Lieverd pappa is aan het behangen Oh wat is behangen pappa wat ben je aan het doen Pappa geeft de muren een nieuw kleurtje Waarom pappa Mamma vond de oude niet mooi meer lieverd O jij nog wel toch pappa Laat pappa nu maar fijn werken hè Pappa mag ik helpen ...

Een arend vangt geen vliegen.

Diep gedoken onder de waterspiegel Is alles prachtig en met niets te vergelijken Een wereld vol kleur….In beweging gezet Dit beeld zal mijn leven voor altijd verijken Regenboog aan vissen sierlijke vinnen Groepen die samenscholen eensgezind Een parel ligt te schitteren op de zachte bodem ...

Met mijn handen leun ik op de railing Kijk naar de zee.. oneindig groot Kan zo uren blijven staan en staren In de verte zie ik een rubberboot. Neem de trap af naar beneden Kom in een eetzaal prachtig, mooi Zilveren kandelaars op gedekte tafels En de ober die wacht op een fooi. Ik voel me...

En verre tochten gaan en zullen gaan... en schepen varen heen en zullen varen... en ogen staren na en zullen staren... 't slaat wild, mijn harte, en wilder zal het slaan!... Geen woud, doorkruist van wegel, baan en laan, - een oerwoud!... Ach! een droom, die op kan klaren, en is geen droom...

Laat ons weer een woord gebruiken of rijm, of taal, of metrum, of laat ons denken, dat wij schrijven dat wij zijn, dat wij doen Kijk weer in de ogen van je duister spiegelbeeld, en verkracht de schoonheid van haar onontslotenheid Ja we zien die letters krullen, brullen als een houtvuu...

Geslagen was de heks d'r laatste uurtje. De stapel hout, waarop ze stond, moest branden. Een lucifer bleek echter niet voorhanden en daarom vroeg de beul 'r om een vuurtje. Ze zei: 'Helaas, ik ben gestopt met roken. Wat naar, dat jij je werk nu niet kunt doen.' Ter compensatie gaf ze hem...

Het is lente aan het worden, straks ga ik in de tuin het onkruid wieden tussen de rozen, de papavers, de primula’s. Dan komt die steek van pijn: er is veel meer te wieden waar ik niet bij kan, aan mijn binnenkant. Wanhoop slaat mijn handen voor mijn ogen als ik bedenk: wie in de groo...

Een motie van wantrouwen is een regeringskreet. Een motie van vértrouwen nog niet eerder ingediend, maar wie weet?

typisch herfstgeluid: dorre bladeren onder zware voetstappen

De mens in mij loopt achter de woorden aan waar tijd geen letters kunnen vertalen tikt liefde de uren nog immer vooruit geen klok tikt haat zelfs niet op de halve uren wanneer een enkele slag raakt, tikt de tijd door naar één minuut voor twaalf nu n...

Wil ze drijven in haar eigen bloemenbed het groene haar de rooskleurige sprekende ogen wil ze drinken onder dauw van meidoorn licht als lucht wolkendromen verzinnen wil ze liefde zingen in haar eindeloze land windzinderend aanschouwen de heldere blauwe lach eenvoudig als ze aanger...

Supporters weten het weer te verknallen De wedstrijd wordt door hun gezang gestaakt Pas twee keer hebben schoten doel geraakt Als Temmink zich ontpopt tot scheids met ballen In feite mag hij eigenlijk niet klagen Want hij is nog niet uit het veld geslagen

wie bestuurde mijn denken toen ik in opperste eenzaamheid toch mijn zoektocht staakte naar gezelschap voor lichaam en ziel omdat mijn kwetsbaar open hart al teveel kraters moest verdragen wie bestuurde mijn handen toen ik in uiterste kwetsbaarheid toch een antwoord maakte op 'n digitaal ...

Ik ben een leugenaar ik meen het 't is echt waar

Waar het vandaan komt weet ik niet, die pijn als ik naar het licht kijk dat op schaars gebladerte valt. Nog gisteren hoorde ik klanken in de kleinste dingen om me heen. Ze vulden mijn dagen met een bijna ongekend geluk in zomerse taferelen: wandelingen langs water, in parken en overal roze...

kleine uren gluren zonder zicht jij hebt je ogen dicht totdat het licht ze opent zacht tocht schemer door het raam en kondigt aan dat ik moet gaan maar eerst kus ik je wang in het lichtend rood geef jij je bloot en streelt me zacht met nacht en halfduister op de rand van elkaa...

Op de eerste oktoberstorm bouwen we onze luchtkastelen met glazen ophaalbrug en doorzichtige kantelen in ongrijpbare dimensies in een door wind geboetseerde vorm Boven de bodemloze slotgracht wemelt het van herfstvertier vliegende vissen van snippers papier voortgedreven door windkrach...

De toren spiegelt zich in 't water van de gracht Met een tevreden blik paradeert zij op de strakgestrate Kade Niemand had toch ooit verwacht Ruziënd met een lawaaiige cicade Te belanden in de sprookjes van duizend-en-één-nacht Het o-ja-erlebnis ervaar ik meerdere keren per week Ingekaps...