Alle inzendingen

zal ik ooit nog durven dromen nu jouw lach mij werd ontnomen wordt een dag nog steeds herboren als ik in jouw tranen de nacht verlies hoor ik een lied in verdwenen stilte waar de nachtegaal gezwegen jouw stem niet meer hoort vraag ik mijzelf in hoeveel dagen de stilte wordt doo...

Ik kijk rondom me heen en voel een menigte mensen. Woorden worden gemorst in lachen, leugens en wensen. De geluiden komen op me af. Ze houden me gevangen in een onwezenlijke stilte, binnenin mijn veilige ruimte. Het wordt koud in me. Ik herken de wereld niet meer en neem afstand van ...

blik, glas en papier, de natuur wordt weer vervuild door mensenhanden

mag ik huilen wanneer een woestijnroos haar traan heeft laten vallen mag ik voor haar knielen wanneer zij een blad verliest mag ik voor haar bidden wanneer zij de koude van de nacht moet overleven en mag ik voor haar sterven wanneer de zon haar traan ontneemt

Ze komt binnen, haar voetstappen klinken hol en leeg in de lange gang, even lijkt ze klein en bang en naar lucht te willen happen. Ze knielt en prevelt iets heel zacht, en vouwt haar oude handen, een paar kaarsen laat ze branden, en het is alsof ze lacht. Niemand schijnt haar nog te sto...

Een klagende mist is al grievend gevallen De verstikkende deken heeft mijn lichaam getart. Mijn wankele welzijn is tot schimmen vervallen De mist heeft mij diep in mijn wezen verward. Het schimmig verleden had me kwetsbaar gemaakt Een blik vol afschuw uit een grimmig geweten. In zijn ijzige ...

Zo diep schaamteloos draagt het immer ruisende rivierwater het vernederde afval langs mijn vergulde voeten ik waad door vocht van diep verdriet en timmer met gebalde vuist de luiken toe van de vazal die schimpend weigert het verre wezen te ontmoeten. Zijn drek is de luxe van stra...

woonwijken hangen in vleugels, het parlement huist in de cockpit ministeries zijn de ramen winkels bevolken de romp het gangpad is gigantisch groen van gras en rood van aarde we rollen in auto's van punt naar punt van werk naar huis naar bed overdag zitten we rechtop, in de vleugels li...

Verscheurde lijnen gebroken gedachten gegeven woorden gevoelens verkrachten Geroest op het vlies gesmeed vastgeklonken verankerd gebrand aan vurige vonken Verbroken lijnen getekende vlammen het oog overdonderd emoties verlammen

ik zag je spreken in bewegen je vingers, hand een armgebaar je nam me mee met ogen die in kleur hun woorden in me schreven gebogen schouders lijnden de aksenten maakten zwaarte drukkender dan wensen in je heupen vloeiden zinnen tot herinneringen aan verbonden zijn in een onmo...

Een jonge lente doet vergeten wat ik in de ochtend moet. Je hoort te eten, zegt mijn arts. En wars van een subliem ontbijt, verblijft een rijke tafel leeg. De gouden vleugel lonkt mij toe, hij heeft mijn ziel zwaar aangevreten! Zieke klanken kleuren mij: het flauwe en blankste iel, ...

Ik ben mijzelf verloren Op een doordeweekse dag Ik had me nog geschoren En ik droeg ook zelfs een lach Ik had mijn leren jas aan En alles op een rijtje Ik zou een blokje om gaan Of even naar mijn meidje Maar ergens halverwege Is het het toch misgegaan Van moeheid neergezegen Ben ik ni...

Fysieke schoonheid loont niet, luidt het oordeel. Miss Anderson bij voorbeeld, is bekend vanwege haar subtiel acteertalent. Haar ferme vóórdeel was daarbij geen voordeel. De redenen dat mannen zo genieten van Pamela, dat zijn haar grote brein.

Ik tel, loom en tevree, het kleingeld in mijn portemonnee.

De totale afwezigheid van goede voorspellingen omtrent een van de belangrijkste culturele ontwikkelingen van de afgelopen jaren (de gsm) is een wel heel sterke aanwijzing dat het niet mogelijk is om in de toekomst te kijken.

Ze strengelt haar benen in elkaar kijkt verwonderd door de straten die overwoekerd worden door sterke thee en dure winkels met etalages vol macht. Ze slaat haar omslagdoek om haar schouders loopt door het schouwspel van goud en geur denkend dat niemand haar ziet terwijl ze ontdeugend...

Roerloos bij zoveel schoonheid een droom gelijk staat de wereld even stil De wuivende korenhalmen ragfijn gepenseeld lijken mij dichterbij te wenken De vogels nog niet uitgespeeld stijgen in de strakblauwe lucht De roodgouden gloed van de ondergaande zon straalt een bekoring uit die ik ad...

in het vergeetboek achter in mijn hoofd staan de vrienden die ik heb gekend de mensen in wie ik ooit heb geloofd die door mij zijn getroost en verwend op de schaamlijst verborgen in mijn hoofd schuilen de vrienden-criminelen die alle vertrouwen hebben geroofd en met ik wie zo graag mocht de...

kan je zomaar overkomen smoor als ik haar zie hart licht op verlegen blij dartel spelend danst zij jong druk verdiept in haar spel vertederd versieren overstroming lief in mijn lijf Mozart helder transparant blikken naar binnen hou me vast vraag om aandacht warmte overspoelt de siddering van ...

wees niet langer ongerust maar wezenlijk uitgerust gevoelens onzichtbaar geblust zachtjes in slaap gesust

Schrijven met een woordenboek erbij daar begin ik niet aan, da's niks voor mij. Daarom kan het gebeuren dat ik dubbele woorden gebruik, maar ik kan er niet om treuren ook DAT past bij het schrijven van mij. Ik word soms op mijn vingers getikt als iets niet goed zou zijn. Eerst trok ik m...

Hun leegten vulden elkaar, Vulden elkaar met het hoofd, Voor beiden was de liefde waar, Ze hadden het elkaar beloofd.... Soms doorzien ze nu hun eigen spel, Maar verwikkeld en verslaafd, Blijven zij toch een stel, En de "verstrikkingswet" gehandhaafd, Zo leefden zij samen lang, Lache...

Nu mocht ik liever hier vandaan en slapen gaan, en slapen gaan bij mijne lieve Heer- het leven wordt toch, waar ik toef, naar mijn behoef wel veel te droef, dan dat ik 't meer begeer. Doch wordt mij, lacy ! niet gevraagd of 't mij behaagt, of 't mij behaagt in zo groot leed te leven.- ...

de wanhoop in haar stem tijdens dat lied: J'attendrai J'attendrai Le jour et la nuit J'attendrai toujours Ton retour J'attendrai dat zou ik willen bereiken alles, maar niet de onverschilligheid dat wil ik misschien nog wel het meest niet meer schrijven nooit meer, nu niet late...

Onvermoeibaar, trok zij verder, met een grenzeloos vertrouwen, nooit van rusten nog gehoord, groeiende vechtlust zorgde ervoor dat zij het eindpunt haalde, op zichzelf.

staan we nog wel stil bij een rimpel op het water in oeverloos verlangen als deining naar geluk waar cirkels vloeiend weerkaatsen in zichzelf zachtjes breken in golven naar elkaar en ringen van liefde samengesmolten eindeloos groeien als rimpels op het water

schuimende golven windstoten beuken de zee onder de gordel

Er was ereis een koningin die was heel erg verlegen. Niet in ‘t paleis bij haar gezin maar bij het plichten plegen. Zij bloosde en zij stamelde. Zij knipte naast de linten. Verwarde Jonkheer Haemelde met Freule van der Bhinten. Zij droeg een hoofddoek om heur haar. Zij droeg dus nooit...

Je lijkt zó transparant Uit helder glas gesneden Toch is dit je buitenkant Je lijkt onaantastbaar Je lijkt zó wijs en groot Uit alle vraagstukken weet jij het antwoord Toch mag niemand bij je binnen Je lijkt hierdoor de macho, de held Je lijkt zó transparant Uit helder glas gesneden ...

in het koor dampen op de graven kookpotten de schoorsteen rookt weer