Zondag 20 april 2025
Een van Astrid gekregen boek over het leven en het werk van de Spaanse kunstenaar Pablo Picasso bracht Bjarne weer even terug naar de jaren tachtig van de vorige eeuw, toen zijn decadente tekenleraar van de Middelbare school een diavoorstelling over deze kunstenaar aan een gedesinteresseerde klas liet zien. Op Bjarne na zat iedereen te gapen. Misschien had hij het meer in zich om kunstenaar te worden dan tuinder, waar hij voor studeerde.
De plaatjes in het boek brachten niet meer de verrassingen te weeg als destijds toen zijn mond openviel van verbazing en bewondering. Het duurde even voordat Bjarne weer terug was in het jaar 2025 met zijn gedachten over hoe hij zelf verder wilde gaan met zijn uit de hand gelopen hobby.
Hij had een afspraak met een minnaar van de edele liefdeskunst, maar het leek erop dat die, zoals de traditie kennelijk wilde, geheel met lichaam en geest in het niets was verdwenen.
Een aantal werken naar de kringloop brengen bleef natuurlijk altijd een optie. Maar met de adviezen van Alex Huppelrat in gedachten had Bjarne zin gekregen in een vervolg op zijn vorige tentoonstelling. Hoe dan ook wilde Bjarne een begin maken met het benutten van zijn hobbyzolder voor creatieve doeleinden.
Bjarne wilde het boek over Picasso nog eens goed bekijken voordat hij het naar een openbare boekenkast bracht. Wat destijds zo verrassend was had nu iets vertrouwds gekregen. Hij had sindsdien zoveel andere kunst gezien van bekende kunstenaars, maar ook van minder bekende kunstenaars die heel mooi werk maakten.
Een verontrustend mailbericht uit Rusland bereikte Bjarne in de avond. Engelstalig, hij herinnerde vaag de persoon die de afzender was. Het was de automonteur die in militaire dienst moest.
“De dokter vertelde ons dat als ik een medisch attest zou indienen bij de dienstplichtcommissie waarin staat dat ik een medische aandoening heb, ik nergens heen zou worden gestuurd. Mijn gezondheidstoestand zou me vrijstelling van militaire dienst opleveren. Hij benadrukte dat dit een zeer serieuze zaak is, omdat het momenteel extreem moeilijk is om dergelijke attesten te verkrijgen. Dit komt doordat de overheid zoveel mogelijk mensen naar de oorlog wil sturen. De dokter gaf aan dat de kosten van zo'n attest 100.000 roebel zouden bedragen. Controleer alstublieft hoeveel dat in uw valuta is.”
Op internet vond Bjarne de informatie dat het om een bedrag van 1.210,86 Euro ging. Veel geld, maar niet onmogelijk om voor te sparen wanneer hij niet in dienst wilde. De wanhoop die uit de brief sprak was verstikkend. Bjarne besloot niet te antwoorden. Het was vreemd van die Rus om te verwachten dat iemand met wie hij maanden geleden contact had dat bedrag voor hem zou betalen.
Bjarne had al besloten voortaan niet meer op mensen uit verre landen te reageren. Het was iedere keer volstrekt zinloos vanuit zijn eigen perspectief gezien. Dat was inmiddels wel duidelijk geworden.
“Ik moet me op 6 juni melden bij het militair rekruteringsbureau. Daarom moet ik dit medische certificaat vóór die datum in mijn bezit hebben. Ik wil er echt niet heen. Omdat ik niet wil vechten en niet wil sterven in deze oorlog. Ik weet dat er veel mensen sterven – dat jonge mannen gewoon kanonnenvoer zijn. Het is gewoon afschuwelijk. Sommigen sterven in de eerste maand, sommigen in de tweede, anderen leven iets langer. Ik wil blijven leven – mijn leven voortzetten. Ik kan geen geweer oppakken en iemand doodschieten. Ik kan het me gewoon niet voorstellen. Ik weet niet wat ik moet doen. Ik voel me leeg vanbinnen. Ik weet niet welke woorden ik nu moet kiezen. Ik heb ook wat foto's bekeken en die hebben me vreselijk geschokt. Het is echt een nachtmerrie – pure terreur. Ik wil niet eindigen zoals degenen die zijn gestorven.
Ik heb een foto van mijn oproep voor de militaire dienst bijgevoegd; het is allemaal echt.”
Bjarne kreeg tranen in zijn ogen. Deze wereld was onrechtvaardig, oneerlijk en onbetrouwbaar.
Geplaatst in de categorie: oorlog
oorlog
6
Geef je reactie op deze inzending: