Alle inzendingen

Waar het raak lijkt gaan zielen bijna op in de metonymie zonder kunnende rijmen het Woord liefde binnen bereik; sacrament afspiegeling eenstemmig in plaatselijke harmonie, onder opmaak namens publieke opstand haalt men zijn gelijk.

Je kan tijdens het elektriseren van muggen niets betuigen ter bevestiging van het liefde genieten wat volbracht; je wekker die zoemt evenals een mug het bloed zal zuigen, getuigenis ander vrouwtje met digitaal lichaam van kracht.

Liefde, vertrouwen, een arm om je heen. Iemand om van te houden, nooit meer alleen. Schoonheid zit van buiten, liefde binnenin, zonder schoonheid kan je niet leven, zonder liefde heeft 't geen zin.

Stom is zijn gebed met een drang naar blind vernielen. Hoe het begon? Regen in het hart en luid, luider geratel. De achtergrond: Het puin met de dolle honden, ze jagen hun staart na, knagen aan een mensenschedel. Smeltwater dat van de berg stort, zo woest. Maar stom is hij, woestijn en z...

Het vertrek verrast je in een oogwenk Ergens in december wanneer de dag twijfelt tussen ontwaken en de sluimer van paarse lucht. Wanneer men een slordig zeil hijst Met slingers en handen die wapperen naar haar. Alhoewel ik toen huiverend over de reling leunde. Verdraag ik de ruis, de grijze...

Een speedsonnet heb ik nooit eerder geschreven. Maar ’t lijkt me wel gaaf, zelfs een klein beetje link. Dus trek ik een lijntje en snuif ik ’s flink. Wie weet komt er straks een rijmsel tot leven. Denk niet dat ik van jullie gedoogbeleid baal. Maar zo’n speedsonnet, is dat wel legaal?

Laatst lagen we samen, je kreunde mijn naam. Ik zag hoe je schrok en begreep niet waarom. Alsof je iets heel erg verkeerd had gedaan. Een ontzettende flater, iets vreselijk stom. Nu ben je weg en begrijp ik perfect waarom die schok en die angstige blik. Nu weet ik wat mij die nacht heeft gen...

Grote kille leegtes om me heen Vandaag mijd ik de straat In verloren toestand liggend hier Een lijf tot niets in staat Mijn tijd vertikt in eenzaamheid Het bed kleeft aan de rug Gestolen, weg, voorgoed voorbij Mijn hart wil niet meer terug Besef van pijn wordt deel van mij Niet voor de...

door het weerkaatsen geeft de besneeuwde aarde witte gezichten

ik zag alleen mijn tranen en mijn pijn het sombere het zwarte van het leven ik voelde me verloren opgegeven en wist niet dat er zoveel moois zou zijn maar jij hebt me de vlinders laten zien de rozen leren ruiken de seringen door jou heb ik de vogels horen zingen de zon weer voelen schijnen...

ik sluier de kou van je huid zie bloemen van ijs ze bloeiden seizoenen vergetend hij nam je onwetend zijn handen bevroren je jeugd verloren je lente kleuren ontdooien als ik je kus, onderkoeld valt de lust neer als ijzel we verliezen elkaar in de winter van stilte erven de ...

Ben vandaag dichtbij geweest Heb het bijna werkelijk gedaan Stil en onbevreesd Met verstand of in een waan Koud metaal tegen mijn hoofd Een trillende hand Ook al had ik het beloofd Zo verlangend naar de overkant Alles al gereed Een centimeter nog te gaan Geladen met doodszweet Wel of ...

Dit bloemetje wordt ook wel roomse kamille genoemd Omdat het in Rome alom werd geroemd Achttien witte blaadjes waaieren uit een geel hart Als een uitstromende energie die je klaar maakt voor een frisse start Het hart van de bloem staat bol net als een opgezette buik Hieraan o...

Ik las dat veel gewonden zijn gevallen. Hun eigen schuld, ze wisten dat het glad was, hier heerst een zee-klimaat, volgens de atlas. Waarom dan tóch naar buiten met z’n allen ? Voor een gewonde valt daar niets te winnen. Als je gewond bent, blijf dan veilig binnen !

zie haar stappen in het wit maagdelijk vlies van moeder aarde zal zij snappen hoe het zit ondraaglijk verlies van grote waarde streel haar voeten koud als ijs bevroren door gebrek aan aandacht ik zal boeten verdiende prijs volg haar spoor tot waar de maan wacht

verlaat me niet, verlaat me wel, verlaat de wereld en bedwing de hel, in de straten waar het tramspoor glimt, de regen zwakzinnig tussen de huizen trimt, en jij meestal tevreden bent, en de verlatenheid bij 't luiden van het angelus geen akkerbouwer, geen markies meer kent, en ik ontspoor ge...

Geef me je hand Geef me ze allebei en zeg me heel even dat je niet kunt leven zonder mij

De behoefte van vrouwen aan chocolade is een graadmeter voor hun gemoedstoestand.

Weet je nog Die zachte warme jas En de geur van ‘t goudgeel Net alsof ‘t gist’ren was. Weet je nog De coupe aarbei en de kinneman De glimlach en ‘t hand in hand De kaarsen, ‘t kasteel De warme wind, het snelle grind Dat alles nam je met je mee. Weet je nog De plekjes paradij...

In Toffeeland heerstte een machtige tovenaar. Alle toffeevooraden moesten aan hem worden afgestaan. Soms lukte het dappere rovers om de voorraad terug te halen. Maar op een dag werden de rovers in het kasteel van de tovenaar opgesloten. Slechts één rover wist te ontsnappen; hij moest de ander...

Toen de tijden bladstil waren, lang geleen, is ze geboren, in herfststilte een bloem, die staat bleeklicht in 't vale lichtgeween, - regenen doen de wolken om haar om. Ze stond bleeklicht midden in somberheid, de lichte ogen, 't blond haar daarom gespreid, de witte handen, tranen op meen...

Door albast blinkt de zon. De velden schijnen Ons tegen met dezelfde gele glans, Die ook op ’t hardblauw vlak aan de balans Der schaatsen ontschampt in bestoven lijnen. Het kruis der armen, ’t overstag der voeten, De losse haren onder mutsenvacht: Alles biedt de weerstand tegen ’t ...

Deze schaduwkant hoort echt bij mij.

Schaapjes er in Schaapjes er uit Ze protesteren Ze blaten luid Heuveltje op Heuveltje af Deze luistert niet Deze krijgt straf Ze stapt gedwee over de drempel zo mak als een lammetje De rest gaat mee met het rode stempel over datzelfde dammetje

Ben in de drank verdronken, proef de smaak niet meer voel me diep gezonken pak altijd die drank maar weer... De geur ruik ik ook niet meer, zoveel heb ik geroken waarom heb ik mezelf alweer In die drank gestoken? Mijn benen worden zwaar, ze tillen mijn gewicht niet meer ik loop van hie...

in mijn oog ben je gevallen een zekering gesprongen mijn licht gaat harder branden mijn voeten staan in het nat een hoofd vol zinnen waar ik mee wil beginnen een woord laat je vallen dat in mijn hoofd staat te knallen al mijn zinnen zijn gaan liggen wat moet ik nu verzinnen nu lopen w...

het stormt bij mij binnen mijn hart ligt omgewoeld wat moet ik toch beginnen mijn gezicht is door tranen overspoeld ik wil je zo graag vergeten mijn hart zegt nee o als je het toch eens zou weten maar ook ik moet in de levensstroom mee het heeft zo moeten zijn hoe ik ook wik en weeg ...

Het is niet leuk als iemand over straat: HE EVERZWIJN!! roept.. Dan denk ik eerst,omdat ik toevallig niet zo'n graatje ben als jij, hoef je me toch niet uit te schelden... Maar dat zeg ik natuurlijk niet, want dat durf ik niet... Ik fantaseer weleens dat ik ook zo eruit zie, dat ik alle truitjes...

Door in te zien wat menselijkerwijs voor het oprapen ligt laat je voorts bijdragend markant rijke ontdekkingen doen; een portefeuille met inhoud houdt een beloning in zicht, van iemand erna vertellend over gemiste kansen van toen.

De onraad niet stilstaand af te schuiven op de maatschappij leert hoe of wie je bent in de schaduw van het duister; ondanks schaduwzijden elkaar kunnen overlappen zij aan zij, eens alleen zonlicht andere cellen streelt uit die kluister.