De junimaand van 2020
“Ergens in de buurt van het Amsterdamse Vondelpark staat een grote, witte villa met grijze torentjes en hoge ramen. In die riante villa is een grote werkkamer waar verstandelijk gehandicapten, van een moderne, flexibele kunststof, onder leiding van een rechtvaardige feministe, een namaak mammoet aan het maken zijn. Zij doen dit om de geschiedenis te herhalen. Er is een oproep gedaan om ook psychiatrische cliënten mee te laten werken aan dit proces. Je weet dit omdat je weer een therapie ondergaat in een maatschappelijk instituut aan de Amstelveense weg. “
Het begin van een oud verhaal van Alfons Bortano kwam Bjarne tegen tussen de papieren die rijp voor de prullenbak waren. Het computer archief van Bjarne kreeg serieus vorm.
In de maand juni van het coronajaar 2020 namen de pijnklachten van de artritis in het linkerbeen van Bjarne langzaam af.
Maar hij had nog een lange weg te gaan voordat hij weer in orde was en weer goed kon lopen. Twee keer per week ging hij naar de fysiotherapie om allerlei oefeningen te doen.
Het telefonische contact met de blonde psychologe bleef oppervlakkig. Veel verder dan betutteling en formaliteiten herhalen kwam het niet. Het begon Bjarne steeds vaker op zijn zenuwen te werken. Hij kreeg weer neurotische klachten, zoals zinnen herhalen en blijven nadenken over zinloze zaken. Soms voelde hij een enorme woede in zich opkomen vanwege de burgerlijke truttigheid van de oppervlakkige psychologie die niets anders deed dan een achterlijk toneelspel spelen.
Naast het christelijke Gedichtenfreaks was er nog een ander schrijversdorp op het internet waar Bjarne graag in zijn nobele vrije tijd verbleef. Er was een groot verloop van leden en er gingen regelmatig leden dood omdat het een schrijfdorp met veel bejaarde mensen was. Bjarne voelde zich er steeds meer een buitenbeentje. Een vaste groep schrijvers had er de overhand en was er dominant aanwezig. Wanneer je niet goed in de groep paste werd je al snel overgeslagen of sloeg het aandacht geven om in persoonlijke bemoeizucht. Er waren al meer leden om die reden vertrokken. Het waren mensen die graag in opdracht schreven of die over hun eigen leven schreven. Het was vaak interessant geweest, maar op een gegeven moment hoefde Bjarne niet meer te weten wat zijn dorps-collegae tijdens de feestdagen uitspookten, of naar welk land ze op vakantie gingen om een onbekende grootheid toe te zingen. Het werd gezapig, dat wekte aversie bij Bjarne op. Zijn eenzame karakter paste niet goed bij groepsgedrag. Het werd een soort van papegaaienland, met een luchtruim dat te klein was om te kunnen vliegen. Hij voelde zich opgesloten door zijn loopproblemen, de corona maatregelen, de tijdelijke woonsituatie en zijn stemmingswisselingen.
In zijn persoonlijke wanhoop moest Bjarne toch blijven schrijven. Het was heilzaam voor een zieke geest hadden de schrijfgeleerden immers ooit geschreven. Hij bleef stug insturen maar haalde tegelijkertijd ook een boel persoonlijke onzin en gebakken lucht weg van de schrijverssite van de goedmoedige bejaarden.
Bjarne Gosse was argeloos, hij wist niet dat hij in de gaten werd gehouden door de heetgebakerde dorpshoofden en jaloerse lieden. Hij wist niet dat zijn laatste dagen waren geteld en dat hij binnenkort niet meer welkom zou zijn in het bejaarde letterdorp. De flamboyante rioolratten hadden cocaïnesporen in zijn literaire urine gevonden, zo vertelden ze ten onrechte in hun dubieuze spookverhalen. Ze roken massaal zijn schrijversbloed, terwijl hij serieus en gestaag verder schreef. Hij bleef over de liefdesaffaires schrijven en over vriendschap tot aan de dood.
Om solidariteit voor zijn benarde situatie hoefde hij niet meer te vragen. Na de dood van zijn lievelingsdier Kylian en de opkomst van de pandemie was zijn leven in rap tempo bergafwaarts gegaan. Hij was nu afhankelijk van hulpverleners, die in het geheel niet wisten wat zijn menselijk zijn op deze verziekte wereld werkelijk inhield.
Truus van het Leger des Heils, een dominante casemanager met wie hij niet goed op kon schieten, een blonde psychologe die alleen maar oppervlakkige blabla in huis had. Een praktijkwerker die de enige was die van gelijkwaardigheid uitging. Het waren de mensen waarmee hij zijn op dat moment moeizame leven doorbracht.
Alle dromen over de toekomst waren verdwenen, de nachtmerries uit het verleden hadden vrij spel in de verwarde geest van Bjarne.
Geplaatst in de categorie: welzijn
corona
27
Geef je reactie op deze inzending: