Sociobeest.

Een van mijn vrienden is in januari 2021 gestorven. Nadat hij herstelde van zijn botbreuken viel hij nogmaals van zijn fiets. Hij belde me vanuit het ziekenhuis. Juichend, want hij was verlost van de tabak, wiet en alcohol. Immers, dat mag daar niet. Blij als een kind, zo klonk hij, omringd door zorg en zijn vele vrienden. Twee weken later was hij dood.

Toen hij vertelde dat hij voor de tweede keer van zijn fiets was gevallen, barstte ik in lachen uit.
"Waarom lach je?", vroeg hij verbolgen.
Het was geen leedvermaak. Ik zweer je dat! Ik zag het voor me. Hoe hij welgemoed weer op de fiets stapte, tevreden gestemd om wat hij toch maar mooi gepresteerd had en boem, daar lag ie weer. Ik moet er nog om lachen.

Een sociobeest. Zo noemde ik hem, want hij kon niet lang alleen zijn zonder reuring. Hij was maatschappelijk actief, sociaal betrokken en extreem kritisch naar de zorg. Hij wilde niet naar een arts tot hij met een hoogwerker horizontaal uit zijn huis getakeld moest worden. Op het randje van de dood. Ze lichten zijn schedel, verwijderden een goedaardige tumor en daar had je hem weer, vol lof over de zorg.
Zo leerde ik hem kennen in 2004. Een vrije vogel die tweehonderd meter verderop neerstreek in onze straat. Doorleefde vijftiger, homo, pezig gebouwd, grijze paardenstaart, charismatisch, intelligent, negen jaar ouder dan ik en narcist. Dat laatste zei hij ronduit.

Bijna dagelijks slofte hij door de achtertuin ons huis binnen en klom de trap op. Kwam rouwen over Theo van Gogh, waarvoor hij deze keer zwijgend de stoel naast de naaimachine pakte waar ik geconcentreerd bierdopjes vast zette op een jurk. Meestal liep ie wat rond en lokte me naar beneden om te roken. Ik rookte alleen in de bijkeuken.
Geïnspireerd door hem zette ik de eerste weggeefwinkel van onze stad op. Hij wist niet wat kwetsen is - de enige in mijn leven die dit niet weet - en deed niets anders. Diplomatisch liegen en bedriegen in groepsverband, waarin hij, onder andere, mij verraadde en buitensloot. Trof zielen met zijn camera, want hij wist precies waar zat wat hij zelf niet had terwijl het wel zo leek. En nu is hij alweer vijf jaar dood. Geveld door corona. Ik hoorde het om half negen in de avond. Hij lag al begraven toen ik belde en hij zei: "Ik ben er nu even niet."

We zouden gaan fietsen. Hij langzaam. Ik snel. En eindigen in ons vertrouwde gekibbel. Niemand kon hem omver krijgen, klaagde hij soms. Met zijn charme trok hij mensen aan en stootte ze ijskoud af. Alleen zijn beste vriend kon de icoon van zijn troon stoten. Hij is stomdronken geweest en gewend alles te kunnen krijgen, in alles worden vergeven, toen deze de deur, geheel terecht, in zijn gezicht dicht smeet. Ontnuchterd en oprecht kapot vond ik hem in een diepe fauteuil. Dezelfde vriend regelde zijn begrafenis en schakelde de lijn wat later uit.

Hij dwong nooit iets af, had als vreedzame anarchist niets met geld, bewaarde trouw het geheim dat mijn narcistische moeder alleen met mij wilde delen, stookte nooit tussen mijn zoontje en mij, raakte me nooit tegen mijn wil aan. Hij is een van de weinigen geweest door wie ik mij echt gezien voelde zoals ik ben. En verraden. Door hem verloor ik mijn weggeefwinkel.

Ik rouwde om mensen die ik niet kende en zelfs om hen die ik niet mocht, maar nog steeds niet om hem. Ik denk vaak aan hem. Dat wel. Een narcist of een sociopaat. Wie hij ook was, hij had er zelf last van. En ik vind het erg dat mijn sociobeest in zijn eentje heeft moeten sterven.... Maar er komt geen traan.

Rouwen om een narcist is droog terugkijken op wat er leek te zijn of er had moeten zijn.

narcisme rouw

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 11